Ερωτευμένος με το Corolla XL. Θέμα για ψυχανάλυση

Post date:

Author:

Category:

Corolla XL

 

Γίνεται να διατυπώνεις τον νταλκά σου για ένα Toyota Corolla του ’90; Γίνεται. Γιατί η παραδοχή είναι το πρώτο »σκαλοπάτι» της ψυχανάλυσης

Γράφω, σβήνω, γράφω, σβήνω… Mετά, το μετανιώνω. Αλλά δε βαριέσαι…. Πάμε. Ό,τι λέει ο τίτλος, λοιπόν. Ερωτευμένος με παλιό Toyota Corolla XL του `90. Απόκτημα σε δραχμές του πατέρα μου, το πρώτο του αμάξι. Το αμάξι που έγραφε χιλιόμετρα για να μεγαλώνω εγώ, εκεί που ως πιτσιρικάς χοροπηδούσα στα πίσω καθίσματα και ανεβοκατέβαζα τα χειροκίνητα παράθυρα, εκεί που έσβηνε στο άγαρμπο άφημα του συμπλέκτη.

 

Σ’ αυτό το παλιό, ταπεινό Τoyota, με τις πρώτες βόλτες μου, τους κόφτες χωρίς λόγο και κάθε νεανική βλακεία. Σ’ αυτές τις παλιές λαμαρίνες που σκουριάζουν πλέον, ένιωσα τις απότομες εκκινήσεις, χωρίς καμιά ηλεκτρονική υποβοήθηση. Τίποτα, απλή, ωμή δύναμη ενός ταπεινού κινητήρα 1600 κυβικών εκατοστών.

 

Σε τέτοιο κινητήρα που φορούσε Injection και φαινόταν, τότε, πολυτέλεια. Ναι, δεν είναι supercar, ούτε καν στα νιάτα του ήταν, ούτε πιάνει 0-100 σε 5 δεύτερα. Παρατημένο σε κάποιο επαρχιακό ιδιωτικό μέρος να παίρνει μπρος μια στο τόσο, όποτε ευκαιρώ, μην «πεθάνει» από ακινησία. Με σασί που πληρώνει το τίμημα του χρόνου, τη σκουριά. Με -ούτε και `γω θυμάμαι- πόσους επίδοξους αγοραστές να ‘χουν έρθει και να ρωτούν «το δινεις; ε; το δίνεις;» και ως απάντηση να παίρνουν ένα κοφτό «όχι» (θα μπορούσες να το πεις και εχθρικό).

Σα να προσπαθείς να πάρεις από ένα πεντάχρόνο το γλειφιτζούρι του. Ζόρικη φάση. Παλιές λαμαρίνες, λοιπόν, που κρατούν την ψυχή μου, λες και την έχουν κλειδώσει εκεί, που δεν μου αφήνουν το παραμικρό ενδεχόμενο να ενθουσιαστώ απο ένα νέας γενιάς αυτοκίνητο και ας έχει όλου του κόσμου τις ανέσεις, ας είναι και πιο σπορ, ας είναι ό,τι θέλει. 

Μήπως είναι ψυχική πάθηση; Μήπως είναι μούρλα του μυαλού μου; Ή μήπως είναι κάτι που μου δείχνει τα παλιά νοσταλγικά χρόνια που ήμουν ένα ξέγνοιαστο μόμολο, όπως όλοι υπήρξαμε κάποτε; Πού και πού, όταν το σκέφτομαι αφημένο σε ακινησία, σφίγγεται ο λαιμός, και επακολουθεί ο βραχνάς. 

 

Σα να επισκιάζει ένα κακό όνειρο το μυαλό μου. Σφίξιμο των δοντιών, λοιπόν, βαθιά ανάσα και θάψιμο. Θάψιμο βαθιά, μέχρι να ξαναβγεί στην επιφάνεια το συναίσθημα και να το ξαναθάψω πάλι, μέχρι να γίνει συνήθεια όλο αυτό.

 

Βλέπεις, θέλει ένα αρκετά αξιοσέβαστο ποσό για ολική ανακατασκευή, ποσό που χρειάζεσαι για να ζήσεις και να εξασφαλίσεις τις δόσεις της τράπεζας απο δάνειο, ένεκα κρίσης και μπλα μπλα μπλα. Γαμώ την κρίση μου και τη «βλακεία» που κουβαλάω. 

 

Κάποιοι θα πουν «καλά ρε, τόσος νταλκάς για ένα παλιάμαξο, που θα χρειαστεί ένα φορτηγό λεφτά;» Ναι, τόσος βραχνάς. Ξέρω. Χαζό θα με πουν πολλοί, το ξέρω μα δε θα ‘χουν άδικο.

 

Τουλάχιστον, ζω κάπως «ευτυχισμένος» στη χαζομάρα μου μέσα. Δεν έχω δεθεί με τίποτα άλλο. Ίσως δεν δεθώ και ποτέ. Και γιατί τα λέω εδώ; Γιατί είναι ακριβή η ψυχανάλυση….

Photo: Θανάσης Τζίκας

Το 4Drivers δεν ταυτίζεται κατ΄ανάγκην με τις απόψεις των αρθρογράφων που φιλοξενεί, ενώ, ταυτόχρονα, ενθαρρύνει την ελευθερία γνώμης των contributors προς μια ευρύτερη αντίληψη της αυτοκίνησης.

Διαβάστε μας (και) στο Protagon

Ίσως να σ’ αρέσει