Με Alfa Romeo Giulia στην ειδική διαδρομή της Sisteron

Post date:

Author:

Category:

Alfa Romeo Giulia race

 

Μερικές φορές πρέπει να το ζήσεις για να γράψεις την εμπειρία. Ήμουν κι εγώ στην ειδική του Μonte. Mε την αγαπημένη Giulia

- Διαφήμιση-

Πολλές πίστες έχουν κατά καιρούς γίνει γνωστές μέσα από την F1 και έχουν αποκτήσει προσωνύμια όπως “ο ναός της ταχύτητας” ή “η πράσινη κόλαση’. Σε συνδυασμό με τη μεγάλη προώθηση του σπορ από την τηλεόραση, οι πίστες αυτές έχουν κατά καιρούς παραγκωνίσει άλλους “ναούς της ταχύτητας” που δεν έχουν προσωνύμια. Εκτός αυτού, δεν έχουν ούτε αμμοπαγίδες.

 

Είναι οι “ναοί” της διπλανής πόρτας, οι ειδικές του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Ράλι, λιγότερο γνωστές αλλά ίσως πιο δύσκολες κι επικίνδυνες. Ονόματα όπως Myherin, Col de turini, Καρούτες, Ouninpohja και άλλες.Μια από αυτές και η Sisteron. Μεγάλη σταρ του ράλι Monte Carlo.

 

Εκεί κλείδωσε τη μοναδική του νίκη στο WRC ο Piero Liatti, εκεί εξασφάλισε τη δεύτερη θέση του βάθρου το 1998 ο μεγάλος Juha Kankkunen. Εκεί έχουν συμβεί πολλά και διάφορα. Και πως να μην έχουν συμβεί όταν κατά κανόνα στην ειδική αυτή οι οδηγοί συναντούν κομμάτια στεγνής και βρεγμένης ασφάλτου, πάγο ή φρέσκο χιόνι κι όλα αυτά με τα ίδια λάστιχα σε λίγο περισσότερα από 30 χλμ; 

Όταν, λοιπόν, έπεσε στο τραπέζι η ιδέα ενός ταξιδιού στο γαλλικό νότο από φίλους και πιο συγκεκριμένα η διαμονή στην κωμόπολη της Sisteron για ένα βράδυ, η ιδέα και μόνο της οδήγησης στην ειδική έγινε γρήγορα εμμονή.

Οι φίλοι δεν είναι μυημένοι petrolheads αλλά συναίνεσαν σχετικά εύκολα. Το αυτοκίνητο για την περίσταση ήταν μια πετρελαιοκίνητη, ημιαυτόματη Alfa Romeo Giulia, νοικιασμένη από το αεροδρόμιο. Έστω και έτσι την κάνει τη δουλειά.

 

#Διάβασέ το: Η Παρασκευή των ονείρων μου με Alfa Romeo Giula QV

 

Λιγότερα από δυο χιλιόμετρα από το κέντρο της πόλης είναι, σύμφωνα με τα όσα είχαμε βρει στο ίντερνετ, η εκκίνηση της ειδικής. Μια πολύ μικρή ευθεία που ακολουθείται από δεξιά ανηφορική φουρκέτα. Τα πρώτα 5-6 χιλιόμετρα είναι ένα συνεχές πάτα-άσε με απότομες στροφές που εναλλάσσονται με μικρές ευθείες, ρίχνοντας μεγάλο βάρος στα φρένα.

 

Το στήσιμο του αυτοκινήτου προδιαθέτει για γρήγορο ρυθμό και όσο το επιτρέπει η ορατότητα, ο γράφων ακολουθεί. Στη συνέχεια, μια μεγάλη ευθεία με συστάδες δέντρων εκατέρωθεν να οριοθετούν το δρόμο, οδηγεί σε ένα μικρό οικισμό με 4-5 σπίτια πάνω στο δρόμο. Στην ευθεία το κοντέρ έδειξε κάποια 120+. Οι “θεοί”, μάλλον, θα περνούν flat-out.

