Η ελευθερία τού να μην ανήκεις

Post date:

Author:

Category:

Ελευθερία του petrolhead σημαίνει να μην ανήκεις Σε καμία μπράντα, σε κανένα «στρατόπεδο», γερμανόφιλο, ιταλόφιλο ή όποιο άλλο. Μόνο πραγματικά καλά και ενδιαφέροντα για οδήγηση αυτοκίνητα. Δεν είσαι μέτοχος. Ξεκόλλα

BMW drif M3

Το πρόβλημα είναι το οπαδικό. Το να ανήκεις ντε και σώνει σε «στρατόπεδο». Στο όποιο

Να πλακώνεσαι ως γάβρος με τους βάζελους (και τούμπαλιν). Δεν λέμε να ‘χεις την τρέλα σου, λέμε η τρέλα σου να σε εμποδίζει να δεις την αλήθεια.

Oπαδικό σημαίνει να βρίζεις κόμματα και ιδεολογίες που δεν σου αρέσουν. Να δαιμονίζεσαι για θρησκείες, δόγματα και φιλοσοφίες.

Ή για το αν το Giulia «πατάει» το Μ3. Τις προάλλες, ένας άλλος Ρομεάκιας που φιλοξενούμε στο 4D, ο Θ. Παπαδόπουλος, μου έλεγε πως δύο είναι οι περισσότερο πωρωμένες φυλές στο χώρο: οι Ρομεάκηδες και οι Χοντάκηδες. Θα πρόσθετα και οι Μπεμβεδάκηδες που, τουλάχιστον στη χώρα, έχουν λαό. Αν ο Σαμαράς κάποτε είχε βάλει σήμα στη Ν. Δημοκρατία την μπλε προπέλα, ίσα που μπορεί να κέρδιζε και τις εκλογές – παρότι τελειωμένος.

Δέχομαι το κόλλημα με αυτό που συνδέθηκες για δύο λόγους. Πρώτον, είτε επειδή δεν έτυχε να οδηγήσεις πολλά, διαφορετικά αυτοκίνητα στη ζωή σου. Και δεύτερον, είτε επειδή για χι-ψι λόγους συνδέθηκες συναισθηματικά. Όπως εξήγησε πολύ όμορφα ο Αλ. Καμπάς, θρύλος είναι αυτό που αγάπησες. Μπορεί και Autobianchi.

Από ‘κει και πέρα, αν έχεις οδηγήσεις μερικές δεκάδες αυτοκίνητα στη ζωή σου, δεν δικαιούσαι να είσαι οπαδός. Καμιάς μπράντας. Κανενός turbo vs ατμόσφαιρα. Το θέμα είναι η οδηγική ευχαρίστηση. Απ’ όπου κι αν προέρχεται.

Αν είναι ιταλικό, γερμανικό, γιαπωνέζικο ή κορεάτικο (ακόμα και η  Ηyundai μπήκε δυνατά στο παιχνίδι με το i30N), λίγο μας απασχολεί. Το θέμα είναι να έχει χαρακτήρα, τσαγανό, κάτι που να σε τρώει σαν σαράκι κάθε φορά που πας βόλτα.

Ωστόσο, και αυτό το απλό και ταπεινό που αγοράζει η πλειοψηφία των καθημερινών οδηγών, έχει το λόγο ύπαρξής του. Ένα Micra και ένα GT-R απ’ τα ίδια μυαλά βγαίνουν

Eλευθερία του petrolhead σημαίνει να οδηγείς τα πάντα κα να μην κολλάς στο σήμα. Να μην εκθειάζεις κάτι επειδή, ντε και σώνει, έχει το σήμα που έμαθες να γουστάρεις απ’ τα γεννοφάσκια σου. Στο Skyfall υπάρχει η επική ατάκα προς τον James Bond ότι «τα ορφανά είναι οι καλύτεροι νεοσύλλεκτοι». Όποιος κατάλαβε, κατάλαβε.

Επίσης, ελευθερία του petrolhead είναι να μην κολλάς σε άξονες μετάδοσης. Μπροστά, πίσω, τετρακούνα, όλα, μα όλα, μπορούν να προσφέρουν οδηγική ευχαρίστηση. Προφανώς τα πρώτα λιγότερη, αλλά αν είναι σωστά ρυθμισμένα «ξηλώνουν» και πισωκίνητα στρατόπεδα.

Ελευθερία του petrolhead είναι να υποκλίνεσαι στο καλό προϊόν

Υποκλίσου (στο πραγματικά καλό αυτοκίνητο) αλλά μην προσκυνάς (την μπράντα)

Να μην έχεις ανάγκη το μπανεράκι για να γράψεις τη γνώμη σου. Άσχετο. Αλλά ως «άποψη» μετράει τρελά στη δημοσιογραφική Ιερουσαλήμ.

Να μη γενικεύεις απαξιωτικά και γενικευμένα μπράντες. Όλες, μα όλες, εκφράζουν την προσπάθεια μηχανικών που με δεδομένο budget και συγκεκριμένο στόχο πωλήσεων έκαναν αυτό που μπορούσαν

Το αν αυτό είναι παγερά οδηγικά αδιάφορο για έναν petrolhead δεν σημαίνει πως δεν είναι ικανοποιητικό για έναν μέσο, αδιάφορο προς το αντικείμενο οδηγό. Που είναι και η συντριπτική πλειοψηφία.

