Στο Ράλι Ακρόπολις χωρίς Wi-Fi

Post date:

Author:

Category:

Ράλι Ακρόπολις

 

Κάποτε, τέτοια εποχή, αρκετοί από μας αναπνέαμε για τη στιγμή που θα πάρουμε τα βουνά και θα μας κοπεί η ανάσα από τη σκόνη. Το Ράλι Ακρόπολις ήταν το δικό μας παραμύθι ενηλίκων

Οι πιο ανθεκτικοί δεν νοίκιαζαν δωμάτιο για να βγάλουν τη μπίχλα και να αράξουν το κορμί τους. Ξέπλεναν με μπουκάλες νερού τα πολλά και κοιμόντουσαν σε σκηνές ή στα αυτοκίνητα. Έπρεπε να ήσουν κοντά στα δρώμενα. Αν δεν υπέφερες, δεν έπαιρνες την ίδια ικανοποίηση. Αρκεί να μην υπέφερες από πέτρα που σου ήρθε στο κεφάλι.

 Ήταν απίστευτος ο όγκος του κόσμου που κατέκλυε στα βουνά της ανατολικής Στερεάς Ελλάδας.  Oι πιο ψαγμένοι (έχοντας, βέβαια, και μάχιμο 4WD),  είχαν χάρτες της περιοχής στην μέγιστη κλίμακα που κυκλοφορούσε. Την κοπανούσαν μέσω δύσβατων διαδρομών από μια ειδική με το που περνούσαν τα τέρατα της Α8 κατηγορίας, για να προλάβουν να τα δουν κι αλλού. Τime management!  

Ένα σκαλί παραπάνω, ήταν αυτοί που είχαν VHF και άκουγαν τη συχνότητα της ΕΛΠΑ για live infos. Γύρω τους στηνόταν »πηγαδάκι». 

Εννοείται ότι δεν υπήρχε wifi ή mobile internet, έτσι;

Rally Acropolis

Ράλι Ακρόπολις

 

Λάσπη Ακρόπολις

 

 Αν δεν έχεις φάει τη λάσπη σου στο Acropolis απ΄το πέρασμα των »θεών» δεν έχεις κάνει τίποτα. Ούλτρα μαζοχιστικό. Αλλά μας αρέσει

Τη πρώτη φορά που πήγα ήταν στις Καρούτες. Ήταν ένα σημείο με μεγάλο οπτικό πεδίο και η διαδρομή, κατηφορική με ανοιχτές καμπές, βοηθούσε να βλέπεις από ψηλά τα αυτοκίνητα που έρχονταν.

Και τότε, εμφανίζεται, ας πούμε, ο Didier Auriol πιλοτάροντας ένα Škoda Octavia WRC Evo3. Το πέρασμά του άφησε για πάντα τη σκόνη του στον εγκέφαλό μου. Ίδρωσαν οι παλάμες μου απ’ το φόβο. Έμεινα να κοιτάζω από μακριά. Μα πώς είναι δυνατόν να περνούν από αυτά τα κατσάβραχα με τέτοιες ταχύτητες; Πώς είναι δυνατόν να εκτοξεύονται έτσι τέτοιες πέτρες; Πώς;

Το φόβο, όμως, διαδέχθηκε η ευτυχία. Όπως στα παραμύθια.

Αφού ξεπέρασα το σοκ, ήμουν ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος της γης τις μέρες αυτές. Για αρκετά χρόνια, το βασικό μου κίνητρο για να υπομένω τον εργοδότη μου όλο το χρόνο, ήταν το ότι θα πάω στο Ακρόπολις. Ήταν το δικό μου παραμύθι.

Και μετά; Το όνειρο απαξιώθηκε. Τα εντυπωσιακά μικρομεσαία με τους γεμάτους μελωδίες και σκασίματα δίλιτρους, διαδέχθηκαν 1.600άρια, μας έβγαλαν από’ το καλεντάρι των αγώνων και ακυρώθηκαν ειδικές που τα αγωνιστικά χτυπούσαν μεγάλες τελικές. Safety First, θα μου πεις. ΟΚ! Τότε να απαγορεύσουν τον κόσμο στις ειδικές και να  βλέπουμε από γιγαντο-οθόνες. Α! Κι οι οδηγοί να τρέχουν μέσω παιχνιδομηχανής. 

Ακόμα μου λείπει πολύ. Όποτε περνάω το Μπράλο για να πάω Λαμία, βλέπω ταμπέλες που με κάνουν να νοιώθω δέος και θλίψη μαζί. Σαν τόπος λατρείας

Και ζήσαν αυτοί καλά, κι εμείς

Photo: Β. Μαραγκός / 4Drivers

Το 4Drivers δεν ταυτίζεται κατ΄ανάγκην με τις απόψεις των αρθρογράφων που φιλοξενεί, ενώ, ταυτόχρονα, ενθαρρύνει την ελευθερία γνώμης των contributors προς μια ευρύτερη αντίληψη της αυτοκίνησης.

Διαβάστε μας (και) στο Protagon

Ίσως να σ’ αρέσει