Ο μαζοχισμός της αγγελίας. Ξανά

Post date:

Author:

Category:

Ψάχνοντας αγγελίες για νέο αυτοκίνητο. Καλυτεροχειρότερα δεν γίνεται

Ανάμεσα στα κάποιες δεκάδες αυτοκίνητα που ‘χω αγοράσει τις τελευταίες τρεις δεκαετίες της ζωής μου, τρία ήταν τα πιο έντιμα που είχα ποτέ. Που μου ‘δωσαν ακριβώς ό,τι ανέμενα. Μπορεί και κάτι παραπάνω, αλλά επουδενί λιγότερο.

Το ένα ήταν το M3 E46, για το οποίο την ώρα του αποχωρισμού με πήραν τα ζουμιά. Aλήθεια.

- Διαφήμιση-

Το άλλο, πριν κανα δυο δεκαετίες και βάλε, το Peugeot 1.6 Rallye. Το 8V, ένα αυτοκίνητο που μου δίδαξε πολλά μυστικά για την τέχνη του lift off, της μεταφοράς βάρους, του πώς αρκούν 850 κιλά και λάστιχα ξερά σαν κόντρα πλακέ για να ενωθείς με το μηχάνημα. Αγαπώ 8V.

Και το άλλο ήταν το NC. Μόνο που μεγάλωσα πια και οι συναιθηματισμοί εξαφανίζονται την ώρα που πέφτουν οι υπογραφές στο πράσινο χαρτάκι. Για την άδεια, λέω…

Το κράτησα το Miata, όπως ακούγεται πιο χαριτωμένα, για περίπου έξι με εφτά μήνες. Βασικά, το ‘δωσα γιατί βαρέθηκα το χρώμα. Αλλά μπορεί και γιατί βαριέμαι γενικότερα. Όπως οι περισσότεροι από εμάς που χάνουν την ώρα τους ψάχνοντας αυτοκίνητα στις αγγελίες.

Είχε προηγηθεί στις αρχές του χρόνου ένα κωλοφτιαγμένο Ε36, με roll-bar, ”σκάφες”, χταπόδια, καλαμαράκια και ούτε καν φίλτρο αναθυμιάσεων. Κουρούμπελο γινόμουν στα πέντε χιλιόμετρα απ’ το σπίτι. Του ‘χα βγάλει και παρατσούκλι. ”Αλβανός Δράκος”. To κράτησα είκοσι μία μέρες. Και τέλος.

Οπότε τα τελευταία βράδυα ξημεροβραδιάζομαι στις αγγελίες. Σιγά μην πάρω καινούργιο. Με κάτω από €10.000 που έχω βάλει ως budget στους χαλεπούς καιρούς, αλλά με μια ανοχή στα κυβικά, μπορείς να βρεις μερικά πολύ καλά κομμάτια που λίγα χρόνια πριν τα έπαιρνες δίνοντας μαζί και ένα νεφρό.

Παρκάρω αγγελίες, κοιτάω, ξανακοιτάω, διαγράφω, προσθέτω, μιλάω με κανα δυο κολλητούς που ξέρουν τα χούγια μου και γύρω στις δυο το πρωί καταλήγω. Υποτίθεται.

Χθες πήγα και είδα από κοντά, τι νομίζεις; Χαχα. Ένα δίλιτρο NC.

Μου μπήκε η ιδέα πως με την γενναιόδωρη ροπή που έχει το δίλιτρο MX-5, την πιο επίπεδη καμπύλη λόγω μεταβλητού χρονισμού, το στάνταρ μπλοκέ και το ανθρακί που είναι το ”χρώμα μου” θα μπορούσε να αναβιώσει άλλο ένα ευχάριστο εξάμηνο.

Πήγα στου διαόλου τη μάνα για να το δω, όντως ”καθαρό”. Το οδήγησα και ήμουν ένα κλικ πριν πω το ok.

Επιστρέφοντας με έπιασε η περισυλλογή σαν τον ”Σκεπτόμενο” του Rodin. Kαι ξανάπεσα με τα μούτρα στις αγγελίες. Πείτε το ανωμαλία αλλά μου είναι μια διαδικασία, αφενός ευχάριστη γιατί είναι σαν να ψάχνεις για τη νέα σου αγάπη και αφετέρου αγχωτική γιατί μετά κάτι δεν σου κάθεται καλά. Σαδομαζό. Τελείως.

Αααχ, το νέο αυτοκίνητο. Πόση φαιά ουσία έχει πέσει για χάρη του. Πείτε το σε κάποιον με φασόν πνευματικότητα και θα σας αποστραφεί όπως ο διάολος το λιβάνι. Μοιραστείτε το με κάποιον που αγαπάει τα αυτοκίνητα και θα έχετε βρει μια αδελφή ψυχή.

Πάλι MX-5; Το ξανασκέφτομαι. Επίσης, δεν θα πάρω Honda S2000 που το έψαχνα.

Ελάχιστα καλά κομμάτια, δυο το πολύ κι αυτά πωλούνται σε τιμές Boxster 987. Τα περισσότερα απ’ τα υπόλοιπα; Ένας αχταρμάς από κουρασμένα retainers βαλβίδων, ραγισμένες βάσεις μηχανής και καγκουριάς.

Ξαναγύρισα στις αγγελίες. Πάλι ξενύχτη με βλέπω. Και κουρούμπελο.

Υ.Γ. Η φωτό είναι από την καταπληκτική ταινία ”Τα μαύρα φεγγάρια του έρωτα”, από το μακρινό 1992. Του Πολάνσκι με την εξαιρετικά ενδιαφέρουσα Εμανουέλ Σενιέ. Πραγματεύεται το σαδομαζοχισμό του έρωτα. Ισχύει μερικές φορές και στα αυτοκίνητα. Αυτό ήταν το trailer. Να τη δείτε και φουλ.

Photo: imdb.com

Το 4Drivers δεν ταυτίζεται κατ΄ανάγκην με τις απόψεις των αρθρογράφων που φιλοξενεί, ενώ, ταυτόχρονα, ενθαρρύνει την ελευθερία γνώμης των contributors προς μια ευρύτερη αντίληψη της αυτοκίνησης.

Διαβάστε μας (και) στο Protagon

Ίσως να σ’ αρέσει