Τι μου έχει κάνει εντύπωση με τα κινεζικά αυτοκίνητα

Κινεζικά αυτοκίνητα παντού. Κάθε τρεις και λίγο, και μία καινούργια εταιρεία εμφανίζεται στην Ελλάδα. Μαζί και δύο εκπλήξεις

Θα μπορούσε να είναι η κεντρική κονσόλα ενός premium γερμανικού. Δεν είναι. Είναι κινεζικού

Θα το γράψω λοιπόν όπως ακριβώς μου έρχεται, χωρίς πολλή σκέψη και χωρίς κανένα φίλτρο. Ούτως ή άλλως το κάθε είδους κοινό έχει τις προτιμήσεις του και μάλλον δύσκολα τις μετατοπίζει.

Λοιπόν, βασικά, είναι δύο πράγματα: πρώτον, πόσο ποιοτικά δείχνουν εντός καμπίνας.

Το πρώτο ψιλοσόκ, θυμάμαι, το ‘χα πάθει όταν, πριν κάνα ενάμισυ χρόνο, είχε κάνει το λανσάρισμά της στην ελληνική αγορά η BYD, στο Ζάππειο.

Είχα μπει, για πρώτη φορά, μέσα στα αυτοκίνητά της και, θυμάμαι, άγγιζα, κούναγα διακόπτες και υλικά μπας και κάτι μετακινηθεί, μύριζα (ναι, παίζει ρόλο κι αυτό) και γενικώς μόλις είχε γίνει μια πρώτη ανατροπή σε μια δικαιολογημένα επιφυλακτική πρώτη προσέγγιση. Διάολε, έδειχναν πραγματικά καλά φτιαγμένα

Το πρώτο οχυρό της λεγόμενης «κινεζιάς» είχε αρχίσει να εμφανίζει σοβαρές ρωγμές

Έκτοτε, έχοντας δει από κοντά, καθώς και οδηγήσει, αρκετά απ’ τα διάφορα κινεζικά που κυκλοφορούν στην Ελλάδα, η αρχική εντύπωση επιβεβαιώνεται.

Ναι, δείχνουν απροσδόκητα φροντισμένα. Συμπαγή. Με ωραία και καλαίσθητα υλικά.

Για παράδειγμα, το Leapmotor Β10 που είδα πρόσφατα, έτσι έδειχνε. Πειστικά ποιοτικό.

Μου ‘χει συμβεί το ίδιο και με τα περισσότερα κινεζικά.

Δεν ξέρω πώς τόσο γρήγορα οι Κινέζοι μπόρεσαν να εμπεδώσουν τα ουσιαστικά αλλά και πιασάρικα στοιχεία του βιομηχανικού σχεδιασμού ή πώς κατάφεραν να φτιάξουν σωστό τελικό προϊόν. Όμως το ‘καναν

Πήραν ευρωπαϊκές μεταγραφές;

Ναι, έγινε κι αυτό. Και πού δεν γίνεται;

Όμως ακόμα και τέτοιες δεν αρκούν αν τα μεγάλα αφεντικά δεν έχουν πεισθεί και μπολιαστεί με τη νέα αισθητική.

Το δεύτερο που μου ‘κανε εντύπωση είναι ότι, γενικά, παρά το βάρος των αμαξωμάτων, παρά το νεοσύστατο της τεχνολογίας και της άγουρης ακόμα καθιέρωσής της, στρίβουν. Ναι, αυτό. Στρίβουν. Όπως το διαβάζεις

Για να προλάβω το «πυροβολημένα» στριφτερό κοινό, δεν εννοώ να πάρεις το κινεζικό SUV των δύο, και πλέον, τόνων και να κατεβαίνεις γιούρια Ωρωπό ή να χώνεσαι στου Μερκούρη τα στενά. Λέμε, σε ρεαλιστικές συνθήκες υψηλών ταχυτήτων

Προσωπικά, ο συνδυασμός των δύο αυτών στοιχείων συνεχίζει να με εκπλήσσει

Κι αν εκπλήσσει κάποιον ταγμένο στο σασπένς της οδήγησης (όπως ο γράφων), μπορώ να υποθέσω πόσο πολύ πιο εύκολα μπορεί να πείσει το μέσο κοινό.

Φυσικά, δεν είναι όλα αγγελικά πλασμένα

Όπως έλεγα σε έναν συνάδελφο σε μια παρουσίαση, αυτό που, εκτιμώ, γίνεται μανιέρα στα κινεζικά έχει να κάνει με το συνεχώς και αδιακρίτως επαναλαμβανόμενο μοτίβο σχεδίασης του κόκπιτ.

Δηλαδή, ξέρεις πριν καν ανοίξεις την πόρτα και μπεις μέσα, ότι θα δεις έναν άκρατο μινιμαλισμό, υπερβολικό μερικές φορές, και μία τεράστια κεντρική οθόνη. Όλοι αυτό. Όλοι το ίδιο. Copy, paste

Προφανώς η επιδραστικότητα της Tesla ήταν -και παραμένει- πανίσχυρη όσον αφορά το ντιζάιν εντός καμπίνας. Δίδαξε κόσμο και ντουνιά.

Αν μ΄αρέσει; Όχι. Το βαριέμαι και μου λείπει το ιδιαίτερο της κάθε ταυτότητας.

Μ’ αυτά και με ‘κείνα, περιμένω -μπορεί και άδικα- τον Κινέζο κατασκευαστή που θα προτείνει κάτι διαφορετικό. Κάτι που δεν θα μπερδεύεις το κόκπιτ του με μιας άλλης μάρκας. Κάτι δικό του

Ή, έστω, να το βρει κάπου ανάμεσα. Ας πούμε, το Sealion που οδήγησα πρόσφατα έχει μία τέτοια μείξη.

Επιλογέα α λά BMW, μπουτόν στην κεντρική κονσόλα, έχει μια πιο «ανθρώπινη» προσέγγιση και όχι ψύχρα κλινικής.

Μέχρι τότε, όπως λένε, οι προκαταλήψεις είναι για να πέφτουν. Και, ομολογώ, είχα κι εγώ πολλές από δαύτες.

Photo: Δ. Μανώλαρος / 4Drivers