Οδηγώντας στα Καρπάθια

Post date:

Author:

Category:

Το πέρασμα Transfagarasan έγινε γνωστό στη 14η σεζόν του Top Gear. Κατασκευάστηκε επί Τσαουσέσκου. Ναι, Ρουμανία. Μερικά τσιγάρα δρόμος. Και είναι ένας από τους ωραιότερους που υπάρχουν στον πλανήτη.

O τρελο-Jeremy Clarkson είπε τότε πως είναι ο καλύτερος δρόμος στον κόσμο ή όπως λέει το κλισέ ”ο δρόμος που αξίζει να οδηγήσεις πριν πεθάνεις”. 

Δείτε το video πρώτα γιατί το κείμενο είναι μεγαλύτερο. Σαν την ανηφόρα στα Καρπάθια.

- Διαφήμιση-

Το πέρασμα του όρους Fagaras δεν έγινε διάσημο απ΄το ελαφρώς δυσκοίλιο, σε επίπεδο προφοράς, όνομά του. ”Transfagarasan”. Στα Καρπάθια

Έγινε διάσημο, μαζί και η οδηγικά ενδιαφέρουσα πλευρά της Ρουμανίας, γιατί είναι ο ορισμός της ιδανικής, ”petrolhead” διαδρομής. Αλλά με συγκλονιστική θέα. Και με μια αίσθηση ελευθερίας που αξίζει να νιώσεις.

Μέρος του εθνικού οδικού δικτύου που συνδέει το Pitesti με το Sibiu, με κωδική ονομασία είναι DN7C. Ή σκέτο 7C.

Κατασκευάστηκε μεταξύ 1970 και 1974, επί δικτατορίας Τσαουσέσκου για στρατιωτικούς, κυρίως, λόγους, φοβούμενος κάποια εισβολή των σοβιετικών.

Χαρακτηρίστηκε επίτευγμα της μεγαλομανίας του καθώς εμπεριείχε μεγάλο οικονομικό και ανθρώπινο κόστος δεδομένου ότι το εργατικό δυναμικό δεν ήταν εξειδικευμένο και στα 2,000 μέτρα που φτάνει το πέρασμα επικρατούν αλπικές συνθήκες.

Λέγεται ότι χρησιμοποιήθηκαν περίπου 6 εκατομμύρια κιλά δυναμίτη και έχασαν τη ζωή τους περίπου 40 άνθρωποι με τη ρουμάνικη κυβέρνηση να μην έχει επιβεβαιώσει τις φήμες που θέλουν τους αφανείς εργάτες να είναι πάνω από εκατό. 

Το Transfagarasan, όπως το γνωρίζουμε ή το έχουμε στο μυαλό μας (αν το έχουμε καν), ξεκινά λίγο μετά την Curtea de Arges (μτφ. η αυλή του ποταμού Arges), μια μικρή ιστορική πόλη περίπου 30 χιλιάδων κατοίκων.

Η διαδρομή σύντομα γίνεται πολύ ενδιαφέρουσα καθώς περνώντας το τελευταίο χωριό την Cartisoara βρίσκεσαι να οδηγείς μέσα σε ένα ορεινό μονοπάτι που περιβάλλεται από άγριο, παρθένο δάσος γεμάτο από πανύψηλα έλατα.

Πρώτο στη διαδρομή συναντάμε το κάστρο Poenari όπου έζησε και πολέμησε ενάντια στους Οθωμανούς ο Βλάντ Ντρακούλ ή Βλαντ ο Παλουκωτής (Vlad Tsepes), ο Ρουμάνος πρίγκηπας που προσπάθησε να απελευθερώσει το έθνος του από την οθωμανική κατοχή και ενέπνευσε τον ήρωα Δράκουλα στο μυθιστόρημα του Bram Stoker.

Βέβαια, δεν έχει μεγάλη τουριστική αξία γιατί πλέον έχουν απομείνει χαλάσματα και προσεγγίζεται μόνο μέσα από ένα μονοπάτι που προύποθέτει να ανέβεις 1,480 σκαλοπάτια.

