Παντελίδης. Ο οδηγός της διπλανής πόρτας

Post date:

Author:

Category:

 

Η οδήγηση είναι η πιο υποτιμημένη »τέχνη». Στην Ελλάδα, ακόμα περισσότερο. Ήταν η σειρά του Παντελίδη για να το θυμηθούμε. Πολύ κρίμα, ρε συ.

Χθες βράδυ η Λεωφόρος Βουλιαγμένης είχε ακόμα πολύ κόσμο δίπλα στις μπαριέρες που »έφυγε». Είναι σοκαριστικό. Και το εννοώ – παρότι έχω αλλεργία στα δακρύβρεχτα.

Δεν ξέρω γιατί, ήταν η απλότητά του; Το κράξιμο που ‘χε φάει από τους υποκριτές των media για μια »γκόμενα στα κατεχόμενα»; Η άνοδος στην επωνυμία μετά από δέκα χρόνια στο Πολεμικό Ναυτικό; ΄Ενα καθαρό βλέμμα;

Μπορεί κάτι από όλα όσα μπορούν να σε ταυτίσουν με τον πολύ κόσμο γράφοντας τραγούδια για έρωτες. Κατά τεκμήριο πληγωμένους.

Ξέρω όμως πως όταν είσαι στρατιωτικός αναγκαστικά σκληραίνεις. Αλλά και καλιμπράρεσαι μέσα απ’ την εγγενή πειθαρχία.

Δεν παραιτείσαι εύκολα για να παίζεις κιθάρα και να τραγουδάς σε καμαρούλα μια σταλιά στη Νέα Ιωνία. Εκτός αν η ευαισθησία σου υπερβαίνει το πρόσταγμα.

Θα μου πεις, τόσα παιδιά πεθαίνουν κάθε μέρα στην Αφρική. Ο Παντελίδης σε μάρανε; Ναι. Ο θάνατος έχει τη δική του εξίσωση: πονάει κατά γεωμετρική πρόοδο όσο μικραίνει η απόσταση από το θύμα. 

Ένας τόσο νέος, τόσο αυτοδίδακτος και εκτός »συστήματος» καλλιτέχνης, ένα απλό, καθημερινό παιδί του Tube που γράπωσε την επιτυχία χωρίς να περάσει από την εταιρική βαρβατίλα και το ανελέητο promo με τα λευκά δόντια και τις στημένες πόζες.

Δίπλα η μαύρη ML. Δεν ήταν και η καλύτερη μέρα για τη Mercedes η 18η Φλεβάρη. Και τι δεν γράφτηκε ή ειπώθηκε στα κανάλια ή στο social γαλαξία.

Από το ότι φταίνε τα SUV (ναι, έχουν μια τάση περισσότερη στο roll αλλά αυτό είναι τόσο αυτονόητο σαν να θέλει να τρέξει ο Ουσέϊν Μπόλτ με γόβες), μέχρι ότι εκεί, στο ανατολικό αεροδρόμιο κάνουν τεστ σε αερόσακκους. Τεράστια, Τατιάνα…

Το σπλάτερ παίζεται το μεσημέρι. Μετά τον παιδεραστή που έδωσε συνέντευξη απ’ τη φυλακή, σειρά να κλάψουμε για τον Παντελή.

Τι μπορεί να θέλει να γράψει, λοιπόν, κάποιος που δεν είχε ακούσει στη ζωή του ούτε ένα ολόκληρο τραγούδι του Παντελίδη μετά από όλα όσα έχουν ήδη γραφτεί;

Μην περιμένετε τίποτα αποκαλυπτικό να διαβάσετε, παρότι ένας φίλος μου που ήταν μαζί του μέχρι τα ξημερώματα στο διαμέρισμα, στο Ελληνικό, μου μετέφερε πώς ήταν ακριβώς ο Παντελίδης μέχρι που πήρε τα κλειδιά της Mercedes. Αλλά η »αποκλειστικότητα» δεν είναι σκοπός αυτού του κειμένου. 

