2o Xέρι: To Ford Focus RS του Bill

Post date:

Author:

Category:

 

 

Ο Βασίλης, ή αλλιώς Bill Taoul, ή αλλιώς »καρντάσιαν’΄του 4Drivers από τη Θεσσαλονίκη, έζησε τα τελευταία χρόνια με ένα Focus RS. Εννοείται, το »πείραξε», το ξενύχτισε στους δρόμους της συμπρωτεύουσας, το ‘στριψε, το αγάπησε και κάποια στιγμή το έδωσε. Αυτή είναι η ιστορία για τον μπλε έρωτά του γραμμένη απ’ τον ίδιο

»Πάντα από πολύ μικρός, θυμάμαι, λάτρευα κάθε τετράτροχο.

Το κληρονόμησα από τον πατέρα μου που του άρεσε η ταχύτητα και υπήρξε κάτοχος αρκετών γρήγορων αυτοκινήτων σε μια εποχή που στην Ελλάδα τα καλά αμάξια ήταν μετρημένα στα δάχτυλα…

 

Ετσι, λοιπόν, μια Κυριακή του Αυγούστου, γυρίζοντας από Χαλκιδική, βρέθηκα συνοδηγός σε ένα Focus RS, 1ης γενιάς.

 

Ναι, ναι, το μπλε,το συλλεκτικό, του McRae που λέμε – ως γνωστόν, βοήθησε στην εξέλιξη και το στήσιμο του ο αείμνηστος, μέγας Colin.

 

Είχε, θυμάμαι, πολλή κίνηση ο δρόμος και πήραμε μια καβάτζα, στροφοδιαδρομή. Εκεί, αμέσως ο κάτοχος του -εξαιρετικό »χέρι», χρόνια στις πίστες με κάρτ και »formulaκια»- με έκανε να καταλάβω ποιο έπρεπε να είναι το επόμενο αμάξι μου. Ήδη, το επόμενο πρωί, έψαχνα για το δικό μου Focus RS. Με τα πολλά, αγόρασα ένα και κάπου εκεί ξεκίνησε ο γολγοθάς. Με την καλή έννοια…

 

Το αμάξι απο στήσιμο ήταν πράγματι εξαιρετικό. Λες και υπήρχε η ψυχή του Σκωτσέζου κάπου μέσα του.

Τέλειο τιμόνι με τρομερή αίσθηση, στόχευες το δρόμο και το μπλοκέ της Quaife σε συνδυασμό με τις Sachs racing »μαμίσιες» αναρτήσεις, σε τοποθετούσαν με μεγάλη ακρίβεια εκεί ακριβώς που ήθελες.

 

Ταυτόχρονα, η καρότσα σε προειδοποιούσε για το πώς έπρεπε να του φερθείς. Αν, πάλι, το παράκανες, τα τετραπίστονα της Brembo λειτουργούσαν σαν άγκυρες.

 

Στο εσωτερικό, τα ημιαγωνιστικά μπάκετ της Sparco σε βίδωναν μέσα τους και το εξαιρετικά κοντό σασμάν σε ωθούσε για αστραπιαίες αλλαγές. Μην ψάξεις άδικα για ESP και βοηθήματα πέρα από το αυτονόητο ΑBS.

 

Γενικά, το RS επιτάχυνε γρήγορα, έστριβε στο θεό και φρέναρε εξαιρετικά. Σαν κινούμενο sniper και εσύ ήσουν ο εκτελεστής που περίμενες το επόμενο »θύμα», ειτε αυτό ήταν κανα »τάπερ», άντε κανα »evo» ή και κανα »πορσικό» στην καλύτερη.

Είχε φτιαχτεί για να στρίβει και εν έτει 2002 ήταν κάτι μοναδικό.

 

Προσωπικά, είχα την κακιά συνήθεια να βελτιώνω ό,τι και αν είχα στα χέρια μου και έτσι άλλαξα σιγά-σιγά σχεδόν όλα τα περιφερειακά του κινητήρα.

 

Και κάπου εκεί ξεκινά ο γολγοθάς που λέγαμε. Το RS με άφησε τουλάχιστον δέκα φορές στο δρόμο. Τη μια τρυπούσαν τα κολλάρα από τις θερμοκρασιές που ήταν και το μεγάλο μειοενέκτημα του αυτοκινήτου (σ.σ. πρόβλημα που είχαμε παρατηρήσει ως 4Drivers ακόμα και στο RS Mk2, κατά τη διάρκεια της παρουσίασης στη νότια Γαλλία), την άλλη τρυπούσε το ψυγείο, την επόμενη χάλαγε η αντλία νερού, τη μεθεπόμενη έμενα από δυναμό. Ο δρόμος του tuning δεν είναι στρωμένος με ροδοπέταλα.

 

Κάπως έτσι δεν άντεξα και πολύ, το έκανα πάλι »μαμά» και αποφάσισα πως δεν είχε κάτι άλλο να »δώσει». Το τυράννησα και με τυράννησε. Όμως, αν μου ‘λεγαν να ανέβω ξανά την »ανηφόρα» θα το ‘κανα και πάλι με χαρά γιατί το RS παραμένει μοναδικό.