Συνεχίζοντας την ανάβαση και περνώντας μερικές μικρές σήραγγες φτάνουμε στο εντυπωσιακό φράγμα Vidraru που πήρε το όνομά του από την τεχνητή λίμνη που δημιούργησε η οποία προέρχεται από τον ποταμό Arges που πηγάζει από το πέρασμα του Transfagarasan. Χαρακτηριστικό του φράγματος είναι ένα μεταλλικό άγαλμα του Προμηθέα που συμβολίζει τον ηλεκτροπαραγωγικό ρόλο του φράγματος.

Η ανηφορική διαδρομή του Transfagarasan είναι χορταστική, με μήκος που φτάνει σχεδόν τα 100 χιλιόμετρα. Ξεκινώντας από την Curtea de Arges, όλη η διαδρομή μέχρι την κορυφή, δεν ισιώνει ούτε για 200 μέτρα.

Οι στροφές διαδέχονται η μια την άλλη με καταιγιστικό ρυθμό που αν έχεις συνεπιβάτες και δεν θες να τους τιμωρήσεις δεν σου επιτρέπει να αναπτύξεις περισσότερα από 50 km/h. Βοηθάει επίσης το άδειο στομάχι.

Η διαδρομή σε ανταμείβει με εντυπωσιακή θέα προς τη λίμνη και πολύ σκιερά κομμάτια ανάμεσα στα έλατα. Το καλοκαίρι θέλει προσοχή γιατί τα βουνά είναι ανέγγιχτα από το ανθρώπινο χέρι και οι αρκούδες είναι συχνό φαινόμενο.

Κατά τη διάρκεια της ανάβασης συναντάμε chalet που προσφέρουν διαμονή και εντυπωσιακή θέα στους περαστικούς που θα κάνουν στάση για έναν καφέ. 

Πού βρίσκεται η χαρά της οδήγησης σ’ όλη αυτή την εισαγωγή; Θα μπορούσε κανείς να πει, πουθενά. Μετά την Cabana Capra όμως, ξεκινούν δέκα υπέροχα χιλιόμετρα που σε φέρνουν αντιμέτωπο με το δέος της κορυφής του βουνού.

Τα ψηλά δέντρα έχουν σχεδόν εξαφανιστεί αφού έχουμε πλέον ξεπεράσει τα 1.500 μέτρα υψόμετρο και η κορυφή είναι ορατή.

Ο δρόμος αποκτά ακόμα περισσότερο ενδιαφέρον με μεγαλύτερες ευθείες, συνεχείς στροφές διαρκείας και πολλές φουρκέτες ενώ το περιβάλλον εναλλάσσεται μεταξύ βοσκότοπων με τρεχούμενα νερά και βαράθρων που αν πέσεις δε σταματάς ούτε με αλεξίπτωτο.

Η ανυπομονησία σου να δεις από κοντά τη φιδίσια διαδρομή που έχεις διάβασες κάποτε σε περιοδικά ή έχεις χαζέψει στο Tube φτάνει στο τέρμα περνώντας την ταμπέλα που σε ενημερώνει ότι πλέον ξεπέρασες τα 1.700 μέτρα υψόμετρο και προχωράς προς τη σήραγγα.

Αυτήν που θα σε βγάλει στη βόρεια πλευρά του βουνού και που περνώντας την έχεις ήδη φτάσει στην Balea Lac, μια λίμνη που σχηματίστηκε από το λιώσιμο του χιονιού και πρόκειται για το υψηλότερο σημείο που μπορείς να φτάσεις με όχημα (2,034 μέτρα) και είναι η βάση της κορυφής του βουνού.

Εδώ αξίζει να παρκάρεις και να περπατήσεις μέχρι την Cabana Balea Lac και να γεμίσεις τα πνευμόνια σου με πεντακάθαρο αέρα. Ίσως και το στομάχι σου με κάποια τοπική λιχουδιά από τους πολλούς μικροπωλητές.

