Ματιές στα ξεθωριασμένα σημάδια δόξας του «Route 66»

Post date:

Author:

Category:

 Route 66

 

Φωτογραφίες από τσίγκινες πινακίδες σήμανσης, άλλες με νέον και σκουριασμένες ταμπέλες διαφημίσεων κατά μήκος ενός από τους πιο εμβληματικούς αυτοκινητόδρομους της Αμερικής, περιγράφουν την ιστορία του. Αυτή είναι η ιστορία τής «Mother Road» – του πρώτου δρόμου με άσφαλτο στην Αμερική.

Στις 11 Νοεμβρίου 1926 οι οκτώ ομόσπονδες πολιτείες Ιλινόις, Μισούρι, Κάνσας, Οκλαχόμα, Τέξας, Νέο Μεξικό, Αριζόνα και Καλιφόρνια ολοκλήρωσαν μια οδική σύνδεση μεταξύ Σικάγο και Καλιφόρνιας που θα έμενε στην Ιστορία της άλλης άκρης του Ατλαντικού ως «Route 66». Σχεδόν όλοι μπερδεύονται με το αρσενικό «ο» ή «η» «Route 66», λίγοι την αποκαλούν «US Highway 66» και ακόμα λιγότεροι στο ξεκίνημά της μπορούσαν να οραματιστούν την πολιτιστική σημασία που θα είχε στο μέλλον.

 O «Route 66» υπήρξε το σύμβολο ενός έθνους που τρέφεται ψυχικά -και σωματικά- με το να είναι «on the road»

Mε μήκος 2.448 μίλια (περίπου 4.000 χλμ.) και μία λωρίδα κυκλοφορίας ανά κατεύθυνση, ο «Route 66» υπήρξε ο πρώτος ασφαλτοστρωμένος αυτοκινητόδρομος που διέσχισε τις ΗΠΑ. Βασικά, όμως, από το 1926 -και για πολλές δεκαετίες- αυτός ο εθνικός δρόμος έγινε ένα με τις προσδοκίες, τις αγωνίες και τις ελπίδες εκατομμυρίων Αμερικανών να βρουν στις δυτικές ακτές της χώρας μια καλύτερη ζωή, να αναζητήσουν το δικό τους «Ελντοράντο».

Αυτός, άλλωστε, ήταν ο κυριότερος λόγος που ο «Route 66» αγαπήθηκε με πάθος από τους Αμερικανούς.

Την πρώτη ημέρα του Δεκέμβρη της χρονιάς που εκπνέει σαν Κάντιλακ χωρίς βενζίνη, έγινε για άλλη μια φορά το θέμα του  βιβλίου «Route 66, Roadside Signs and Advertisements», δια χειρός Τζο Σόντερμαν, ο οποίος έχει καταπιαστεί πολλές φορές με αυτό το θέμα και έχει γράψει https://www.goodreads.com/author/list/704117.Joe_Sonderman πολλά βιβλία. Τα καρέ απαθανάτισε ο Τζιμ Χίνκλι και πολλοί φωτογράφοι θα ήθελαν να βρεθούν στη θέση του, κλείνοντας στο διάφραγμα της φωτογραφικής τους μηχανής όσο είδε εκείνος. 

Από εκτυπωμένες σελίδες με το ίδιο θέμα, πάντως, άλλο τίποτε. Οι βιβλιόφιλοι μπορούν να πατήσουν γκάζι στα βιβλία «Τα σταφύλια της οργής» του Τζον Στάινμπεκ, «Στον δρόμο» (On the Road) του Τζακ Κέρουακ και το «My 66» της Μαρούσκα Τριαντάρη.

Προφανώς και υπάρχουν εκατοντάδες άλλα, όμως αυτά έχω διαβάσει, αυτά προτείνω. Και αν είστε φανατικοί σινεφίλ, προτού ταξιδέψετε στον «Route 66» μπείτε στο κλίμα της ιστορικής διαδρομής παρακολουθώντας τις κινηματογραφικές ταινίες «Τα σταφύλια της οργής» του 1940 (όχι, που δεν θα γινόταν ταινία), «Easy Rider» (1969), «Θέλμα και Λουίζ» (1991), «Bagdad Cafe» (1987), «Cars» (2006), «Paris, Texas» (1984) και «Little Miss Sunshine» (2006). 

Route 66

 Το πιο διάσημο μοτέλ πάνω στο Route 66, το «Μπλε Χελιδόνι», με την εντυπωσιακή πινακίδα. Για τους ναύτες το χελιδόνι συμβόλιζε την ασφαλή επιστροφή στο σπίτι

Πολύ πριν ο Bobby Troup γράψει το τραγούδι  «Get your kicks on Route 66» και πολύ πριν ο Nat King Cole και τόσοι άλλοι έπειτα απ’ αυτόν εμποτίσουν την άσφαλτό του με στίχους και μελωδίες αποκλειστικά για αυτόν, η πρώτη σύνδεση ανάμεσα στις Μεγάλες Λίμνες και τον Ειρηνικό Ωκεανό είχε ήδη μαρκαριστεί ως το σύμβολο του αμερικάνικου ονείρου.