 

Κατ´εμέ το καλύτερο fwd ever… Sorry, Clio Williams, Integra Type-R, 205 GTi. Εδώ, η ψυχή του Colin μετενσαρκωμένη σε αμάξι σας νίκησε. Απόψεις.

 

Μετά από τα χιλιόμετρα που ζήσαμε λέω να κλείσω με το προσωπικό μου »οδηγό αγοράς».

Προς τους υποψήφιους αγοραστές, λοιπόν…

 

Νομίζω πως στις μέρες μας είναι μια ευκαιρία, καθώς με 7-8 χιλιάδες ευρώ, αγοράζεις ένα εξαιρετικό σύνολο αρκεί να βρείς ένα »καθαρό», με λίγα σχετικά χιλιόμετρα γιατί το όχημα ευνοεί την ασέλγεια.

 

Μην πείτε αναγκαστικά όχι σε βελτιώσεις 1ου σταδίου.

Ωστόσο σε κάτι πιο ριζικά βελτιωμένο η κατάσταση μπορεί να έχει αμφίβολα σενάρια καθώς δεν υπάρχει ιδιαίτερη τεχνογνωσία για το συγκεκριμένο αυτοκίνητο κι αυτό διότι δεν ήρθαν πολλά RS στην Ελλάδα. Aν θυμάμαι καλά, λιγότερα από 100 κομμάτια έφερε επισήμως η Ford από τα 4.500 που κατασκευάστηκαν συνολικά.

 

Από κατανάλωση κινείσαι κάπου στα 8 με 10 λίτρα/100 km και πάντα βάζεις 100άρα (ούτως η άλλως 97+ οκτάνια συνιστά και ο κατασκευαστής οπότε με τις »ελληνικές» βενζίνες η 100άρα είναι μονόδρομος). Πρακτικά, ένα φουλαρισμένο ντεπόζιτο (55άρι) θα σου βγάλει περίπου 500 χιλιόμετρα.

 

Τα σέρβις του είναι φυσιολογικά, μόνο τα τακάκια και οι δισκόπλακες είναι ψιλοτσιμπημένες λόγω του ότι είναι της Brembo.

 

Για μπουζί-λάδια-φίλτρα θες κάπου στα €120 και για τα φρένα γύρω στα €400-500, μιλώντας πάντα για γνήσια.

 

Το μόνο μειονέκτημα του αυτοκινήτου είναι οι θερμοκρασίες του μοτέρ, κι αυτό γιατί δουλεύει ψηλά. Αυτό σημαίνει πως το καλοκαίρι θα πρέπει να είσαι λίγο πιο προσεκτικός και να κοιτάς την »κρυφή» ένδειξη στο καντράν.

 

Ανταλλακτικά βρίσκεις με το σταγονόμετρο και τα περισσότερα ειναι πανάκριβα, όμως αν ψαχτείς θα βρείς και σε λογικές τιμές, είτε από Αγγλία, είτε απο Ελλάδα.

Εν έτει 2016, οι 215 ονομαστικοί ίπποι εννοείται δεν ειναι κάτι τρελό όμως η Garrett gt2560ls τουρμπίνα, που στέλνει διαθέσιμη ροπή από τις 2.200 σ.α.λ. δεν θα σε απογοητεύσει. Με τις κατάλληλες βελτιώσεις μπορείς να αγγίξεις και τους 300 – 310 ίππους. Αν κοιτάξεις τον ανταγωνισμό, θα δεις πως είναι το καλύτερο value for money με βάση τόσο το αισθητικό όσο και το τι προσφέρει.

Το Type-R EP3 που βρίσκεις στα ίδια περίπου χρήματα δεν έχει ούτε Quaife torsen διαφορικό, ούτε τετραπίστονα Brembo, ούτε έβαλε πάνω του το χέρι του ο »θεός» Colin. Άσε που σε look είναι παρόμοιο με το Type-S…

 

Όσο για το Leon Cupra 20VT, δεν έχω να  πω τίποτα παρά μόνο πως φτιάχτηκε για κανα ταξιδάκι και όχι για ηρωικά στριψίματα.

 

Αυτά τα ολίγα. Θα το θυμάμαι.»

 

ΥΓ Για την ιστορία, δεν δυσκολεύτηκα να το πουλήσω. Στη συνέχεια, αγόρασα ενα Mitsubishi Evo. Έμεινα μαζί του για δύο υπέροχα αλλά και κοστοβόρα χρόνια. Του οποίου έκλεισε, επίσης, ο κύκλος. Για να ξανανοίξει με ένα »Tommi»…

Photo:  Bill Taoul

 

Το 4Drivers δεν ταυτίζεται κατ΄ανάγκην με τις απόψεις των αρθρογράφων που φιλοξενεί, ενώ, ταυτόχρονα, ενθαρρύνει την ελευθερία γνώμης των contributors προς μια ευρύτερη αντίληψη της αυτοκίνησης.

Διαβάστε μας (και) στο Protagon

Ίσως να σ’ αρέσει