Μάλιστα, σε αυτό το σημείο υπάρχει τελεφερίκ που σε μεταφέρει στην Balea Cascada, μια περιοχή αρκετά χαμηλότερα. Και, φυσικά, υπάρχει σημείο που χαρίζει καταπληκτική θέα προς τη διαδρομή για την οποία, άλλωστε, ήρθες. 

Ξεκινώντας από την Balea Lac, λοιπόν, κατηφορίζεις στη διάσημη διαδρομή που περιλαμβάνει ανοιχτές καμπές για να πιέσεις το αυτοκίνητο και φουρκέτες που πρέπει να αποφασίσεις αρκετά νωρίτερα πότε θα φρενάρεις, γιατί αν δε το κάνεις θα βρεθείς να κοιτάς την πλαγιά ανάποδα.

Ως γνωστόν, η κατηφόρα είναι μακράν πιο απαιτητική απ’ την ανηφόρα. Το ΄χει δηλώσει και ο ”δάσκαλος” Tsuchiya όταν ανεβοκατέβαινε τις παράνομες διαδρομές στα γαπωνέζικα ορεσίβια στροφιλίκια.

Οι ασπροκόκκινες μπαριέρες σε βάζουν για τα καλά στο κλίμα ότι εδώ ήρθες να οδηγήσεις και όχι να χαζολογήσεις.

Η κατάβαση είναι συνεχής αλλά όχι απότομη δίνοντάς σου την ευκαιρία να συνεργαστείς με το αυτοκίνητό και να περάσετε και οι δυο σας καλά καταπίνοντας την εντυπωσιακή διαδρομή.

Το οδόστρωμα προσφέρει πολύ καλή πρόσφυση αλλά έχει και πολλά μπαλώματα που μερικές φορές σε αποσταθεροποιούν και σε εκνευρίζουν.

Τα τρεχούμενα νερά καθ’ όλη τη διάρκεια της κατάβασης προσφέρουν πολλούς πόντους στο γραφικό τοπίο.

Σε περίπου δέκα χιλιόμετρα από τη Balea Lac η στριφτερή διαδρομή του Τransfagarasan έχει σχεδόν τελειώσει και η κατάβαση ανάμεσα σε απειλητικούς βράχους συνεχίζεται μέχρι το Arpasu de Jos όπου και η διαδρομή με τον κωδικό 7C φτάνει στο τέλος της και συνεχίζεις άνετα μέχρι την υπέροχη πόλη του Sibiu.

Αλλά δεν είναι αυτός ο σκοπός της επίσκεψης. Μόλις κατέβεις τα 10 χιλιόμετρα σταματάς στο πρώτο διαθέσιμο πάρκινγκ και κάνεις αναστροφή για την ανάβαση. Και εδώ είναι που έρχεσαι με φόρα και πυγμή.

Έχεις μπροστά σου την κορυφή του βουνού και μερικές από τις καλύτερες στροφές που ‘χεις στρίψει στη ζωή σου. Όλες μαζεμένες.

Όπως η κατηφόρα, έτσι και η ανηφόρα, δεν είναι απότομη και σου δίνει τη δυνατότητα να κρατάς χιλιόμετρα στην είσοδο κάθε φουρκέτας και να συνεχίζεις για την επόμενη ισιώνοντας τις φιδίσιες ευθείες που ακολουθούν τη μορφολογία της βουνοπλαγιάς.

Η πρόσφυση είναι εντυπωσιακά καλή και τα περισσότερα αυτοκίνητα δεν πρόκειται να ξεφύγουν από την πορεία τους αν οδηγείς με το μυαλό στο κεφάλι.

Σε λιγότερο από δέκα λεπτά έχεις πάλι φτάσει στην Balea Lac κι είναι στο χέρι σου το πόσες φορές θα επαναλάβεις την εθιστική εμπειρία.

