Jean Alesi. Ο τελευταίος των "Μο-ικανών"

Post date:

Author:

Category:

Ο Jean (ή Giovanni) Alesi είναι Γάλλος, αλλά με καταγωγή απ`την Σικελία. Εξού και το ιταλικό στυλ και η φινέτσα. Εναλλακτικά, θα μπορούσε να είναι μοντέλο, ηθοποιός ή showman. Έγινε οδηγός αγώνων και τον αγαπήσαμε

Το 1989, έκανε το ντεμπούτο του στην F1 με την ομάδα του «θείου» Ken Tyrrell, ενώ παράλληλα κέρδισε το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στην F3000, οδηγώντας για την ομάδα του Eddie Jordan.

Το 1990, συνέχισε με την Tyrrell. Στο Grand Prix του Phoenix, κάνοντας μια φοβερή εκκίνηση, πήρε την πρωτοπορεία μετά την πρώτη στροφή και την κράτησε για 25 γύρους με ένα σαφώς υποδεέστερο μονοθέσιο απ`αυτό του Ayrton Senna, την πανίσχυρη τότε McLaren MP4/5B Honda (που τέτοια μεγαλεία τώρα…). Με αρκετό οδηγικό θράσος, έδωσε μάχη με τον βραζιλιάνο «θεό», για να αρκεστεί τελικά στην δεύτερη θέση.

Δείτε το σχετικό αφιέρωμα της F1, στο συγκεκριμένο αγώνα.

Στο Grand Prix του Monaco της ίδιας χρονιάς, οδηγώντας για πρώτη φορά στην πίστα, παρέδωσε μαθήματα car control για να πάρει μια ακόμα δεύτερη θέση στον αγώνα.

Το 1991 υπέγραψε συμβόλαιο με την Williams, για να καταλήξει, τελικά, στην Ferrari δίπλα στον «καθηγητή» Alain Prost. Αυτή του η κίνηση, ίσως του στοίχισε τότε, όπως φάνηκε εκ των υστέρων, μια λαμπρότερη καριέρα. H Williams πήρε πρωταθλήματα ενώ αυτός έπεσε στα «πέτρινα χρόνια» του Maranello. Μονοθέσια «φορτηγά», όπως δήλωσε ο Alain Prost μετά το Ιαπωνικό Grand Prix, για να πάει σπίτι του για ένα χρόνο διακοπές…

Ο λόγος που αγαπήθηκε ο Alesi, ήταν φυσικά το οδηγικό του στυλ, αλλά και γενικά ο χαρακτήρας του. Οδηγούσε, θα έλεγε κανείς, χωρίς μυαλό. Με την ψυχή και την καρδιά, ένα στοιχείο που τον επηρέαζε αρνητικά στην απόδοσή του αρκετές φορές.

Τοποθετούσε, με αυτό τον περιέργο τρόπο, τα χέρια στο τιμόνι, στην ώρα «10 και 10» (όταν τα τιμόνια ήταν ακόμα φυσιολογικά και όχι πιο πολύπλοκα ακόμα κι απ`το κόκπιτ του F-16). Το δοκίμασα κάποτε σ΄ένα ταξίδι θέλοντας να τον μιμηθώ και ακόμα απορώ πώς οδηγούσε F1 (και όχι το Punto που είχα κάποτε)

Εξαιρετικά γρήγορος στη βροχή, αποδεικνύοντάς το στην Γαλλία το 1992, όπου με slick ελαστικά και βροχή ήταν μόνο 1 δευτερόλεπτο αργότερος απ`ότι οι υπόλοιποι με βρόχινα!

Επανέλαβε κάτι αντίστοιχο το 1995 στο Nürburgring, χάνοντας την νίκη απ`τον Michael Schumacher μόλις 3 γύρους πριν το τέλος λόγω… λαιμαργίας του V12 της Ferrari 412T2, αλλά και λόγω κακής διαχείρισης ελαστικών.

Αν και καλύτερή του χρονιά, από συγκομιδή βαθμών, ήταν το 1996 με την Benetton, η χρονιά που θα μπορούσε να έχει κάνει το κάτι παραπάνω, ήταν το 1995 με την Scuderia. Η F412 T2 ήταν γρήγορη, με έναν ισχυρό V12 κινητήρα (τον τελευταίο του Maranello παρεπιπτόντως), αλλά λαίμαργη και αναξιόπιστη. Και αυτό του στοίχισε.