Ελευθερία είναι να μην έχεις ταμπέλες, να μην κυκλοφορείς με καπελάκι Porsche ενώ έχεις το 911 παρκαρισμένο φάτσα-κάρτα στην καφετέρια

Ελευθερία του petrolhead είναι, να μην ανοίγεις σαμπάνιες επειδή η τάδε εταιρεία κέρδισε στις πωλήσεις ( ή και στον αγώνα, τολμώ να πω). Να χαίρεσαι με το θέαμα και τη χαρά από όπου κι αν προέρχεται.

Όλα τα παραπάνω είναι ο κανόνας. Και έχουν τρεις εξαιρέσεις. Πρώτον, αν έχεις μετοχές στην εταιρεία. Θεμιτό. Δεύτερον, αν είσαι στο pay roll (οπότε δεν μπορείς να είσαι δημοσιογράφος αλλά πωλητής – που ντροπή δεν είναι, αλλά μην το παίζεις δημοσιογράφος). Και, τρίτον, αν δεν είσαι ελεύθερος. Που κι αυτό σεβαστό είναι, ρε φίλε. Δικαίωμα.

Photo: Γ. Κούτος / 4Drivers

Το 4Drivers δεν ταυτίζεται κατ΄ανάγκην με τις απόψεις των αρθρογράφων που φιλοξενεί, ενώ, ταυτόχρονα, ενθαρρύνει την ελευθερία γνώμης των contributors προς μια ευρύτερη αντίληψη της αυτοκίνησης.

Διαβάστε μας (και) στο Protagon

Ίσως να σ’ αρέσει

Γιάννης Κωνσταντόπουλος
Γιάννης Κωνσταντόπουλος
Ο Γιάννης Κωνσταντόπουλος έχει περισσότερες από δύο δεκαετίες στο χώρο των Media και του Ειδικού Τύπου (Car Magazine, Top Gear, Esquire, Porsche Magazine, Eurobanker κ.ά.). Τα τελευταία έξι χρόνια «οδηγεί» το 4Drivers με συμμετοχή αρθρογράφων που εκτιμούν την αντικειμενική ενημέρωση, την απόλαυση της οδήγησης και τη δημιουργική ματιά. Ταυτόχρονα, εκδίδει το Best of Cars και άλλες concept εκδόσεις. Οι φήμες λένε πως με τόση κατανάλωση βενζίνης, βαρύνεται για σημαντικό μέρος της τρύπας του όζοντος. Δηλώνει ένοχος.

Texting: 21 μέτρα ρίσκου. Πόσο αξίζουν τα μηνύματα;

Κόφ'το, κλείσ' το, άσ' το για αργότερα το κινητό. Υπακοή και σεβασμός απ΄όλους μας, ειδικά τους σκεπτόμενους Πραγματικούς Οδηγούς που οφείλουν να θέτουν το παράδειγμα. 21 μέτρα ρίσκου είναι πολλά

Ο Τζέιμς Χαντ του καλοκαιριού

«Μόλις 45 χρόνια πρόλαβε να ζήσει ο Χαντ. Ήταν αρκετά για να τα κάνει όλα. Να κυνηγήσει το όνειρό του οδηγώντας στο απώγειο του σπορ, τη Φόρμουλα 1. Αλλά και να κοιμηθεί με περισσότερες από 5.000 γυναίκες»

Καθαρόαιμη Lancia Rally 037

Το αυτοκίνητο-σταθμός πουλήθηκε έναντι €770.000...

Γιατί δεν βλέπεις συχνά τις Lotus στο δρόμο;

«Όσο και να γκρινιάζουμε πως θέλουμε αγνά και παρθένα driver's car, όταν έρθει η ώρα να βγουν τα χρήματα απ' την τσέπη βγαίνει ο πιο ασφαλής εαυτός μας στην επιφάνεια. Ελαχίστων εξαιρουμένων. Κάποιων τολμηρών με Lotus, για παράδειγμα»

Citroën C5 Aircross. Το Citroën της δεκαετίας πάει «σφαίρα»

«Το Citroën C5 Aircross SUV μάλλον δικαιολογημένα μόλις έκανε επίδοση-ρεκόρ για τη μάρκα. Τολμηρό, άνετο, τόσο ποιοτικό όσο ποτέ και με χαρακήρα τυπικά Citroën»

Έχουμε καύσωνα. Αλλά πόσους βαθμούς έχει μέσα το αυτοκίνητό σου;

Αν δεν έχετε κλειστό γκαράζ, ακόμα και μία απλή ηλιοπροστασία κάνει τη δουλειά της

Υπερβολικά ηδονιστικό. Για το Miami του ’90

Αυτοκίνητα με γωνίες που μπορούσαν να σουβλίσουν αμνοερίφια, bodybuilders, ηδονισμός και ναρκωτικά. Το Miami της δεκαετίας του ’90 ξαναζεί μέσα από τις σελίδες ενός νέου βιβλίου