Οδήγησα και πίεσα το νέο BMW M2. Τι μου άρεσε και τι όχι

Μόλις άφησα πίσω μου μια σπορτίφ διαδρομή με τo νέο BMW M2 (G87). Δεν ήταν κάνα πεντάλεπτο test drive στα πεταχτά. Ήταν για αρκετή ώρα μαζί τoυ, σε καλό δρόμο, με διάθεση να το ζορίσω, να το μάθω, να το «ανοίξω». Αυτές είναι οι εντυπώσεις μου

Ζωντανή σύνδεση με το νέο BMW M2, κάπου στη Βόρεια Γεωργία – βλέπε ΗΠΑ. Ο αναγνώστης, τακτικός contributor του 4Drivers και μάχιμος πετρολχεντάς κ. Ιωάννης Ιωάννου έχει το λόγο ευθύς αμέσως

Ναι, το νέο BMW M2 είναι πραγματικά ένα εξαιρετικό αυτοκίνητο. Πολύ πιο ικανό από ό,τι χρειάζεται να ‘ναι

Αντί προλόγων, προσπερνώ γρήγορα το κεφάλαιο «εξωτερική αισθητική». Άλλωστε έχουν γραφτεί πολλές αράδες για ”Lego” και τετραγωνισμούς του κύκλου. Περί ορέξεως…

Προχωρώ άμεσα στο δια ταύτα: το νέο BMW Μ2 είναι γρήγορο. Πολύ γρήγορο και ανώτερο σε όλα τα μετρήσιμα σημεία από τον άμεσο προκάτοχό του (F87)

Θεωρώ πως αυτό ισχύει τόσο στην αρχική του μορφή όσο και μεταγενέστερα στην έκδοση M2 Competition με τα διπλά τούρμπο – εξαιρουμένου ίσως του λιτοδίαιτου Μ2 CS. 

Η εν λόγω πλατφόρμα ανεπίσημα «πλασαρίστηκε» στη γκάμα του M division ως μία λογική συνέχεια των E46 και Ε36, από τον καιρό που η Σειρά 3, καλώς η κακώς, πήρε το δρόμο μιας πιο grand tour φιλοσοφίας με τα γνωστά Ε90/92 και F80

• Fast Test: Οδηγώντας το εθιστικό BMW M2 Competition

Άρτι αφιχθείς στα πολεμικά στροφιλίκια της Β. Γεωργίας

Αρχίζω να ανεβάζω ρυθμό. 

Αντιλαμβάνομαι ένα πλαίσιο σφιχτό και στιβαρό, όπως στα Audi RS, όταν γέρνεις αποφασιστικά στις πιο φαρδιές καμπές αλλά παράλληλα μακράν πιο συμμετοχικό.

Το νέο Μ2 έχει ένα κλικ επιθυμητής αδράνειας, σωστό yaw και ένα σύστημα ελέγχου πρόσφυσης που σου επιτρέπει παιχνίδι χωρίς να ‘σαι χουλιγκάνος.

Η απόδοση (463 ίπποι/550 Nm) είναι αστείρευτη. Μηδενικό lag. Κλιπάρεις άπεξ και εκτοξεύεσαι. Τα φρένα δυνατά και ακούραστα. Το set-up αποδοτικό. Αντικειμενικά; Ό,τι καλύτερο έχει φορέσει «μικρό» M. Μασκαρεύει τόσο έξυπνα τα κιλά και τον περίσσιο όγκο

Η δε καμπίνα; Συνιστά τεράστια βελτίωση σε σχέση με το F87. Σε υλικά, θέση οδήγησης, infotainment. Όλα σοβαρά, όλα premium

• Οδηγώντας το BMW M2. Η επιστροφή του παραδοσιακού Μ Division

Κι όμως…

Το ερώτημα ήρθε εκεί που δεν το περίμενα, σαν κλωτσιά σε κατέβασμα με άκυρο rev match: πόση, πραγματικά, αίσθηση έχει το νέο BMW M2;

Σύμφωνοι, το G87 έχει όλα τα σωστά εργαλεία. Την τεχνολογία, την ποιότητα κύλισης, την ισχύ, την ευφυΐα του adaptive setup, το στήσιμο. Αλλά ακόμα και με απενεργοποιημένα τα ηλεκτρονικά (σ.σ. στις ΗΠΑ τα λέμε ”nannies”), ακόμα και με χειροκίνητο κιβώτιο, ακόμα και με τη Sport+ χαρτογράφηση, το σύνολο παραμένει έντονα φιλτραρισμένο

H ομάδα μαζεύτηκε σύσσωμη στα σεσημασμένα στροφιλικία της Β. Γεωργίας

Υπήρξε μια εποχή που τα M μοντέλα της BMW δε σε χάιδευαν

Σε προκαλούσαν.

