Η ''ατυχία'' του να έχεις Ferrari 348

Post date:

Author:

Category:

Ferrari 348

 

Όνειρο ή εφιάλτης με σήμα το αλογάκι; Πόσο ιερόσυλος μπορείς να είσαι όταν αγγίζεις το τοτέμ της αυτοκίνησης; Ε, λοιπόν μπορείς

- Διαφήμιση-

Τη 348tb τη γνώρισα από κοντά ένα βράδυ στο σπίτι του Κώστα, στα Πηγαδάκια της Βούλας. Ο Κώστας έτρεχε τότε με δική του ομάδα στην Αγγλία και η Ferrari το 1994 ήταν ΤΟ όνειρο στο γκαράζ.

 

Την είχε με κουκούλα, δίπλα στην είσοδο δεξιά. Σήκωσε τη ”φούστα” της για να μου τη δείξει και τα κόκκινα καπούλια μου ταρακούνησαν τον εγκέφαλο όπως η Kelly LeBrock στο Woman in Red. Έκανε μεγάλη ζημιά η Kelly σε πολύ κόσμο… Όπως και κάθε Ferrari. Ανεξαρτήτως χρονιάς.

 

Όπως και με τις προκατόχους της, το όνομα της προέκυπτε με τα τα δύο πρώτα ψηφία να υποδεικνύουν τον κυβισμό (3.4 lt) και το τελευταίο τον αριθμό των κυλίνδρων (8). 

 

Παρότι έχω τις ενστάσεις μου για κάποια θέματα (συχνά, άθλιοι διακόπτες από Fiat ή ”ανεξήγητα”  ατυχήματα με τις πρώτες φουρνιές των Modena), ακόμα και σήμερα, αν μου ‘λεγες λοιπόν τι αυτοκίνητο θα ήθελα να μου ‘φερνε ο Αϊ Βασίλης θα έλεγα Ferrari. Mια 488. Ή και μια F12 είναι ούλτρα αρχοντική και ταυτόχρονα ικανή να σε τρομάζει μετά ευκολίας. 

 

 

Από τις λιγοστές επαφές μου με Ferrari (γύρω στα 6-7 διαφορετικά μοντέλα σε μια περίοδο 20 ετών), δεν νομίζω πως η εμπειρία μοιάζει με κάτι άλλο.

 

Η Ferrari έχει τον άσσο για την πιο αβανταδόρικη οδηγική εμπειρία. Την πιο πλούσια σε αισθήσεις. Το σχήμα, το πάτημα, ο κινητήρας, η αίσθηση του μοναδικού…Και, βέβαια, ο ήχος. Σε μια Ferrari το ηχοσύστημα είναι ιεροσυλία. Σχεδόν τίποτα δεν ακούγεται καλύτερα από έναν δικό της V όταν σολάρει.

Το αυτοκίνητο του Κώστα δεν το οδήγησα. Έτυχε όμως να βάλω χέρι σε μια άλλη 348tb. Ήταν η μέρα που το όνειρο γινόταν πραγματικότητα.

Ναι, το soundtrack ήταν υπέροχο. Άρια κανονική.

 

Η καμπίνα ψυχόταν καλύτερα σε σχέση με τις 328, είχε ξηρό κάρτερ και στα τελευταία μοντέλα η μπαταρία πήγε μπροστά για καλύτερη κατανομή βάρους.

Α! Είχε και μερικά γιαπωνέζικα εξαρτήματα (σσσσσσσ!) σε μια προσπάθεια βελτίωσης της αξιοπιστίας.

 

Αλλά… Να αρχίσω τα ”αλλά”. Καθόσουν λες και είχες πάθει λουμπάγκο. Απ’ τις πιο άβολες θέσεις ever.

 

Το τιμόνι, βαρύ και χωρίς υποβοήθηση, έκανε τα μούσκουλα να δουλεύουν υπερωρίες και υποτίθεται έδινε τον ”αντρικό” τόνο της περίστασης. Υποτίθεται.

Ταξίδι; Χα! Μέχρι τη Λαμία ήθελες δυο στάσεις. Όχι για κατούρημα αλλά για να ξεπιαστείς. Ήταν επίσης νευρική και κουραστική. Πανάκριβη, επίσης. Εντάξει, Ferrari είναι. Αλλά τόσο γρήγορη όσο ένα ψιλοφτιαγμένο Golf GTi του σήμερα. 

 

Ψυχολογικά τη διέσωζαν δύο πράγματα: οι θεϊκές γραμμές του Pininfarina και το σήμα στο καπό. Όμως η Ferrari έχει άλλοθι. Ή αλάθητο. Σαν τον Πάπα. 

 

Αμ έλα που αργότερα την οδήγησα στα Μέγαρα; Ε, να σας πω; Δεν μου ΄πε κάτι – ξαναλέω πλην του ήχου και του ψυχολογικού πως οδηγούσα Φεραρικό. 

Και δεν συζητώ ότι στον τρίτο γύρο άναψε και βγήκαμε στα πιτς με το μοτέρ σαν να καπνίζει μπάφο στα σοκάκια της Νάπολης.  

Το σασί της, ήταν ικανό μεν για αρκετή πρόσφυση. Μέχρι να σπάσει αυτόματα σπάζοντας σου και τον εγωϊσμό. Το τελευταίο ανήκε, φυσικά, στα θετικά. Οι Ferrari προϋπόθεταν να ξέρεις για να τις πας. Έπρεπε να παλέψεις με το τέρας. Δεν σου χαρίζονταν. 

Περνώντας τα χρόνια, η 348tb απαξιώθηκε σχεδόν συνωμοτικά από την κοινότητα των petrolheads. Σύμφωνοι, όλοι ξέραμε πως οι πανάκριβες ιταλίδες έπρεπε να συντηρούνται σε γκαράζ με υγραντήρες, να τεντώνουν τα σκέλια τους για καμιά βόλτα το σαββατοκύριακο και να παρακαλάς τον Θεό μη σου σκάσει καμία βλάβη γιατί θα έπρεπε να αποχωριστείς πρόωρα ένα νεφρό. 

 

Όμως, την τελική της λήθη προκάλεσε μια νεαρή. Όπως συμβαίνει και στα καλύτερα σπίτια, η πτώση προήλθε εξ ιδίων. Αυτή τη φορά, η ακόμα πιο πανέμορφη, εκπληκτική F355. Που δεν ήταν καθόλου ”ατυχία” να έχεις.

Photo: 4Drivers

Το 4Drivers δεν ταυτίζεται κατ΄ανάγκην με τις απόψεις των αρθρογράφων που φιλοξενεί, ενώ, ταυτόχρονα, ενθαρρύνει την ελευθερία γνώμης των contributors προς μια ευρύτερη αντίληψη της αυτοκίνησης.

Διαβάστε μας (και) στο Protagon

Ίσως να σ’ αρέσει