Καλαμάτα – Σπάρτη. Μια ονειρική διαδρομή που «βουλιάζει»

Post date:

Author:

Category:

alfa-romeo-sprint-4drivers.gr

Με αφορμή τις πρόσφατες κατολισθήσεις στον επαρχιακό δρόμο που συνδέει την πόλη της Καλαμάτας με την Σπάρτη, ανασύρουμε απ`το αρχείο μια «τέλεια» διαδρομή με θύτη την γνωστή κόκκινη ιταλίδα κυρία

Η διαδρομή γνωστή στους petrolhead. Μια απ`τις πιο όμορφες στην Ελλάδα, με μεγάλες υψομετρικές διαφορές και μια φύση όνειρο. Ατόφια ελληνική. Στις δόξες της αποτελούσε κομμάτι του παλιού, θρυλικού και μεγάλου ράλι Ακρόπολις που «αγκάλιαζε» όλη σχεδόν την Ελλάδα.

Τώρα πια είναι ένας παραμελημένος δρόμος που επιλέγουν μόνο κάποιοι εναπομείναντες ρομαντικοί της οδηγικής ευχαρίστησης. Και ναι, είμαστε από αυτούς.

  • Διάβασέ το: Alfa Romeo 1750 GT Veloce. Ξανά μαζί με τον πρώτο έρωτα

Τα παρακάτω συνέβησαν πριν περίπου 15 χρόνια.

Στο βενζινάδικο που σταμάτησα, ο εξηντάρης ιδιοκτήτης, σχεδόν πετάχτηκε από τη καρέκλα που καθόταν. Tον παρακολούθησα καθώς «χάιδευε» με τα μάτια του το αμάξωμα της ιταλίδας.

«Καλό μεσημέρι» του είπα, αλλά απάντηση δεν πήρα. Το ενδιαφέρον του είχε επικεντρωθεί αλλού… Ξεκλείδωσα την τάπα, τον ρώτησα εάν μπορώ να γεμίσω μόνος μου βενζίνη, μου έγνεψε πως ναι, και συνέχισε να την περιεργάζεται γυρνώντας γύρω της.

«Με γύρισες τριάντα χρόνια πίσω ρε παλικάρι, τότε που αυτά τα αυτοκίνητα ήταν στις δόξες τους!»

«Εξακολουθούν να είναι, αρκεί να ξέρεις», του απάντησα.

«Δεν έχεις άδικο», αποκρίθηκε. 

«Τα έζησα, πήγαινα και στο Τατόι. Τότε έστριβαν με τον εμπρός εσωτερικό τροχό πενήντα πόντους στον αέρα και τα μοτέρ τους ακουγόντουσαν χιλιόμετρα μακριά»

Το πολύτιμο υγρό γέμισε το ρεζερβουάρ και καθώς του έδινα τα χρήματα πρόσεξα ότι το βλέμμα του είχε χαθεί στις αναμνήσεις που κατά πάσα πιθανότητα σχετίζονταν με τη παρουσία της ιταλίδας στο βενζινάδικο.

Στη δεύτερη περιστροφή της μίζας ο αλουμινένιος κινητήρας, με τους δύο επικεφαλής εκκεντροφόρους, ξεκινά τη λειτουργία του. Τα μάτια στους δείκτες πίεσης λαδιού και θερμοκρασίας νερού. Όλα σωστά. Μια «ξερή» γκαζιά καθαρίζει τους «λαιμούς» των δύο διπλών Weber και αφήνει ένα χαμόγελο στα χείλη του βενζινά.

«Είναι γνήσια δεκαεφτά πενήντα;», ρωτά.

«Ναι».

Τον χαιρέτησα και καθώς απομακρυνόμουν τον είδα από το καθρέπτη να βγαίνει ως το δρόμο. Του χάρισα αλλαγή σε 2η στις 6.000σαλ και 2η-3η στις 5.500σαλ. Το μυαλό του είχε σίγουρα μείνει σε κάποιο Τατόι…

Απ`το κέντρο της Σπάρτης, αριστερά για Ταΰγετο μέσα απ`τους στενούς δρόμους της Μαγούλας για Τρύπη. Από τον καθρέπτη αποχαιρέτησα το λακωνικό κάμπο καθώς έστριβα αριστερά μετά το τελευταίο σπίτι. 