Ο σκοπός του είναι να υπενθυμίσει πως η οδήγηση συνεχίζει να είναι η πιο υποτιμημένη »τέχνη» που κυκλοφορεί. Ή τεχνική.΄Η ικανότητα. Πέστε το όπως θέλετε.

Τι εννοώ: μπάσκετ ξέρεις; Όχι, ε; Καλά, δεν πειράζει. Με το σκάκι πώς τα πας; Καμία σχέση; Εντάξει. Πιάνο; Τι; Τα μόνα πλήκτρα που ξέρεις είναι του κινητού σου; Σύμφωνοι, βρε αδερφέ. Και τι έγινε; 

Μπορούμε να σκεφτούμε άπειρες καθημερινές δραστηριότητες για τις οποίες τελούμε υπό συστηματική άγνοια αλλά δεν υπάρχει και καμιά περαιτέρω συνέπεια.

Η οδήγηση, όμως, αυτό το μυστήριο, παραμένει μια δραστηριότητα που την ασκεί όλος ο πλανήτης χωρίς, σημαντικό μέρος του, να γνωρίζει τα βασικά. Ειδικά, στην Ελλάδα.

Ένα σαθρό σύστημα αξιολόγησης που σε »κόβουν» αν ακουμπήσεις πεζοδρόμιο αλλά που δεν υποψιάζεται καν να ελέγξει τι κάνεις αν σου ξεκολλήσει το αυτοκίνητο σε κάκιστους δρόμους με ελάχιστη πρόσφυση.

Αρκετοί βρωμεροί εκπαιδευτές που ‘χουν ανοίξει, επί δεκαετίες, παράγκες με ακόμα περισσότερο διεφθαρμένους εξεταστές για μια χούφτα ευρώ.

Ασύδοτα αμολάνε στους δρόμους τους πιθανούς »serial killers». Φυσικά, ανύπαρκτη επανεξέταση ακόμα κι όταν είσαι με το ‘να πόδι στον τάφο και ίσα που ξεχωρίζεις το πλέξιμο από το μεσαίο πεντάλ.

Πότε έγιναν οργανωμένοι έλεγχοι για το αν φοράς ζώνη; Πόσες φορές μας γράψανε επειδή τα λάστιχά μας είναι κόντρα πλακέ; Κι αν το έκαναν ποιο μέσο θα βάζαμε για να σβήσουμε την κλήση; Το έγκλημα συντελείται εν συνόλω.

 

 Ψυχρά νούμερα, άπειρος πόνος. Μια ταινία σπλάτερ που επαναλαμβάνεται στην Ελλάδα αγνοώντας τα βασικά της οδήγησης.

Δυστυχώς,ο Παντελίδης, όσο ταλαντούχος και αν ήταν, παρέμενε ένας ακόμα ατάλαντος, ανυποψίαστος οδηγός της διπλανής πόρτας. Αν, τελικά, οδηγούσε αυτός, γιατί, όπως ίσως θα ‘χετε διαβάσει υπάρχουν εξελίξεις. Για όποιον ενδιαφέρεται…

Σαν τον »Παντέλο» υπάρχουν χιλιάδες γύρω μας. Ο Τρωικός πόλεμος είναι καραμέλα για μικρά παιδιά απέναντι σ’ αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα.

Σφάζονται, τραυματίζονται, σακατεύονται, χάνονται ευκαιρίες, χαμόγελα, άνθρωποι στο τίποτα. 

Όλη αυτή η ανθρωποθυσία είναι και το καλύτερο άλλοθι για την αυτόνομη οδήγηση που έρχεται.

Είναι βέβαιο πως σε μερικά χρόνια οι επόμενες γενιές θα αναρωτούνται πώς γινόταν να αφήνουμε ανθρώπους άσχετους να περιφέρονται με ταχύτητα μέσα σε ατσάλινα κουτιά δύο χιλιάδων κιλών.

