Όταν μένεις από λάστιχο με το Mazda MX-5. Κι από νεύρα…

Post date:

Author:

Category:

Η ταλαιπωρία είχε ξεκινήσει με ένα λάστιχο. Και συνεχίστηκε τα ξημερώματα. Κάποτε, στη Γερμανία, με το «τραυματισμένο» μου Mazda MX-5

«Όταν είναι να πάει κάτι στραβά, τότε θα πάνε όλα στραβά» – μια δική μου εκδοχή για τον περίφημο νόμο του Έντουαρντ Μέρφυ. Η ιστορία που θα σας διηγηθώ συνέβη κάποτε γυρνώντας από τη δουλειά.Mazda MX-5 red

Έχοντας γυρίσει τη μισή Γερμανία με τουριστικό λεωφορείο, για να μάθουμε κάποιες καινούργιες γραμμές υπεραστικής συγκοινωνίας, φθάνουμε στο Calw (τα κεντρικά της εταιρείας) στις 20:30.

- Διαφήμιση-

Παίρνω τα πράγματα μου και πηγαίνω για το αυτοκίνητο. Όταν το αγόρασα, ήξερα ότι τα Michelin Piliot Exalto που φορούσε ήταν για πέταμα.

Σκέφτηκα λοιπόν να τα κρατήσω αυτό το καλοκαίρι, και οδηγώντας συντηρητικά να με βγάλουν μέχρι τις αρχές Νοεμβρίου, όπου θα τα άλλαζα με το χειμερινό σετ.

Το εμπρός δεξί, ανακάλυψα ότι έχανε αέρα. Ο λαστιχάς που το είδε (μαζί κι εγώ) δεν βρήκε τίποτα. Σκέφτηκα πως θα είχε κάτσει στραβά η βαλβίδα και θα έχανε από ‘κεί. Όμως αυτό επαναλήφθηκε. «Θα του βάζω αέρα όταν χρειάζεται και όσο πάει, σιγά μην τον ξαναπληρώσω», σκέφτηκα

Έτσι λοιπόν, το βράδυ εκείνο, πήγα να του βάλω αέρα. Το λάστιχο ήταν πίτα. Φουσκώνοντας το λοιπόν, ακούω το «παααφφφφφφφφφ», και νοιώθω τον αέρα να βγαίνει από το πλάι του ελαστικού.

Αυτό συνέβη, γιατί ο υπογράφων, από τις τόσες φορές που πήγε και έβαλε αέρα με το λάστιχο πίτα, τα πλαϊνά του φαγώθηκαν. Τώρα; Τι κάνουμε μεγάλε; , μονολόγησα. «Θα το τιγκάρω αέρα κι όσο αντέξει. Σιγά, μόνο 30 χλμ, απέχει το σπίτι.» σκέφτηκα. Κι εδώ μπαίνει ο κύριος Μέρφυ.

Το λάστιχο άντεξε μόνο 5 χιλιόμετρα. Μετά έγινε «πλάκα». Για όσους αναρωτιούνται γιατί δεν έβαλα τη ρεζέρβα, το ΜΧ-5 δεν έχει ρεζέρβα. Έχει το κομπρεσέρ με τον αφρό, αλλά δεν θα το σπαταλούσα για ένα λάστιχο για τα σκουπίδια. 

Τηλέφωνο στην ασφαλιστική, για οδική βοήθεια. Νόμιζα ότι είχα. «Λυπούμαστε δεν μπορούμε να σας εξυπηρετήσουμε», η απάντηση του υπάλληλου.

Σταματάει το πρώτο αυτοκίνητο. 

– Χρειάζεστε βοήθεια;

– Σας ευχαριστώ πολύ, αλλά το λάστιχο μου είναι kaputt.

Δοκιμάζω να κάνω μερικά χιλιόμετρα έτσι. Το Μiata κουτσαίνει, το λυπάμαι, αλλά πάω πολύ σιγάΚάποια στιγμή ο θόρυβος που άκουγα, άλλαξε, και μου ανάβουν τα λαμπάκια του antispin και του ABS.

Το πλαϊνό έχει σκιστεί τελείως από την εξωτερική πλευρά σαν με μαχαίρι, και ολόκληρο το ελαστικό παίζει πάνω στη ζάντα, ανεβάζοντας τη συνολική του θερμοκρασία που με την σειρά της ανεβαίνει και η θερμοκρασία των αισθητήρων.

Τσεκάρω μήπως βρίσκει πουθενά κατά την κίνηση. Ευτυχώς όχι. Φοβήθηκα όμως, μήπως κάνω μεγαλύτερη ζημιά. Άσε που για τα επόμενα χιλιόμετρα, μόνο δέντρα θα βλέπω, οπότε σκέφτομαι να μην το ρισκάρω περισσότερο.

