Τιμόνι. Ένας κύκλος, άπειρες παραλλαγές

Post date:

Author:

Category:

Τιμόνι.Τα καλά, κακά και άσχημα πάντα θα υπάρχουν

Τιμονάρα εστί

Αλήθεια, πόσα σχέδια χωρούν στον κύκλο της στεφάνης;

Τιμόνια όμορφα, επιθετικά, σουρεάλ, μικροαστικά, καγκουράδικα, flat bottomed, παχιά, στενά, πλαστικά, δερμάτινα, αλκαντάρα, κοκκάλινα. Ο νους του σχεδιαστή δεν σταματά να ξαναορίζει τον κύκλο

Το τιμόνι, άλλσωτε, είναι το πρώτο ιεραρχικά υλικό που νιώθουν τα μέλη σου. Άλλο είναι να πιάνεις ένα δερμάτινο μικρής διαμέτρου, όπως μίας Ferrari, κι άλλο ένα φτηνιάρικο πλαστικό τάπερ. Ή μια λαγουδέρα.

Όλα μετράνε. Το υλικό, το πόσο αισθητή είναι η ραφή, πόση διάμετρο έχει (ο,τιδήποτε κάτω από 350 χιλιοστά έχει νόημα μόνο για καρτ), πόσο φαρδιά είναι η στεφάνη, αν έχει ανάγλυφα σημεία για να πέφτουν οι αντίχειρες. Τα πάντα.

Ίσως πολλοί να νομίζουν πως όσο πιο χοντρή η στεφάνη τόσο πιο καλή. Πιο «αγωνιάρα». Και όμως, μια ιδιαίτερα φαρδιά στεφάνη κλέβει από την αίσθηση που σου μεταφέρουν οι μπροστινοί τροχοί. Ισχύει.

Στον αντίποδα θα θυμηθούμε τη λεπτή στεφάνη, τύπου Citroën 2CV. Εκεί έτσι όφειλε να είναι. Η ανάλαφρη αίσθηση που είχες στις απολήξεις των δαχτύλων ήταν συνώνυμη με την ανάλογη αίσθηση του ίδιου του αυτοκινήτου.

Οι σχεδιαστικές τάσεις στο τιμόνι

Αλλά και η μόδα έχει θέση. Δύσκολα θα βρεις τετράκτινο πλέον. Κάποτε καθολικό σημείο αναγνώρισης της γερμανικής Σχολής με τις Mercedes-Benz να υποβαστάζουν συμβολικά την ηγεμονία τους με το φαρδύ αστέρι στο κέντρο του βολάν. Οι BMW ακολούθησαν την τάση. Τα Audi, επίσης. Σήμερα είναι τελείως passé.

Aκόμα και οι καινοτόμοι Γάλλοι με τα υπέροχα μονόμπρατσα τιμόνια της DS και τον φουτουρισμό των ’70s εγκατέλειψαν την εκκεντρικότητα και ακολούθησαν την τριάκτινη αγία. Ήταν, βλέπεις, η επιρροή από τους αγώνες αλλά και η λειτουργικότητα που πέρασε αυτονόητα στην παραγωγή μαζί με τον απαραίτητο όγκο που απαιτεί ο αερόσακος.

Και κάπου εκεί έγιναν και εκτρώματα. Με στεφάνη τσιγαρόχαρτο και πρησμένα στο κέντρο. Λες και ετοιμαζόταν να πεταχτεί το βρέφος του αερόσακου. Υπήρξαν και διαστροφές, είναι αλήθεια.

Το τιμόνι στην ιστορία της αυτοκίνησης

 Απόσπασμα από την εξέλιξη του τιμονιού στην ιστορία της αυτοκίνησης. Απ’ τους μινιμαλισμούς των concept cars, τα τετράκτινα, τα λιλιπούτεια κλασικά μέχρι τα σύγχρονα της F1. Η τελευταία είναι πιο σύνθετη κι από Πανελλαδικές

Πόσοι άνθρωποι εργάζονται, σχεδιάζουν, ράβουν στο χέρι, προσαρμόζουν ηλεκτρονικά, κατεβάζουν ιδέες, τετραγωνοποιούν τον κύκλο.  Το κρατάς, στηρίζεις χαλαρά τα χέρια, σου «μιλάει»,  το ακούς. Τιμονάρα. 

Photo: Ferrari

Το 4Drivers δεν ταυτίζεται κατ΄ανάγκην με τις απόψεις των αρθρογράφων που φιλοξενεί, ενώ, ταυτόχρονα, ενθαρρύνει την ελευθερία γνώμης των contributors προς μια ευρύτερη αντίληψη της αυτοκίνησης.

Διαβάστε μας (και) στο Protagon

Ίσως να σ’ αρέσει

DS 3 Crossback. Γενναιότητα σε ελληνική άσφαλτο

To DS 3 Crossback λέει πως «θέλει να αναδείξει τη δουλειά των καλύτερων τεχνιτών της βιομηχανίας». Δεν το ακούς συχνά αυτό στη σημερινή, παγκοσμιοποιημένη και πολλάκις κοπιαρισμένη αυτοκινητοβιομηχανία

Η απαγορευμένη διαφήμιση του Golf. Για τη μάνα σου

Η απαγορευμένη διαφήμιση του Golf πυροδότησε το ίντερνετ. Δεν έχει να κάνει με το αυτοκίνητο. Έχει να κάνει με τη μάνα μου, τη δική σου, τις μελλοντικές

Η ελευθερία τού να μην ανήκεις

«Αυτές τις μέρες συμπληρώνονταιι 8 χρόνια 4Drivers. Και αν έπρεπε ένα μόνο κείμενο να χαρακτηρίσει τη φιλοσοφία του, είναι αυτό. Μόνο freedom - που θα ´λεγε και ο Braveheart»

Texting: 21 μέτρα ρίσκου. Πόσο αξίζουν τα μηνύματα;

Κόφ'το, κλείσ' το, άσ' το για αργότερα το κινητό. Υπακοή και σεβασμός απ΄όλους μας, ειδικά τους σκεπτόμενους Πραγματικούς Οδηγούς που οφείλουν να θέτουν το παράδειγμα. 21 μέτρα ρίσκου είναι πολλά

«Βαρετό» Golf; Σηκώνει πολλή συζήτηση

Λίγο πριν την εμφάνιση του Golf Mk8, ας βάλουμε τα πράγματα σε μία ρεαλιστική τάξη

Μικρά αυτοκίνητα υπό απειλή. Ποια είναι;

«Ένα μικρό αυτοκίνητο οφείλει να είναι φτηνό. Αλλιώς δεν θα πουλήσει. Τα περιθώρια είναι πολύ στενά στα μίνι αυτοκίνητα. Μερικές φορές και στα υπερμίνι»

Ο Τζέιμς Χαντ του καλοκαιριού

«Μόλις 45 χρόνια πρόλαβε να ζήσει ο Χαντ. Ήταν αρκετά για να τα κάνει όλα. Να κυνηγήσει το όνειρό του οδηγώντας στο απώγειο του σπορ, τη Φόρμουλα 1. Αλλά και να κοιμηθεί με περισσότερες από 5.000 γυναίκες»