Η καλύτερη συμβουλή είναι να δοκιμάσεις να οδηγήσεις στα 7/10 των δυνατοτήτων σου και αυτό γιατί η διαδρομή είναι πλέον θρύλος όχι μόνο για τη χάραξή της αλλά και για την τοποθεσία της που σου προσφέρει μοναδικές εμπειρίες.

Η συμβουλή είναι οδήγα σβέλτα και συνετά. Δεν χρειάζονται υπερβολές. Το περιβάλλον σου βγάζει μια αρμονία και μια γαλήνη που δεν θες να διαταραχθούν απ’ το άγχος του φρεναρίσματος.

Είναι μια διαδρομή που λες και φτιάχτηκε για να οδηγείς σε sporting ρυθμούς. Φρόντισε να ‘χεις φουλάρει νωρίτερα, πριν βγεις από το Curtea de Arges, παρότι με τιμή βενζίνης κοντά στα  €1.25 το λίτρο έχεις περιθώριο να κάνεις τη διαδρομή περισσότερες φορές.

Από εκεί και πέρα, ανάλογα με τον προορισμό σου, παίρνεις και την κατάλληλη διαδρομή. 

Αν γυρίσεις νότια (Curtea de Arges ή Pitesti) ακολουθείς την ίδια διαδρομή που ανέβηκες και που τώρα θα εκτιμήσεις περισσότερο γιατί θα έχεις το χρόνο και την υπομονή να την απολαύσεις.

Ίσως σταματήσεις σε κάποιο από τα πολλά πλατώματα να κάνεις πικνίκ όπως κάνει η πλειοψηφία των Ρουμάνων τις ηλιόλουστες μέρες του καλοκαιριού. Γιατί υπάρχουν και βροχερές. Είπαμε. Είσαι στα Καρπάθια. Μάλιστα, τα σαββατοκύριακα το πιθανότερο είναι να συναντήσεις μποτιλιάρισμα σε πολλά σημεία της διαδρομής και δεν συστήνεται. 

”Και τι κατάλαβες;”, θα ρωτήσει ο άσχετος με την οδήγηση. Πολλά! Δεν είναι ότι θα ‘σαι με το χρονόμετρο στο χέρι. Ούτε θα σε περιμένει κάποιος στις φουρκέτες να σε χειροκροτήσει.

Είναι το δέος που νιώθεις βλέποντας την κοιλάδα από τα 2.000 μέτρα που αγκαλιάζει τη διαδρομή που ‘χεις διαβάσει να περιγράφουν με εκατοντάδες λέξεις, είναι η ευφορία που νιώθεις αναπνέοντας τον καθαρό αέρα και το ρίγος που αισθάνεσαι όταν κυλάς τις ρόδες σου στο σκούρο μαύρο οδόστρωμα.

Το Transfagarasan είναι στην ουσία μια θρυλική πίστα που, σε αντίθεση με άλλες, δημιουργήθηκε για να εξυπηρετεί το κράτος και παραμένει ακόμα ανοιχτή στην κυκλοφορία.

Φαντάσου το Nürburgring ανοιχτό στην κυκλοφορία με τον κόσμο να απλώνει τις κουβέρτες τους στις αμμοπαγίδες για picnic.

Ακόμα και να μην φορούσες κράνος και να μην περιβαλλόσουν από roll cage θα καταλάβαινες ότι δεν είναι ένας απλός δρόμος. 

Ραντεβού στον 7C λοιπόν, για Kürtőskalács (ουγγρικό πεντανόστιμο τσουρέκι), βραστό καλαμπόκι και covrigi με παπαρουνόσπορο. 

Tώρα μπορείς να φας.

Photo: Google

Το 4Drivers δεν ταυτίζεται κατ΄ανάγκην με τις απόψεις των αρθρογράφων που φιλοξενεί, ενώ, ταυτόχρονα, ενθαρρύνει την ελευθερία γνώμης των contributors προς μια ευρύτερη αντίληψη της αυτοκίνησης.

Διαβάστε μας (και) στο Protagon

Ίσως να σ’ αρέσει