Το κλασικό Mini και γιατί κάποιοι δάκρυσαν

Post date:

Author:

Category:

Το λιλιπούτειο θαύμα του Σερ Άλεκ Ισιγόνης, το κλασικό Mini, έβγαινε για τελευταία φορά τέτοιες μέρες. Και κάποιοι δάκρυσαν, είκοσι χρόνια πριν

Κλασικό Mini

Η 4η Οκτωβρίου του 2000 ήταν η μέρα που ένα κλασικό Mini σαν αυτό που βλέπετε έβγαινε απ’ τη γραμμή παραγωγής του εργοστασίου, στο Λόνγκμπριτζ της Μ. Βρετανίας. Σνιφ


Για κάποιους ήταν μια στενάχωρη, φθινοπωρινή μέρα. Για τους περισσότερους απ΄αυτούς, ήταν μια τέτοια γιατί το κλασικό Mini σηματοδότησε μια ολόκληρη γενιά.

Ένα εμβληματικό μικρό αυτοκίνητο που δικαίως συγκαταλέγεται στα σημαντικότερα του περασμένου αιώνα.

- Διαφήμιση-

Επαναστατικό σχεδιαστικά, ποπ σύμβολο, με πανέξυπνη χωροταξία και το κιβώτιο ταχυτήτων τοποθετημένο εγκάρσια ώστε να μην κλέβει χώρο απ’ την καμπίνα των επιβατών αλλά και τόσο άμεσο και στριφτερό που πήρε παραμάζωμα ένα κάρο διεθνείς αγώνες και κερδίζοντας μακράν πιο ισχυρούς αντιπάλους.

Μία άσχημη μέρα

Για τους λιγότερους απ΄όσους κρατούσαν χαρτομάντηλα εκείνη τη μέρα, ήταν επίσης στενάχωρη γιατί έβλεπαν λίγο πιο μακριά: ουσιαστικά, το τέλος του κλασικού Mini σηματοδότησε και το τέλος του βρετανικού μότορινγκ ως γηραιά κατασκευάστρια χώρα.

Αν κάνετε τον κόπο να ρίξετε μια ματιά στη λίστα με τους βρετανικές αυτοκινητοβιομηχανίες, θα δείτε ότι μια φορά και έναν, όχι και τόσο μακρινό, καιρό, υπήρχαν περισσότερες από 500 τέτοιες.

Θα συναντήσετε επίσης ονόματα που ίσως να μη σας λένε και τίποτα πια. Ποιος θυμάται τα Ace, τα Amazon (καμία σχέση…), τα Sinclair, τα Lagonda ή τα Peerless; Τίποτα, ε;

Οι Αγγλούρες -κατά την ταπεινή άποψη του γράφοντος, ο λαός με την πιο εξελιγμένη αυτοκινητική κουλτούρα παγκοσμίως– κατάφεραν σχεδόν να αυτοκτονήσουν με τα ίδια τους τα χέρια.

Μηχανολόγοι, συντηρητές βίντατζ αυτοκινήτων, ένα κάρο πίστες σπαρμένες στο Νησί, επικά αυτοκίνητα, αρθρογράφοι, αντίληψη οδήγησης, ο Σετράϊτ, ο Κλάρκσον, o Κρις Χάρις και, φυσικά, μερικοί από τους μεγαλύτερους οδηγούς αγώνων που υπήρξαν ποτέ. Με αυτό το υπόβαθρο είναι απίστευτο πώς κατάφεραν, ουσιαστικά, να μην έχουν αμιγώς εθνική αυτοκινητοβιομηχανία


MINI JCW πίστα

Τόσες παιχτούρες, οι άνθρωποι που ανακάλυψαν το ποδόσφαιρο και δεν μπορούν να φτιάξουν ομάδα.

Σήμερα δεν είναι περισσότεροι από 35 κατασκευαστές στην Αγγλία. Οι περισσότεροι είναι μικρές εταιρείες εστιασμένων αυτοκινήτων. Και ευτυχώς υπάρχει η McLaren για να σηκώνει το εθνικό λάβαρο. 

Επίσης ευτυχώς βρέθηκε στο δρόμο το σωστό και το ακόμα πιο σωστό τάιμινγκ η BMW. Αυτή που είδε το μέλλον, έβαλε το χέρι στην τσέπη και αγόρασε τη Mini.


Η BMW διακριτικά μετονόμασε τη Mini σε MINI. Από πεζά σε κεφαλαία. Μια μικρή διαφορά ώστε να ξέρετε σε ποια γενιά των Mini/MINI αναφέρεται ο αντίστοιχος γραπτός λόγος


Οι γερμανοί, εκ Βαυαρίας ορμώμενοι, έκαναν την κίνηση-ματ.

Πήραν το βασικό σχήμα, την καρτίστικη αίσθηση, το μεγάλωσαν σε διαστάσεις, υπερβολικά, είναι αλήθεια, σε μερικές εκδόσεις, το έκαναν μπιζού που το «χτίζεις» κατά βούληση και πέτυχαν το νέο επιχειρηματικό case study. Έφερε πολύ χρήμα στα γερμανικά ταμεία το νέο, πλέον, MINI. 

Το αυτοκίνητο που έδωσε κάποτε το όνομά του στο καυτό, σέξι μίνι φόρεμα που λάνσαρε η διάσημη σχεδιάστρια μόδας Μέρι Κουάντ, αυτό το λιλιπούτειο θαύμα του Σερ Άλεκ Ισιγόνης, το σύμβολο των ελεύθερων ’60s και των Μπιτλς είχε έρθει να κλείσει τον ιστορικό του κύκλο. Σαν σήμερα, είκοσι χρόνια πριν. Σνιφ


MINI John Cooper Works GP

*Αρχική δημοσίευση Protagon.gr

Το 4Drivers δεν ταυτίζεται κατ΄ανάγκην με τις απόψεις των αρθρογράφων που φιλοξενεί, ενώ, ταυτόχρονα, ενθαρρύνει την ελευθερία γνώμης των contributors προς μια ευρύτερη αντίληψη της αυτοκίνησης.

Διαβάστε μας (και) στο Protagon

Ίσως να σ’ αρέσει