Τηλεφωνώ στην ADAC, λοιπόν, την γερμανική ΕΛΠΑ, ας πούμε. Ζημιά έπαθα. Το παίρνω απόφαση πως πρέπει να πληρώσω και με τα νεύρα μου τεντωμένα, μου δίνουν το τηλέφωνο ενός συνεργάτη τους στην περιοχή.

Η ώρα έχει πάει 22:30 και ο Γερμανός που σηκώνει το τηλέφωνο φαίνεται ότι κοιμόταν. Μετά τις ευγένειες, αρχίζουμε.

-Τι έπαθες;

-Λάστιχο

-Πού είσαι;

-Εδώ

-Πού πας;

-Εκεί.

– (παύση)………hundert Euro

– Wie viel (πόσο)? Ein hundert Euro (100 ευρώ)?

– Drei hundert Euro. Three hundred euros, μου το λέει και στα αγγλικά. 300 ευρώ για όσους δεν κατάλαβαν ακόμη.

-Με 400 ευρώ, μεγάλε, βάζω καινούργιο σετ ελαστικών. Άσ’ το, ξαναπέσε για ύπνο – ούτε που θυμάμαι σε ποια γλώσσα του τα είπα. Τα νεύρα μου τσίτωσαν. Σταματάει το δεύτερο αυτοκίνητο. 

-Λάστιχο, είπαμε. 

Σκέφτομαι πολύ. Η κούραση μου είναι εμφανής, και το μυαλό δεν δουλεύει καλά. Την επόμενη μέρα πρέπει να είμαι ξανά στο γραφείο στις 9 το πρωί.

Η ώρα περνάει.

Κοιτάω το ελαστικό και βλέπω πως πάνω στην ζάντα έχει μείνει κολλημένη περιμετρικά μια φλούδα ελαστικού που πατάει κάτω και δεν φθείρει την ζάντα. «Θα το πάω έτσι». «Με 5 km/h και όποτε φθάσω». Μέρφυ, δεν θα βγεις αληθινός.

Με δύο στάσεις για τσιγάρο και για να κρυώσει το λάστιχο, και οδηγώντας, όταν ήταν δυνατόν, με το μισό αυτοκίνητο στο χορτάρι για να γλυκάνω την απόσβεση του αμορτισέρ που βαρούσε υπερωρίες και να αυξήσω 0,5 km/h την ταχύτητα μου, μπας και φθάσω μια ώρα αρχύτερα, στις 2:30 περίπου την νύχτα ανοίγω την πόρτα του γκαράζ.

Μην νομίζετε πως τελειώσαμε. Βάζω μια φόρμα, και κατεβαίνω να αλλάξω και τα τέσσερα λάστιχα και να βάλω τα χειμερινά. Οι ζάντες της Mazda βγήκαν εύκολα.

Οι άλλες, που δεν ήξερα καν τι μάρκα ήταν (AUTEC πληροφοριακά, ναι, μοιάζει με το αντικουνουπικό), δεν είχαν το σωστό μέγεθος τρύπας γύρω από το μπουλόνι.

Το αποτέλεσμα ήταν να γδέρνω ζάντα και μπουλονόκλειδο ταυτόχρονα, παρά να βιδώνω το ίδιο. «Μέρφυ, δεν θα τα πάμε καλά».

Οπλίζομαι με υπομονή. Είμαι ήδη είκοσι ώρες όρθιος.

Τελικά, ύστερα από βρισίδια, κοπανήματα στις ζάντες, τρία τσιγάρα (δεν μπορούσα και να φωνάξω, θα τους ξυπνούσα όλους), φθάνω στην τελευταία ρόδα μετά από δυο ώρες. 

Στο τελευταίο μπουλόνι. «Ένα έμεινε» σκέφτομαι, «Μέρφυ, σε νίκησα με την υπομονή μου». Την ώρα που ξεκινάω να το βιδώνω, βλέπω την μαγική λεξούλα ”Rotation” πάνω στο ελαστικό, και το βελάκι να δείχνει προς την αντίθετη φορά της κίνησης.  &%#@@#$$$#…

Ωραία, ρε. Κέρδισες. Εντάξει;

ΥΓ Στις τεσσεράμισι ώρα το πρωί δεν υπήρχε περίπτωση να βρω πόσα έβαλα λάθος. Το πρωί πλήρωσα €30 στον λαστιχά (ναι, τον ίδιο που δεν ήθελα να ξαναπληρώσω) και μου τα έσφιξε καλύτερα κιόλας.

Τελικά μόνο δύο έβαλα λάθος.

-Να το πούμε ισοπαλία, Μέρφυ;

Photo: Ν. Θεοφιλόπουλος

Το 4Drivers δεν ταυτίζεται κατ΄ανάγκην με τις απόψεις των αρθρογράφων που φιλοξενεί, ενώ, ταυτόχρονα, ενθαρρύνει την ελευθερία γνώμης των contributors προς μια ευρύτερη αντίληψη της αυτοκίνησης.

Διαβάστε μας (και) στο Protagon

Ίσως να σ’ αρέσει