Γεύση από σαμπάνια. Μην την πιείτε, λουστείτε. Από τον Ayrton Senna

Post date:

Author:

Category:

Ακριβώς τριάντα χρόνια πριν, τέτοιες μέρες στην Ιαπωνία, ο βραζιλιάνος θεός της Φόρμουλα 1, ο μοναδικός Ayrton Senna, άνοιξε τη Möet Chandon και λούστηκε με τη γεύση της νίκης. Δικαιολογημένα. Ήταν ο τελευταίος πρωταθλητής της Formula 1 με V12 κινητήρα πίσω από την πλάτη

Ayrton Senna Suzuka 1991

Αυτό είναι το στόρι πίσω από τη φωτό


Πάρτε ανάσα γιατί η επόμενη πρόταση είναι μεγάλη:

Ο Senna ήταν ταπεινός στο λόγο, με βαθιές παύσεις προτού αποκριθεί σε κρίσιμες ερωτήσεις, άνθρωπος εσωστρεφής, μονομανής με την τελειότητα της οδήγησης, με αδιατάρακτη αυτοπεποίθηση στην τέχνη που μυστικά κατείχε, διαπνεόμενος από βαθιά θρησκευτική πίστη στα όρια της μεταφυσικής παραίσθησης, σφόδρα ανταγωνιστικός για το τελευταίο χιλιοστό της πίστας, βασιλιάς της βροχής, γλυκός στις εκφάνσεις και ατσαλένιος στη διεκδίκηση της νίκης, πρόωρα χαμένος στην Ίμολα, σημαδιακά συμβολικός. Όλα αυτά.

- Διαφήμιση-

Α, και κάτι ακόμα. Ήταν ο τελευταίος οδηγός της F1 που στέφθηκε πρωταθλητής οδηγώντας ένα μονοθέσιο που στην πλάτη του ούρλιαζε ένας V12 κινητήρας.

Nigel Mansell Ayrton Senna Suzuka 1991

Το βρετανικό λιοντάρι, ο Nigel Mansell συγχαίρει τον Ayrton Senna στη Suzuka


Ήταν ακριβώς τριάντα χρόνια πριν

Το ημερολόγιο έγραφε 20 Οκτωβρίου 1991.

Εκείνη την ημέρα, στην πίστα της Suzuka, στην Ιαπωνία, ο πιο ταλαντούχος οδηγός των τελευταίων δεκαετιών, ανέβηκε στο βάθρο.

Στη συνέχεια άνοιξε τη φιάλη της Möet & Chandon -παραδοσιακά προμηθευτής καμπανίτη στις φιέστες της F1- και την άφησε να πέσει στο κεφάλι του με μια έκφραση βαθιάς ευδαιμονίας. Ή τουλάχιστον, όση αφήνει να εννοηθεί η φωτό που βλέπετε

Εκείνη την ημέρα ο Ayrton μόλις είχε κατακτήσει το στέμμα του παγκόσμιου πρωταθλητή. Για τρίτη φορά στην αγωνιστική του καριέρα.

Φυσικά δεν ήξερε ότι ήταν και η τελευταία. Δύο χρόνια αργότερα, στη χειρότερη και πιο μαύρη 1η Μάη στην ιστορία του motorsport, θα έχανε τη ζωή του φεύγοντας με 300 χιλιόμετρα την ώρα στον τοίχο της Ίμολα.

Nτάξει, τραγικό.



Όμως, η εικόνα με την οποία θέλω να τον θυμάμαι ήταν αυτή

Εκεί, στην Ιαπωνία, έχοντας μόλις δαμάσει το τέρας των 12 κυλίνδρων.

Αν τύχει να ‘χεις οδηγήσει 12κύλινδρο σε αυτοκίνητο δρόμου (καμιά Aston ή Ferrari, για παράδειγμα), έχεις μία αίσθηση του τι σημαίνει ένα φαραωνικό μοτέρ.

Φαντάσου τον, λοιπόν, σε καθαρόαιμο μονοθέσιο της εποχής εκείνης. Πιο άγριο πεθαίνεις. Και τι, ε; Με χειροκίνητο κιβώτιο και το δεξί σου χέρι να ψάχνει να βάλει με ακρίβεια λέιζερ τη σωστή σχέση στο σφιχτό gate. Ως γνωστόν, η Ferrari το λέει και «χτένα»


Χειροκίνητο Ferrari Χτένα

Ευτυχία είναι…

Εκείνη την ημέρα, λοιπόν, ήταν το τελευταίο πρωτάθλημα που κερδήθηκε με ένα τόσο ιδιαίτερο συνδυασμό: χειροκίνητο κιβώτιο, V12 μοτέρ και ένας Ayrton πλημμυρισμένος από ευτυχία.

Μετά, σιγά- σιγά, οι κύλινδροι μειώθηκαν, τα κυβικά εκατοστά επίσης, οι βρυχηθμοί κατέβασαν οκτάβες, ήρθε το λεγόμενο downsizing και η εποχή της ύφεσης.

Για να είμαστε όμως δίκαιοι και όχι ανορίοτα ρομαντικοί, όχι όμως και με πτώση τεχνολογίας.

Ayrton Senna

Τεσπά, για κάποιους, εκείνη η περίοδος με τα ιερά τέρατα της εποχής, τον Schumacher, τον Mansell, τον Berger ή και τον άσπονδο εχθρό του Senna, τον Prost, τον κύριο «καθηγητή» (παρατσούκλι που του δόθηκε εξ αιτίας του προσεκτικά υπολογισμένου τρόπου οδήγησής του), ήταν η πεμπτουσία του σπορ.

Αδάμαστο, δύσκολο, εκκωφαντικό. Και με ένα βραζιλιάνο θεό στον κόσμο του. Μην την πιείτε. Λουστείτε


Prost Alpine

*Αρχική δημοσίευση Protagon / Photo: f1.com

Το 4Drivers δεν ταυτίζεται κατ΄ανάγκην με τις απόψεις των αρθρογράφων που φιλοξενεί, ενώ, ταυτόχρονα, ενθαρρύνει την ελευθερία γνώμης των contributors προς μια ευρύτερη αντίληψη της αυτοκίνησης.

Διαβάστε μας (και) στο Protagon

Ίσως να σ’ αρέσει