Μαύρο καταραμένο. Ούτε σε Black Friday

Post date:

Author:

Category:

Στην Ελλάδα το μαύρο αυτοκίνητο είναι o μπελάς της ζωής σου. Εκτός αν ηδονίζεσαι να είσαι με το πανί στο χέρι. Ή αν στο δίνουν τσάμπα, τύπου Black Friday

Μαύρη Porsche 911 Black Friday

Ναι, το μαύρο δείχνει «κακό», ακριβό και με πρεστίζ. Ξέχασες το βασικό, όμως. Ζεις σε μια χώρα που λέγεται Ελλάδα


Την περασμένη δεκαετία η λαίλαπα του μαύρου αυτοκινήτου ήρθε και πέρασε σαν μαύρος σίφουνας τις εκθέσεις αυτοκινήτων

Ο κάθε μαύρος (δεν εννοώ δερματικά) ήθελε ντε και σώνει black. Τον καταλαβαίνω. Το μαύρο δίνει κύρος. Πρεστίζ. Τσάμπα όλοι οι αρχηγοί κρατών κυκλοφορούν σε μαύρες λιμουζίνες; Είναι βαθιά η καταγραφή στο μαζικό υποσυνείδητο.

Το μαύρο είναι βαθύ, μυστηριακό. Ή και «κακό», κατ´ άλλους. Ο άρχοντας του σκότους είναι ερεβώδης.

Επίσης, το μαύρο αυτοκίνητο είναι επιλογή-σιγουράτζα. Δεν χρειάζεται να είναι Black Friday, όπως σήμερα. Το αγαπούν και οι πωλητές. Θα τους είναι εύκολο να το πουλήσουν στον επόμενο όταν το βαρεθείς. Κι αυτοί τη δουλεία τους κάνουν. Η μεταπώληση είναι το ψωμί τους.


Έτσι την πάτησα κι εγώ κάποτε. Πήγα και έμεινα ταπί όταν πήρα την εικονιζόμενη – αλλά σε κουπέ, ουχί καμπριολέ. Με έψησαν πως θα ´ναι ωραία η 911 σε μαύρη, πως είναι κλασική επιλογή για το Τσουφενχάουζεν, πως θα δείχνει macho. Έφαγα το ποίημα


Είχε τύχει και λίγες εβδομάδες πριν την αγορά να πάω Γερμανία για κάποια παρουσίαση. Ε, τα περισσότερα ωραία αυτοκίνητα που θυμάμαι να κυκλοφορούσαν στο Μόναχο ήταν μαύρα. Εκθαμβωτικά γυαλιστερά. Κάπως πρέπει να ‘δεσε η οπτική καταγραφή στη Βαυαρία με το ψηστήρι του πωλητή μερικές εβδομάδες μετά, στην επιστροφή. Εκεί όπου έγινε το έγκλημα.

Μαύρα χάλια, άσε μη στα λέω

Διά του παρόντος σας εξομολογούμαι τον πόνο μου. Μετά τον πρώτο έρωτα, δεν πέρασαν παρά κανα δυο μήνες, μαρτύρησα. Όλη μου η ιδεολογία, όλη η κοσμοθεωρία που ΄χα αναπτύξει εναντίον του μαύρου επιβεβαιώθηκε. Μιλάμε χάλια μαύρα. Κάθε βόλτα και ξανά πλύσιμο. Εντάξει, έλεος.

Χώμα, ανελέητη σκόνη (δεν μιλάω για υποσαχάρια Αφρική), stone chips (τα καταραμένα πετραδάκια) και η τάση του μαύρου να μην «γράφει» τη σχεδίαση. Το μετάνιωσα πικρά. Χωρίς καμία, αλλά καμία δόση υπερβολής, ένας λόγος που την έδωσα αργότερα ήταν το χρώμα.

Η θεωρία μου λέει πως αρκεί να βάλεις δίπλα-δίπλα δύο ίδια αυτοκίνητα. Ιδίως κάτι με καμπύλες. Ένα σε μαύρο και ένα, ας πούμε, σε ασημί. Ή σε GT Silver, όπως το ´λεγε τότε ο κατάλογος της Porsche. Στη συνέχεια, κάτσε με το ωραίο αττικό φως να τα δεις από απόσταση. Ε, πρέπει να ´σαι τυφλός για να μη δεις πόσο πιο ανάγλυφα το ασημί θα μεταφέρει στον αμφιβληστροειδή σου τις καμπύλες. Ή όποιο σχετικό, τελοσπάντων.

Μαύρο κατράμι και μια εξαίρεση

Ναι, υπάρχει εξαίρεση. Το μαύρο είναι ωραίο όταν έχεις μαούνα. Μεγάλο, λιμουζίνα κατάσταση. Ή και σε SUV. Ως γνωστόν, το μαύρο μειώνει τους όγκους. Το μαζεύει το μακρυνάρι. Όπως και στους ανθρώπους. Αν έχεις περιττά κιλά, το μαύρο «κόβει». Ή αν είσαι με το σφουγγάρι στο χέρι. Σόρι, έχω σοβαρότερες δουλειές να κάνω.

Για να μη σας πω και το άλλο. Καθώς η 911 στις υψηλές ταχύτητες φορτιζόταν αεροδυναμικά και είχε τελείως επίπεδο πάτωμα από κάτω, είχε την τάση να ρουφάει, κυριολεκτικά, κάθε μικρό πετραδάκι. Μέσα σε δύο χρόνια είχα βάψει τρεις φορές μπροστινό προφυλακτήρα στη Λαίδη. Και δεν ήταν επειδή τον είχα ακουμπήσει κάπου.


Στο μαύρο «δείχνουν» τα πάντα. Νόμος. Πρέπει να ‘σαι με το κερί στο ένα χέρι, με τη μάνικα στο άλλο χέρι, και μαλακό σαμπουάν στο στόμα. Σαν κι αυτούς που παίζουν στους δρόμους φυσαρμόνικα, ντραμς κιθάρα. Σηκώνω μεσαίο δάχτυλο κατά του μαύρου. Μετά συγχωρήσεως, ε;

Renault Clio RS

Δεν θα ΄παιρνα ξανά μαύρο. Ούτε σε Black Friday. Παρότι παραδέχομαι πως αν είναι πλυμένο, αν είναι γυαλισμένο, αν μπαίνει σε γυάλα, αν έμενα στο Μόναχο όπου δεν υπάρχει ίχνος χωματίλας και σκόνης, ναι, ίσως, μπορεί, πιθανόν, ενδεχομένως, θα μπορούσε να υπάρχει και ένα μαύρο Μ2 στο κλειστό γκαράζ.

Που, για κάποιο σκοτεινό, ανεξιχνίαστο λόγο, το συγκεκριμένο αυτοκίνητο, στο συγκεκριμένο Black Sapphire Metallic, δείχνει υπέροχο. Ακόμα και στην Ελλάδα.


Photo: Γιώργος Κούτος

Το 4Drivers δεν ταυτίζεται κατ΄ανάγκην με τις απόψεις των αρθρογράφων που φιλοξενεί, ενώ, ταυτόχρονα, ενθαρρύνει την ελευθερία γνώμης των contributors προς μια ευρύτερη αντίληψη της αυτοκίνησης.

Διαβάστε μας (και) στο Protagon

Ίσως να σ’ αρέσει