Δουλεύοντας στο ρινγκ του ίντερνετ

Post date:

Author:

Category:

 

Αν έχεις μια ιστοσελίδα ξυπνάς με μια αγωνία κάθε πρωί. Να προλάβεις. Όχι το νόημα της ζωής αλλά το νέο video που μόλις ”ανέβηκε”. Είναι το άγχος του viral.

- Διαφήμιση-

Μέχρι στιγμής είμαι ”συνδρομητής” σε περίπου 200 κανάλια στο YouTube.

Δεν ξέρω αν με νιώθετε αλλά το άγχος του να προλάβεις την είδηση είναι πλέον αβυσσαλέο στον κόσμο των New Media.

Κάθε λεπτό και μια είδηση, ένα βιντεάκι, ένα post στο Facebook, μια ατάκα στο Twitter. Μονίμως συνδεδμένος με μια οθόνη. Να προλάβεις, πριν το βάλει ο άλλος, πριν ”παίξει” παντού. 

Τον παλιό καλό καιρό όταν δούλευα στα περιοδικά αυτοκινήτου έγραφες δυο-τρία τεστ (τον μήνα, εννοείται), τρεις-τέσσερις στήλες αν ήσουν ”μέσα” στα πράγματα, κανά δυο ειδήσεις και είχες τελειώσει. Με μισθό.

Το ίντερνετ, ωστόσο, δημιούργησε ένα τελείως διαφορετικό πλαφόν εργασίας. Απ’ τη μια ο απλός κόσμος, οι ”επισκέπτες”, αυτοί οι πολυπόθητοι ”unique users” είναι οι κερδισμένοι της υπόθεσης. 

Βλέπουν, διαβάζουν, ενημερώνονται για τα πάντα και χωρίς να στοιχίζει τίποτα παρά μόνο μια σύνδεση στο ίντερνετ. Το Μέσο εκδημοκράτισε την πληροφορία σε σημείο ευτελισμού της.

Πότε άλλοτε είχαμε φανταστεί ότι μπορεί να μπαίνεις π.χ. στη Wikipedia και να μαθαίνεις σχεδόν όσα περιλαμβάνει η εγκυκλοπαίδεια του ανθρώπινου είδους; Πού να πουλήσει μετά η ”Δομή”; Ψυγείο σε Εσκιμώους;

Κάτι ανάλογο έγινε και στα Media. Το μέσο κείμενο κοστολογείται πλέον €3. Μπορεί και λιγότερο.

Στρατιές wanna be δημοσιογράφων στοιβάζονται σε μεγάλα sites γράφοντας για δεκάωρα με €300 το μήνα.

Εσείς διαβάζετε, οι γραφιάδες ματώνουν στα πληκτρολόγια.

Σκέψεις, ιδέες, λέξη-λέξη, περνούν στον κυβερνοχώρο για ένα κομμάτι ψωμί και εξατμίζονται σε λίγες ώρες.

Έχει υπολογιστεί πως ο μέσος χρόνος ζωής μιας ανάρτησης στο facebook είναι ελάχιστες ώρες. Από τρεις έως το πολύ δωδεκάωρο. Μετά εξατμίζεται σαν πλαγκτόν στον ψηφιακό ωκεανό.

Μαζί, και ο εθισμός του video. Μπορείς να χαζεύεις απ΄το πρωϊ ως το βράδυ. Επίσης τσάμπα.

Η πρόβλεψη είναι πως θα επιβιώσουν τα μεγάλα μαγαζιά που μπορούν να κάνουν τα deals, όσα είναι κάτω από ”ομπρέλες” καναλιών ή μεγαλοεκδοτών ή όσα ελάχιστα καταφέρνουν να δημιουργήσουν μια αυτόνομη υπόθεση, όπως για περιπτώσεις τύπου Chris Harris, όταν και εφόσον ευνοούνται από την αγγλοσαξονική και όχι από τα ανύπαρκτα ελληνικά με ελάχιστο διεθνές κοινό.

Μ’ αυτά και μ’ αυτά, θέλουμε δεν θέλουμε, μπήκαμε στην τροχιά. Ευτυχία είναι να έχεις πολλά κλικς.

Και ο γενναίος, νέος κόσμος του Aldous Huxley γελά στο βάθος.

Photo: Google

Το 4Drivers δεν ταυτίζεται κατ΄ανάγκην με τις απόψεις των αρθρογράφων που φιλοξενεί, ενώ, ταυτόχρονα, ενθαρρύνει την ελευθερία γνώμης των contributors προς μια ευρύτερη αντίληψη της αυτοκίνησης.

Διαβάστε μας (και) στο Protagon

Ίσως να σ’ αρέσει