Το οδόστρωμα είναι σχετικά καλό και ομαλό, τα παράθυρα κατεβαίνουν ως τη μέση, η μουσική των Led Zeppelin και των Deep Purple αντιμάχεται το ρούφηγμα των διπλών Weber και τη μπάσα μελωδία της εξάτμισης που αντηχεί από βράχο σε βράχο.

Στενό γεφυράκι, στο κιβώτιο 3η μέχρι τις 5000σαλ, κατέβασμα σε 2η με διπλό συμπλεκτάρισμα. Είναι γνωστή η ευαισθησία των συγχρονιζέ στις κλασικές Alfa Romeo. Χρειάζονται προσοχή και σωστή χρήση

Αριστερή φουρκέτα. Λίγη παραπάνω πίεση στο δεξί πόδι για το «πεντάλ της ευτυχίας» και η σκέψη μετατρέπεται σε πραγματικότητα καθώς ο πίσω άξονας διαγράφει την επιθυμητή τροχιά, προσφέροντας υπερστροφή ισχύος στα οδηγικά χνάρια του πρώτου διδάξαντα, Tazio Nuvolari.

Ανάβαση με το γκρεμό αριστερά και τα βράχια δεξιά. Κινούμαι σβέλτα , το τοπίο συμβάλει στη ψυχική διάθεση και εγώ προσπαθώ να «ρουφήξω» κάθε εικόνα που σχηματίζεται μπροστά μου. Οδηγός, αυτοκίνητο, δρόμος. Αυτό…

Ανάβαση, φτάνοντας στα όρια Νομού Μεσσηνίας. Απότομοι βράχοι, έλατα, πεύκα, ρυάκια με νερό και πλατάνια στο τοπίο. Το «ρούφηγμα» των 2 διπλών και ο μπάσος ήχος της εξάτμισης, ταράζουν την ηρεμία του βουνού.

Στάση στην πέτρινη βρύση. Τα γνωστά «τικ τικ» της ευτυχίας απ`τα μέταλλα. Το τοπίο με ταξιδεύει σε Targa Florio, στα «μεγάλα» Nürburgring και Spa, εκείνης της παλιάς πλην όμως ρομαντικής εποχής

Επιστροφή πίσω από το τιμόνι. Ακολουθούν απανωτές καμπές με ομαλό αλλά γλιστερό οδόστρωμα και σχετικά καλή ορατότητα, με την ιταλίδα να γλιστρά ελεγχόμενα δεξιά-αριστερά. Το χαμόγελο στα χείλη μου τείνει να γίνει μόνιμο. Φτάνουμε στο ψηλότερο σημείο της διαδρομής – 1500 μέτρα περίπου από την επιφάνεια της θάλασσας – πλέον αρχίζει η κατάβαση προς Αρτεμισία.

Η 1750 δείχνει στο στοιχείο της, απαλές κινήσεις στο τιμόνι και προοδευτικό πάτημα του γκαζιού και η κατάβαση συνεχίζεται. 

Βγαίνοντας από το χωριό Αρτεμισία, σταματώ αριστερά δίπλα στην «ξαδέλφη» Fulvia. Εδώ και χρόνια τείνει να γίνει ένα με τη φύση, καθώς ξεκουράζεται κάτω από τον πλάτανο. Κρίμα. Θα`θελε πολύ να συντροφεύει την 1750 στις βόλτες της

Το οδόστρωμα τραχύ, ο γκρεμός δεξιά, καμπές με ανάποδη κλίση αλλά καλή ορατότητα, κάποια σημεία φοβίζουν. Ο πίσω άξονας της ιταλίδας θέλει να προσπεράσει τον εμπρός.

Σταθερό και επιβεβλημένο πάτημα του γκαζιού, μεταφορά βάρους στο πίσω άξονα και η ιταλίδα γλιστρώντας ελαφρά σημαδεύει την ευθεία που ακολουθεί και οδηγεί μέσα στη κοιλάδα του ποταμού Νέδοντα.

Δρόμος στενός, δεξιά τοιχάκι πέτρινο πριν το γκρεμό, αριστερά βράχος. Πέτρες στην άσφαλτο, το βουνό είναι ένας ζωντανός οργανισμός και φροντίζει να το υπενθυμίζει.