 

#Διάβασέ το: True story – Πώς ξαναγόρασα το ίδιο Peugeot 106 Rallye

 

Φρενάρουμε και περνάμε αργά ανάμεσα από τα σπίτια. Βγαίνοντας από τον οικισμό, η μορφολογία αλλάζει. Μεγαλύτερες ευθείες με πατημένες στροφές. Άλλοτε η τοποθέτηση των εσωτερικών τροχών εκτός ασφάλτου (“μούρη μέσα”, κατά μερικούς) είναι ασφαλής κι άλλοτε όχι.

 

Σταμάτημα λίγο πιο κάτω μετά από απαίτηση του “πληρώματος” που ήθελε να φωτογραφήσει το τοπίο. Δίκιο είχε. Πέρα από τη χάραξη της διαδρομής, η φύση είναι επίσης συναρπαστική. Παρόλο που είναι Νοέμβριος, ο ήλιος κυριαρχεί, σε αντίθεση με τα συνηθισμένα πλάνα από τη χιονισμένη ειδική που υπάρχουν άφθονα στο youtube. 

 

Ακολουθεί ένα ακόμη πιο ανοιχτό κομμάτι με πιο πατημένες στροφές. Στα δεξιά υπάρχει μπαριέρα ενώ στα αριστερά, τα βράχια του βουνού. Έπειτα η μορφολογία αλλάζει και πάλι. Από ελαφρά ανηφορική που ήταν ως τότε, η διαδρομή γίνεται έντονα κατηφορική με χειρότερης ποιότητας άσφαλτο, γεμάτη μπαλώματα και αναταράξεις. Περνά μέσα από ένα δεύτερο οικισμό. Ακόμη μια στάση για φωτογραφίες. 

Τα υπόλοιπα 8 περίπου χιλιόμετρα είναι υπερβολικά στενά, με ελάχιστο περιθώριο σφάλματος. Μια σειρά από 10 περίπου ανηφορικές φουρκέτες μας οδηγούν όλο και ψηλότερα. Σε κάποιο σημείο προβάλει ένας τοίχος γεμάτος με ονόματα οδηγών, γραμμένα κατά καιρούς από τους θεατές, όπως και στην άσφαλτο. Οι θεατές ξέρουν να τιμούν με σπρέι. 

Πιο αγαπητός, με βάση τη συχνότητα εμφάνισης, είναι ο Sebastien Loeb. Ακολουθούν Ogier και Sordo ακολουθούν. Εντάξει, στη Γαλλία βρισκόμαστε. Και η Ισπανία δεν είναι μακριά.

 

Τελευταία φουρκέτα της ειδικής είναι μια κατηφορική αριστερή με την ταμπέλα προς το χωριό Thoard να δεσπόζει.

Ο τερματισμός είναι μετά από δυο πατημένες δεξιές και μια φυλαγμένη αριστερή. Αυτά τα τελευταία 8 χιλιόμετρα τα κάναμε non-stop και όσο γρήγορα επέτρεπαν η ορατότητα και η διατήρηση των κανόνων ασφάλειας. Ακόμη κι έτσι, δεν ξεπεράσαμε τα 70 χλμ την ώρα. “I was a bit scared at places” μου λέει ο ένας συνεπιβάτης, Άγγλος.

Σταματώντας στην πλατεία του χωριού Thoard, ο γράφων κοιτάζει τα όργανα. Κατά τη διάρκεια της ειδικής των 36 χιλιομέτρων καταναλώθηκε το 10% του ντεπόζιτου (!) ενώ η θερμοκρασία του κινητήρα είναι σταθερή. Όχι ακριβώς το ίδιο με τους σφυγμούς μας. Τελικά, δεν είναι τυχαίο πως συγκεκριμένοι άνθρωποι, όπως οι προαναφερθέντες κάνουν συγκεκριμένες δουλειές… 

Photo: Αρχείο “Μετασεισμού” / 4Drivers

Το 4Drivers δεν ταυτίζεται κατ΄ανάγκην με τις απόψεις των αρθρογράφων που φιλοξενεί, ενώ, ταυτόχρονα, ενθαρρύνει την ελευθερία γνώμης των contributors προς μια ευρύτερη αντίληψη της αυτοκίνησης.

Διαβάστε μας (και) στο Protagon

Ίσως να σ’ αρέσει