Το E36 M3, το E46 που ακολούθησε, ακόμα και το glorious E39 M5, όσο πολυτελές κι αν ήταν, δεν έκαναν ποτέ έκπτωση στο χαρακτήρα.

Ήσουν εκεί για να τα οδηγήσεις. Όχι να τα καταναλώσεις.

Στο νέο BMW M2 το «γρέζι» (σ.σ. όρος που πρωτοεμφανίστηκε στο 4Drivers) μπήκε για τα καλά σε ηχομονωτικό θαλάμο. Σύμφωνοι, η εμπειρία δεν είναι κλινική. Δεν είναι αδιάφορη. Απλώς είναι «καθώς πρέπει». To τιμόνι απομονώνει τη διάδραση, το NVH έχει πολλαπλές στρώσεις πολιτισμού. Σα να πήρες τον punk έφηβο του Μονάχου του 1997 και του είπες: «φόρα το κοστούμι σου, το Armani, να σε γνωρίσω στη θεία»

Τι θέλει να πει ο ποιητής;

Θέλει να πει ότι το μοτέρ δίνει αλλά δεν ουρλιάζει.

Το μεν χειροκίνητο είναι σωστό, ο δε συμπλέκτης τραγικά καθημερινός σε αίσθηση.

Νομίζω ότι το αυτοκίνητο θέλει να μην κουράσει. Και τα καταφέρνει. Αυτό όμως σημαίνει ότι δε σε στριμώχνει. Δε σου ζητά να γίνεις καλύτερος οδηγός, ακόμα κι αν έγραψες αρκετά δέκατα πιο κάτω στο γυρολόγιο. Από το ”Ultimate Driving Machine” στο ”Gran Touring Weapon”; Ίσως

Κι εκεί, πάνω στην τρίτη συνεχόμενη ώρα οδήγησης, όταν συνειδητοποιείς ότι δεν ανέβασες σοβαρούς παλμούς, δε σου ίδρωσε η πλάτη, δε χρειάστηκε να μπεις σε πάλη με το G87, έρχεται η πιο αμήχανη παραδοχή.

Η συνέχεια μετά το εικονιζόμενο Μ5.

• Δοκιμή: BMW Airlines. Οδηγώντας το δαιμονοποιημένο νέο M5

Μήπως αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα;

Μήπως ζητούσα λιγότερη τελειότητα και περισσότερη ωμότητα από το νέο BMW M2;

Λιγότερη ευκολία και περισσότερη πρόκληση;

Μήπως, τελικά, προτιμώ να βγω από ένα E36 μπαϊλντισμένος και να το σκέφτομαι για μέρες, αντί να ταξιδέψω 300 χιλιόμετρα ατσαλάκωτος στην απόλυτη άνεση, με active cruise και να το ξεχάσω μόλις φτάσω;

Το νέο BMW M2 (G87) είναι αδιαμφισβήτητα τέκνο του M Division. Είναι γρήγορο, δυνατό, μελετημένο. Αλλά για κάποιους από εμάς που μεγαλώσαμε με αναλογικές μεταλλικές αναμνήσεις, ίσως η μπλε προπέλα στο καπό κουβαλά πλέον περισσότερη ιστορία απ’ ό,τι υπόσχεση

Στο τέλος της βόλτας και αφού ευχαρίστησα θερμά το φίλο που με εμπιστεύθηκε, κάθισα για λίγο στο BRZ μου

Δεν έβαλα μπρος να φύγω.

Προσπαθώντας να βάλω σε τάξη συναισθήματα και σκέψεις, μου ‘ρθε μια ξεκάθαρη εικόνα στο μυαλό: εκείνα τα σοκολατάκια με το ελβετικό σημαιάκι και τα αλπικά τοπία στο περιτύλιγμα.

Μια φορά το χρόνο που τα λαχταρούσα. Τώρα αρκούν δύο κλικ στο «καλάθι» του Τζέφ Μπέζος. Έχασαν το νόημα. 

Ναι, είναι άλλης κατηγορίας το Subaru μου, δεν είναι τόσο γρήγορο, δεν έχει το καθολικό πρεστίζ, είναι γιαπωνέζικο και μακράν πιο φθηνό

Όμως ο μπάσος μπόξερ με τα after market καλούδια που έχω χώσει με συνεφέρνει στην πραγματικότητα. Πιάνω τη λεπτή στεφάνη χαμογελώντας πλατιά. Όλες οι αισθήσεις μου αφιλτράριστες. Όποιες αμφιβολίες είχα, καταλαγιάστηκαν. Βέβαιος για μία προσωπική επιλογή που στην τελική (δεν εννοώ «ταχύτητα») ήταν τόσο σωστή

Photo: Ιωάννης Ιωάννου / 4Drivers

• Είχε τη Giulia. Πήρε το M2. Aπό την πεντάμορφη στο «τέρας»