Οι petrolhead, σαν του λόγου μου, θα κράζουν την αυτόνομη οδήγηση γιατί θα σκοτώσει τη χαρά της οδήγησης, της συμμετοχής, το σασπένς. Και θα έχουμε τα δίκια μας.

Ναι, αλλά ο Παντελίδης θα ήταν ζωντανός. Δεν θα ξεκινούσε καν η Mercedes αν δεν είχε κουμπώσει ζώνη.

Όλα είναι τόσο κομπλικέ. To σκάκι ξαφνικά δείχνει απλό.

Το ‘γραψε καλύτερα ο Νίκος Δήμου κάποτε.

»Άγρια, σκληρή, όμορφη, τρελή, άδικη, ανήθικη, ανόητη, υπέροχη, τραγική, άνιση ζωή».

Photo: Google / Ελλ. Αστυνομία

 

Το 4Drivers δεν ταυτίζεται κατ΄ανάγκην με τις απόψεις των αρθρογράφων που φιλοξενεί, ενώ, ταυτόχρονα, ενθαρρύνει την ελευθερία γνώμης των contributors προς μια ευρύτερη αντίληψη της αυτοκίνησης.

Διαβάστε μας (και) στο Protagon

Ίσως να σ’ αρέσει

Γιάννης Κωνσταντόπουλος
Γιάννης Κωνσταντόπουλος
Ο Γιάννης Κωνσταντόπουλος έχει περισσότερες από δύο δεκαετίες στο χώρο των Media και του Ειδικού Τύπου (Car Magazine, Top Gear, Esquire, Porsche Magazine, Eurobanker κ.ά.). Τα τελευταία έξι χρόνια «οδηγεί» το 4Drivers με συμμετοχή αρθρογράφων που εκτιμούν την αντικειμενική ενημέρωση, την απόλαυση της οδήγησης και τη δημιουργική ματιά. Ταυτόχρονα, εκδίδει το Best of Cars και άλλες concept εκδόσεις. Οι φήμες λένε πως με τόση κατανάλωση βενζίνης, βαρύνεται για σημαντικό μέρος της τρύπας του όζοντος. Δηλώνει ένοχος.

Texting: 21 μέτρα ρίσκου. Πόσο αξίζουν τα μηνύματα;

Κόφ'το, κλείσ' το, άσ' το για αργότερα το κινητό. Υπακοή και σεβασμός απ΄όλους μας, ειδικά τους σκεπτόμενους Πραγματικούς Οδηγούς που οφείλουν να θέτουν το παράδειγμα. 21 μέτρα ρίσκου είναι πολλά

Ο Τζέιμς Χαντ του καλοκαιριού

«Μόλις 45 χρόνια πρόλαβε να ζήσει ο Χαντ. Ήταν αρκετά για να τα κάνει όλα. Να κυνηγήσει το όνειρό του οδηγώντας στο απώγειο του σπορ, τη Φόρμουλα 1. Αλλά και να κοιμηθεί με περισσότερες από 5.000 γυναίκες»

Καθαρόαιμη Lancia Rally 037

Το αυτοκίνητο-σταθμός πουλήθηκε έναντι €770.000...

Γιατί δεν βλέπεις συχνά τις Lotus στο δρόμο;

«Όσο και να γκρινιάζουμε πως θέλουμε αγνά και παρθένα driver's car, όταν έρθει η ώρα να βγουν τα χρήματα απ' την τσέπη βγαίνει ο πιο ασφαλής εαυτός μας στην επιφάνεια. Ελαχίστων εξαιρουμένων. Κάποιων τολμηρών με Lotus, για παράδειγμα»

Τρέχοντας με Radical. Η έξυπνη κίνηση της χαρντκορίλας

Η Radical θέλησε να μπει ως ένας άλλος ριζοσπάστης στο «χώρο» του εστιασμένου, πισταδόρικου motorsport

Έχουμε καύσωνα. Αλλά πόσους βαθμούς έχει μέσα το αυτοκίνητό σου;

Αν δεν έχετε κλειστό γκαράζ, ακόμα και μία απλή ηλιοπροστασία κάνει τη δουλειά της