Οι επιγραφές νέον φώτισαν όνειρα αλλά και diner (είδος εστιατορίου, κάτι ανάμεσα σε fast food και μπαρ) και ο «Route 66» υπήρξε το σύμβολο ενός έθνους που τρέφεται ψυχικά με το να είναι «on the road».

Δεινόσαυροι έξω από ένα μαγαζί στην Αριζόνα, όπου έπρεπε να πληρώσεις για μια φωτογραφία μαζί τους

Aν και ο Route 66 έχει θέσει βαθιά τις ρίζες του στην ανάγκη για καλύτερους δρόμους, η πίσσα με το λεπτό χαλίκι σε πολλά σημεία του παραμένει ίδιο, από τότε που στρώθηκε για πρώτη φορά. Αυτό, όμως, δεν έριξε κανένα όνειρο Αμερικανού σε λακκούβα. Από τις στήλες τής «New York Herald Tribune» o Χόρας Γκρίλι είχε «πουλήσει» το μότο «Go West, Young Man» και έτσι οπτικοποιήθηκε το «πιστεύω» ενός ολόκληρου έθνους. Βλέπετε, η Δύση αποτελούσε την αμερικανική Ιθάκη, τη Γη της Επαγγελίας, εκεί μετουσιωνόταν η υπόσχεση για ένα καλύτερο αύριο, ο προορισμός σε ένα αδιόρατο GPS πρόσταζε «Go West», άρα «Go California, αδερφέ μου». Και πώς έφτανε κάποιος εκεί; Μα, διασχίζοντας, υποχρεωτικά, τον αυτοκινητόδρομο «Route 66».

Μια τοιχογραφία στην πόλη Πόντιακ του Μίσιγκαν που υμνεί την κληρονομιά του

Kαι έπειτα ήρθε ο παράδεισος; Οχι, ακριβώς. Ηρθε η Υφεση και η δεκαετία του ’30 σκιαγράφησε μια άλλη πραγματικότητα, εκεί που το αμερικανικό όνειρο έγινε εφιάλτης. Αυτή την πραγματικότητα τη μετέφερε ο Τζον Στάινμπεκ στα «Σταφύλια της Οργής», εκεί όπου περιγράφει το ταξίδι της οικογένειας Τζόουντ προς τη Δύση κατά μήκος της «Μητέρας των Δρόμων»

Route 66 diner

Υπάλληλοι της παλιάς αλυσίδας diner «Steak n Shake» στην πόλη Νόρμαλ

Έπειτα, ήρθε ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος και ο «Route 66» ήταν ο δρόμος από τον οποίο προωθούνταν, κατά μήκος της χώρας, οχήματα και πυρομαχικά.

Ο πόλεμος τελείωσε και οι περισσότεροι Αμερικανοί έμπαιναν στη στράτα του Route για να πάνε για καλοκαιρινές διακοπές, οπότε αυτός ο αυτοκινητόδρομος άρχισε να αποκτά ξανά την παλιά του αίγλη και λάμψη, σκουπίζοντας από πάνω του το μπαρούτι και την πυρίτιδα του πολέμου.

Και αφού ένα μεγάλο μέρος της διαδρομής περνούσε μέσα από μικρές πόλεις, αναπτύχθηκε ο τουρισμός, έπεσαν δολάρια και δημιουργήθηκαν καταλύματα για easy riders μοτοσικλετιστές και ταξιδιώτες αποκαμωμένους από το ταξίδι, να και τα εστιατόρια, ιδού και τα καταστήματα με τα σουβενίρ. Σημεία αυτών των, περίπου, 4.000 χλμ. έγιναν διάσημα ανά τον κόσμο, έγιναν στέκια παγκοσμίου βεληνεκούς, αξιοθέατα και τουριστικά τοτέμ που τα προσκυνούσαν εκατομμύρια ταξιδιώτες.

Ολη αυτή η τελετουργία κράτησε μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του ‘60, αφού παρακάμφθηκε από τη νέα Εθνική οδό. Ετσι, στις 27/6/1985, σταμάτησε να συγκαταλέγεται στο σύστημα αυτοκινητοδρόμων των ΗΠΑ και μόνο μερικά τμήματα αυτού του παλιού, όσο και γραφικού δρόμου, υπάρχουν ακόμα υπό την ονομασία «Historic Route 66».

Πινακίδες -φαντάσματα, πια- του ιστορικού αυτού δρόμου

Kατά το Εθνικό Ιστορικό Ιδρυμα Route 66, περίπου το 85% του ιστορικού αυτού δρόμου μπορεί κάποιος ακόμα και σήμερα να το διασχίσει. Βέβαια, αν πάρεις αυτή την απόφαση θα πρέπει να έχεις μαζί σου νέους χάρτες, αφού -από το 1984 και μετά- η σηματοδότηση έχει τα θέματά της.