Φτάσαμε στους «5 δρόμους». Τέσσερις φουρκέτες που συνδέονται μεταξύ τους από πέντε ευθείες. Στην κορυφή εκκλησάκι και στο βάθος ο Μεσσηνιακός κόλπος και η Καλαμάτα

Πλησιάζω στο τέλος της διαδρομής και απλά αφήνω την ιταλίδα να τσουλήσει και να ξεκουραστεί, της το χρωστάω. Αυτή μου απαντά με τα γνωστά σκασίματα της εξάτμισής της, απ`την άκαυστη, στο άφημα του γκαζιού. 

Κάθε φορά το ίδιο χαμόγελο. Η ίδια αίσθηση οδηγικής πληρότητας. Για 60 περίπου χιλιόμετρα «επικοινωνήσαμε» με το δικό μας τρόπο, πότε επιταχύνοντας, πότε επιβραδύνοντας, πότε υπερστρέφοντας, μερικές φορές γλιστρώντας και ίσως σε κάποια σημεία να φοβηθήκαμε, αλλά σίγουρα το ευχαριστηθήκαμε και οι δύο

Ως την επόμενη τέλεια διαδρομή…

Υ.Γ. Tο παραπάνω κειμένο ανήκει στον, «Big brother», Τάκη Δημόπουλο τον οποίο και ευχαριστώ πάρα πολύ που μου το παραχώρησε και με μύησε από παιδί στον όμορφο κόσμο της οδηγικής απόλαυσης.

Photo: Τάκης Δημόπουλος

Το 4Drivers δεν ταυτίζεται κατ΄ανάγκην με τις απόψεις των αρθρογράφων που φιλοξενεί, ενώ, ταυτόχρονα, ενθαρρύνει την ελευθερία γνώμης των contributors προς μια ευρύτερη αντίληψη της αυτοκίνησης.

Διαβάστε μας (και) στο Protagon

Ίσως να σ’ αρέσει

Γιώργος Δημόπουλος
Γιώργος Δημόπουλος
Γεννημένος στην Καλαμάτα. Αγάπησε την ταχύτητα και τους τέσσερις τροχούς από τότε που θυμάται τον εαυτό του. Μεγαλώνοντας εθίστηκε στην αλήθεια και συνδέθηκε καρμικά με τον αριθμό 27 και μία Alfa 75, με την οποία έγιναν αχώριστοι και μοιράζονται την απέχθειά τους για την κίνηση σε ευθεία γραμμή. Κατά περιόδους, προσπαθεί να «παγιδεύσει» στιγμές με την φωτογραφική μηχανή.

Texting: 21 μέτρα ρίσκου. Πόσο αξίζουν τα μηνύματα;

Κόφ'το, κλείσ' το, άσ' το για αργότερα το κινητό. Υπακοή και σεβασμός απ΄όλους μας, ειδικά τους σκεπτόμενους Πραγματικούς Οδηγούς που οφείλουν να θέτουν το παράδειγμα. 21 μέτρα ρίσκου είναι πολλά

Ο Τζέιμς Χαντ του καλοκαιριού

«Μόλις 45 χρόνια πρόλαβε να ζήσει ο Χαντ. Ήταν αρκετά για να τα κάνει όλα. Να κυνηγήσει το όνειρό του οδηγώντας στο απώγειο του σπορ, τη Φόρμουλα 1. Αλλά και να κοιμηθεί με περισσότερες από 5.000 γυναίκες»

Καθαρόαιμη Lancia Rally 037

Το αυτοκίνητο-σταθμός πουλήθηκε έναντι €770.000...

Γιατί δεν βλέπεις συχνά τις Lotus στο δρόμο;

«Όσο και να γκρινιάζουμε πως θέλουμε αγνά και παρθένα driver's car, όταν έρθει η ώρα να βγουν τα χρήματα απ' την τσέπη βγαίνει ο πιο ασφαλής εαυτός μας στην επιφάνεια. Ελαχίστων εξαιρουμένων. Κάποιων τολμηρών με Lotus, για παράδειγμα»

Citroën C5 Aircross. Το Citroën της δεκαετίας πάει «σφαίρα»

«Το Citroën C5 Aircross SUV μάλλον δικαιολογημένα μόλις έκανε επίδοση-ρεκόρ για τη μάρκα. Τολμηρό, άνετο, τόσο ποιοτικό όσο ποτέ και με χαρακήρα τυπικά Citroën»

Τρέχοντας με Radical. Η έξυπνη κίνηση της χαρντκορίλας

Η Radical θέλησε να μπει ως ένας άλλος ριζοσπάστης στο «χώρο» του εστιασμένου, πισταδόρικου motorsport