Ωστόσο, στην ιστορία έμεινε η μια και μοναδική νίκη του στον Καναδά, στην πίστα Gilles Villeneuve, που ήταν και ο παιδικός του ήρωας, ξυπνώντας πολλές μνήμες για τους tifozi. Η περιγραφή απ`τον ίδιο πριν δύο χρόνια.

Τα επόμενα χρόνια οδήγησε για τις Benetton, Sauber, Prost F1 και Jordan, (τελειώνοντας εκεί απ` όπου άρχισε το 1989 στην F3000), για να ακολουθήσουν DTM, Le Mans series αλλά και Indy500, χωρίς όμως κάτι ιδιαίτερο.

Ο Jean Alesi άνηκε σε μια άλλη γενιά οδηγών. Ίσως αυτός ήταν ο λόγος για τον οποίο δεν προσαρμόστηκε μετά το 1994-96 που η F1 άρχισε να αλλάζει πρόσωπο. Σκέφτομαι ότι θα μπορούσε άνετα να ανήκει στις γενιές των 70`s – 80`s. Ενθουσιώδης και με πάθος, άνθρωπος έξω καρδιά. Το απέδειξε στο βάθρο της Monza σαν παρουσιαστής, φωνάζοντας «Forza Italia, Forza Ferrari!».
O Jean Alesi που λατρέψαμε, ο τελευταίος των «μο-ικανών».

ΥΓ: το σχέδιο του κράνους του αποτίει φόρο τιμής στον αδικοχαμένο Elio de Angelis.

Photo: Google

Το 4Drivers δεν ταυτίζεται κατ΄ανάγκην με τις απόψεις των αρθρογράφων που φιλοξενεί, ενώ, ταυτόχρονα, ενθαρρύνει την ελευθερία γνώμης των contributors προς μια ευρύτερη αντίληψη της αυτοκίνησης.

Διαβάστε μας (και) στο Protagon

Ίσως να σ’ αρέσει

Γιώργος Δημόπουλος
Γιώργος Δημόπουλος
Γεννημένος στην Καλαμάτα. Αγάπησε την ταχύτητα και τους τέσσερις τροχούς από τότε που θυμάται τον εαυτό του. Μεγαλώνοντας εθίστηκε στην αλήθεια και συνδέθηκε καρμικά με τον αριθμό 27 και μία Alfa 75, με την οποία έγιναν αχώριστοι και μοιράζονται την απέχθειά τους για την κίνηση σε ευθεία γραμμή. Κατά περιόδους, προσπαθεί να «παγιδεύσει» στιγμές με την φωτογραφική μηχανή.

Texting: 21 μέτρα ρίσκου. Πόσο αξίζουν τα μηνύματα;

Κόφ'το, κλείσ' το, άσ' το για αργότερα το κινητό. Υπακοή και σεβασμός απ΄όλους μας, ειδικά τους σκεπτόμενους Πραγματικούς Οδηγούς που οφείλουν να θέτουν το παράδειγμα. 21 μέτρα ρίσκου είναι πολλά

Ο Τζέιμς Χαντ του καλοκαιριού

«Μόλις 45 χρόνια πρόλαβε να ζήσει ο Χαντ. Ήταν αρκετά για να τα κάνει όλα. Να κυνηγήσει το όνειρό του οδηγώντας στο απώγειο του σπορ, τη Φόρμουλα 1. Αλλά και να κοιμηθεί με περισσότερες από 5.000 γυναίκες»

Καθαρόαιμη Lancia Rally 037

Το αυτοκίνητο-σταθμός πουλήθηκε έναντι €770.000...

Γιατί δεν βλέπεις συχνά τις Lotus στο δρόμο;

«Όσο και να γκρινιάζουμε πως θέλουμε αγνά και παρθένα driver's car, όταν έρθει η ώρα να βγουν τα χρήματα απ' την τσέπη βγαίνει ο πιο ασφαλής εαυτός μας στην επιφάνεια. Ελαχίστων εξαιρουμένων. Κάποιων τολμηρών με Lotus, για παράδειγμα»

Citroën C5 Aircross. Το Citroën της δεκαετίας πάει «σφαίρα»

«Το Citroën C5 Aircross SUV μάλλον δικαιολογημένα μόλις έκανε επίδοση-ρεκόρ για τη μάρκα. Τολμηρό, άνετο, τόσο ποιοτικό όσο ποτέ και με χαρακήρα τυπικά Citroën»

Τρέχοντας με Radical. Η έξυπνη κίνηση της χαρντκορίλας

Η Radical θέλησε να μπει ως ένας άλλος ριζοσπάστης στο «χώρο» του εστιασμένου, πισταδόρικου motorsport