Αυτό που δεν μεταλλάχθηκε είναι το πνεύμα αυτής της ιστορικής διαδρομής και ζει ακόμα και σήμερα στα κλειστά βενζινάδικα με τις σκουριασμένες αντλίες, σε ξενοδοχεία και μοτέλ-φαντάσματα με τις επιγραφές νέον. Η ψυχή του δρόμου ελίσσεται μέσα σε μουσεία με απαστράπτουσες Πλίμουθ, Κάντιλακ και Σεβρολέ(τ), καφετέριες και εστιατόρια με ντιζάιν που έμεινε κολλημένο στις δεκαετίες του ‘50 και του ‘60, διαφημιστικές πινακίδες εποχής, σταθμούς φορτηγών με κουφάρια τριαξονικών και, εννοείται, μαγαζιά που πωλούν κάθε λογής αναμνηστικό από αυτόν τον δρόμο. Η νοσταλγία εκεί, όμως, παρέχεται δωρεάν.

Route 66 USA

Ένα καφέ, ρέπλικα βενζινάδικου που κάηκε το 1955, διακοσμημένο με βίντατζ πινακίδες στο Πάρις Σπρινγκς

Δωρεάν προσφέρεται και η αλήθεια που λέει ότι, παρά το γεγονός πως αυτή η διαδρομή παρήκμασε, ο «Route 66» δεν είναι μόνο ένα σύμβολο της κληρονομιάς του λαού τής Αμερικής και του ταξιδιού της για την αναζήτηση μιας καλύτερης ζωής, αλλά ένα παγκόσμιο μνημείο. Και όπως όλοι ξέρουμε, στη διάρκεια της σύντομης ιστορίας της, η Αμερική έχει ζυμωθεί στο να ζει, να αναπνέει και να ονειρεύεται μέσα από τους θρύλους της. 

Ενας από αυτούς -και μπορώ να το πω έχοντας βάλει έκτη σχέση στο κιβώτιο ταχυτήτων, οδηγώντας εκεί ένα Lexus- είναι αναμφισβήτητα ο αυτοκινητόδρομος «Route 66», η «Mother Road»

Αρκεί να βρεις ανοιχτό βενζινάδικο…

 

ΥΓ Mπορείτε να δείτε το άρθρο του έγκριτου δημοσιογράφου, petrolhead και καλού φίλου, Σπύρου Σεραφείμ, (τον οποίον και ευχαριστούμε) στην αρχική του δημοσίευση στο protagon.gr

 

Photo: Sutterstock / Route 66 Roadside Signs and Advertisements/Joe Sonderman and Jim Hinckley/Voyageur Press

Το 4Drivers δεν ταυτίζεται κατ΄ανάγκην με τις απόψεις των αρθρογράφων που φιλοξενεί, ενώ, ταυτόχρονα, ενθαρρύνει την ελευθερία γνώμης των contributors προς μια ευρύτερη αντίληψη της αυτοκίνησης.

Διαβάστε μας (και) στο Protagon

Ίσως να σ’ αρέσει

Η απαγορευμένη διαφήμιση του Golf. Για τη μάνα σου

Η απαγορευμένη διαφήμιση του Golf πυροδότησε το ίντερνετ. Δεν έχει να κάνει με το αυτοκίνητο. Έχει να κάνει με τη μάνα μου, τη δική σου, τις μελλοντικές

Texting: 21 μέτρα ρίσκου. Πόσο αξίζουν τα μηνύματα;

Κόφ'το, κλείσ' το, άσ' το για αργότερα το κινητό. Υπακοή και σεβασμός απ΄όλους μας, ειδικά τους σκεπτόμενους Πραγματικούς Οδηγούς που οφείλουν να θέτουν το παράδειγμα. 21 μέτρα ρίσκου είναι πολλά

Ο Τζέιμς Χαντ του καλοκαιριού

«Μόλις 45 χρόνια πρόλαβε να ζήσει ο Χαντ. Ήταν αρκετά για να τα κάνει όλα. Να κυνηγήσει το όνειρό του οδηγώντας στο απώγειο του σπορ, τη Φόρμουλα 1. Αλλά και να κοιμηθεί με περισσότερες από 5.000 γυναίκες»

Ford Ranger Raptor. Bad ass με καρότσα

«Η εμπειρία με το Ford Ranger Raptor ήταν ικανή να σε κάνει να βλέπεις ένα pick-up ως κύριο αυτοκίνητο. Αδρεναλίνη με καρότσα. Δεν σου τυχαίνει και κάθε μέρα»

Καθαρόαιμη Lancia Rally 037

Το αυτοκίνητο-σταθμός πουλήθηκε έναντι €770.000...

Γιατί δεν βλέπεις συχνά τις Lotus στο δρόμο;

«Όσο και να γκρινιάζουμε πως θέλουμε αγνά και παρθένα driver's car, όταν έρθει η ώρα να βγουν τα χρήματα απ' την τσέπη βγαίνει ο πιο ασφαλής εαυτός μας στην επιφάνεια. Ελαχίστων εξαιρουμένων. Κάποιων τολμηρών με Lotus, για παράδειγμα»