Από το Ibiza στο Z3. Και από εκεί στο Μ2;

Post date:

Author:

Category:

Πιάνω τον ευατό μου να αναπολεί μοντέλα που πέρασαν και τις στιγμές αποχωρισμού τους. Όπως τις φάσεις που ο επόμενος ιδιοκτήτης χάθηκε στον ορίζοντα με το παλιό μου Ibiza. Και παραδόξως, τα πιο γρήγορα και σωστά στημένα δεν είναι ψηλά στη λίστα μου

Seat Ibiza BMW Z3

Seat Ibiza του ’87. Έγραφε και System Porsche στο καπάκι του μοτέρ. Έτσι, για να τη «βγαίνεις» και στους φίλους σου. The way i was. Το ΄χει τραγουδήσει και η Μπάμπαρα Στρέισαντ…


Τελευταία με απασχολεί γρίφος για δυνατούς λύτες. Δυό κοφτά δάχτυλα σπρώχνουν στιγμιαία τη μεγάλη σκάλα και μια BMW Μ2 competition μού κλείνει το μάτι πονηρά. Να το κάνω το βήμα ή όχι;

Άλλωστε έχω ετοιμοπόλεμο ήδη το γκαράζ. Έχω επενδύσει σ’ αυτό.

- Διαφήμιση-

Όπως ξέρετε, το δύσκολο με εμάς τους petrolheads είναι ότι δεν εφησυχάζεσαι επί του μείζονος θέματος «επόμενο αυτοκίνητο». 

Θετικά και αρνητικά της κάθε περίπτωσης δίνουν και παίρνουν. Σκέψεις, αναλύσεις και ασκήσεις επί χάρτου. Σε τουλάχιστον εβδομαδιαία, αν όχι ημερησία, διάταξη. First world problems θα μου πείτε τώρα. 

Κάνω μια πρώτη σούμα

Για κάποια 22 χρόνια πολιτικής οδήγησης. Για 10 διαφορετικά αυτοκίνητα που πέρασαν απ΄τα χέρια μου. Με κάθε πιθανή επιλογή σε άξονα μετάδοσης. Σε δύο ηπείρους.


Χτένισα δρόμους, στριφτερούς και μη. Από Μονεμβασιά μέχρι Αλεξανδρούπολη και Σούνιο μέχρι Καστοριά. Σπασμένες έκτες στην Autostrada Del Sol, στο ύψος της Μπολόνια. Πλατιά χαμόγελα σε διάφορες κορδέλες των Άλπεων. Αναμαλλιασμένα ανεβοκατεβάσματα στην Pacific Coast Highway. Και κάποια 270+ γεμάτα, κάπου έξω απ΄τη Νυρεμβέργη. Σε απόσταση μέχρι το φεγγάρι πήγα και γύρισα. Μένει και καβάτζα

Δρόμοι που αξίζει να οδηγήσεις πριν πεθάνεις. Από αριστερά επάνω με τη φορά του ρολογιού: Autostrada Del Sol, Ιταλικές Άλπεις, Pacific Coast Highway, Λεωφόρος Σουνίου. Ξεκίνα απ΄τα κοντινά

Πιάνω τον ευατό μου να αναπολώ μοντέλα που πέρασαν από τα χέρια και στιγμές αποχωρισμού τους. Παραδόξως, τα πιο γρήγορα και πιο σωστά στημένα δεν είναι ψηλά στη λίστα μου

Στις πρώτες θέσεις (και με διαφορά) δύο μοντέλα που όταν γύριζα τη μίζα ή όταν ξεμούδιαζα το σασί τους σε κάποια στριφτερή διαδρομή, η καμπίνα γέμιζε αναθυμιάσεις από βενζίνη και βαλβολίνες. 

Οι πιο συγκινισιακά φορτισμένες αναμνήσεις έχουν ως ερέθισμα την οσμή

Συντρέχει βασικά λόγος. Και δη επιστημονικός.

Οι νευρικές απολήξεις στο αισθητήριο του οσφρητικού είναι οι μόνες που συνάπτονται με «λεωφόρο ταχείας κυκλοφορίας» κατευθείαν με την αμυγδαλή και τον ιππόκαμπο, δίχως να παρεμβάλεται κέντρο επεξεργασίας όπως στις υπόλοιπες αισθήσεις. 

Είναι λοιπόν εκείνο το κόκκινο Seat Ibiza του ’87 ,σε 3θυρο, 1500άρι με καρμπυρατέρ. Στο όριο φρένα και ανάρτηση εντός παρένθεσης που άνοιγε με προσευχή και έκλεινε με σταυροκόπημα. Κιβώτιο και κρεμαγιέρα βγαλμένα από βαπόρι της γραμμής. Έγραφε και System Porsche πάνω στο καπάκι του κινητήρα για να τη «βγαίνεις» στους κολλητούς στην καφετέρια. Τα ηλεκτρονικά στο καντράν; Πιο χαρούμενα κι απ’ τα αηδονάκια

Όσο όμως οι millennials (παιδιά του άμεσου ψεκασμού) θα πωρώνεστε με σκασίματα από το τελικό, εγώ θα θυμάμαι σα χθες τον μπάσο βρυχηθμό από το μηχανοστάσιο σε άγρια βυθίσματα του δεξιού με 3η και 4η.

My sweet red girl, thank you for all the memories. Μay you rest in peace.

Το άλλο ήταν η μαύρη Z3 του ’98

Φορούσε τον glorious Μ52 6άρη εν σειρά με τα 192 PS.

Ροπή; Έβαζες γυαλιά σε υπερτροφοδοτούμενα σύνολα. Μα και αμέτρητα κουσούρια. Οι προηγούμενοι ιδιοκτήτες δεν την είχαν φροντίσει όπως άρμοζε σε μια κυρία της ηλικίας της.

Τριξίματα παντού, δέρματα σκασμένα. Μια κουρασμένη κουκούλα που σε κάθε νεροποντή λες και σου άδειαζαν κουβά. Αλλά και με άρωμα παλιομοδίτικο στα ξύλα και τα πλαστικά της όταν την έπλενε το φώς της Νότιας Καλιφόρνιας. Μετά της άπλωνες μια 3η μέχρι τις 6,500 rpm και ήσουν James Bond

Το ένα βαγκ, το άλλο μπαβάρια. Βρε άτιμη μνήμη, δεν με βοηθάς να καταλήξω πουθενά.

Η ιστορία επαναλαμβάνεται. Το συναίσθημα μού λέει να κρατήσω το βρωμόγκαζο, ένα Golf R με 360 PS. Και το μυαλό μού απαντά να το δώσω, χάρην τεχνολογίας και εξέλιξης.

Πού πάω και μπλέκομαι πάλι; Ευτυχώς ή δυστυχώς πάντα τον τελευταίο λόγο θα τον έχει η σύζυγος. Όπως και για το Μ2.


Honda CR-V δοκιμή

Photo: SEAT / BMW / 4Drivers.gr

Το 4Drivers δεν ταυτίζεται κατ΄ανάγκην με τις απόψεις των αρθρογράφων που φιλοξενεί, ενώ, ταυτόχρονα, ενθαρρύνει την ελευθερία γνώμης των contributors προς μια ευρύτερη αντίληψη της αυτοκίνησης.

Διαβάστε μας (και) στο Protagon

Ίσως να σ’ αρέσει