2ο Χέρι: Η ζωή μου με το Renault Megane RS

Post date:

Author:

Category:

renault megane rs συνεργειο

Η εμπειρία απ’ την αγορά και συμβίωση ενός οδηγοκεντρικού hot hatch 

Μ’ αρέσει η σειρά RS της Renault. Γιατί να το κρύψω; Όχι πως ήταν η μόνη επιλογή όταν έψαχνα για hot hatch. Έβλεπα και Focus ST – σύμφωνοι, πεντακύλινδρο, πιο σφιχτό σε επίπεδο συναρμολόγησης αλλά και πιο βαρύ ως αίσθηση, όπως και 2.5λιτρο.

Κατέληξα στο »Γάλλο». Πρώτα από όλα, ως αγορά, ήταν ένα εξαιρετικής κατάστασης αυτοκίνητο. Αυτή την κατάσταση θέλω να την αναβαθμίσω και να την κρατήσω όσο ψηλότερα μπορώ. 

Ως οδηγός, έχω ένα πλεονέκτημα στη καθημερινότητά μου. Καθώς, λόγω της εργασίας μου, κάνω πολλά χιλιόμετρα ετησίως (περίπου 40.000) σε αρκετές στροφοδιαδρομές και εθνικό δίκτυο με εταιρικό αυτοκίνητο, έχω »δουλέψει» αρκετά την επικοινωνία μου με το αυτοκίνητο, απ’ τη στιγμή που δεν έχω την έννοια της κατανάλωσης αλλά και της πιθανής ζημιάς στο κεφάλι. Επίσης, αυτό με έχει κάνει να έχω εξοικειωθεί σε ταξίδια με υψηλές ταχύτητες  -κάτι το οποίο βέβαια με προβληματίζει κιόλας (sic).

Ο καημός μου από το σωτήριον έτος 1993 που πήρα το δίπλωμα, ήταν ένα καλοστημένο hot hatch. Kαι κάπως έτσι, με μια μικρή χρονοκαθυστέργση, φτάσαμε αισίως στο 2017 όπου η κρίση δίνει και τις ευκαιρίες της . Το Μegane RS χρησιμοποιείται ως αυτοκίνητο βόλτας, μιας και για τις βασικές ανάγκες έχω την τύχη του εταιρικού μικρομεσαίο diesel που λέγαμε.

Να καταθέσω μερικές παρατηρήσεις που ίσως βρείτε ενδιαφέρουσες; Κατ΄αρχήν, ακόμη και ένα hot hatch του 2006, το οποίο ήταν »μπροστά» απ’ την εποχή του σε σχεδιασμό μπροστινής ανάρτησης (double axis), κινητήρα, εξοπλισμού αλλά και παθητικής ασφάλειας, είναι υπεραρκετό, για να καλύψει τις ικανότητες του 99% των οδηγών του 2017. 

Κι εξηγούμαι. Δεν θεωρώ ως ικανότητα οδηγού, το να μπορείς να »πατήσεις» στις ευθείες. Αυτό είναι ξεκάθαρα ικανότητα αυτοκινήτου και τσέπης για βελτίωση. Όταν φτάσει η στροφή, οι μάσκες πέφτουν. Και τόσα χρόνια στους δρόμους, οι βασιλιάδες της ευθείας συχνά είναι »γυμνοί» στη στροφή.

Για χρήση εντός καμπών, λοιπόν, θεωρώ ότι το το Megane RS του 2006 στα χέρια του μέσου οδηγού του 2006 είναι υπερόπλο. Τελεία και παύλα.

Τα πιο καινούργια αυτοκίνητα θα σου προσφέρουν αίσθηση »καινουργίλας» και design, ηλεκτρονικά, τελικές και διαφοροποίηση σε trims και χρωματολόγιο. Και οθόνες, φυσικά.  Η ουσία, όμως, είναι το στρίβειν και ένα πλαίσιο που συμμετέχει στον εγκέφαλο και το σώμα σου. Η αλήθεια είναι πως λίγοι έως ελάχιστοι μπορούν να τα εκμεταλλευθούν αυτά. Κι ας έχουν τα πλαίσια και οι επεξεργαστές εξελιχθεί παρασάγγας μέσα στη δεκαετία. Κι ας μπορεί να οδηγήσει S3 νεούδι οδηγός. Ντροπή…

Το Megane RS θεωρώ ότι δεν κάνει για καθημερινό. Απ’ τη στιγμή που ξεκίνησα να το έχω στα χέρια μου, κατάλαβα πόσο τριτοκοσμική χώρα είμαστε στη ποιότητα του οδοστρώματος.

Ειλικρινά, το λυπάμαι όποτε θα πάω κοντινή βόλτα κι ας μην είναι τόσο σκληρό σε απόσβεση όσο η έκδοση Cup. Εκεί όμως που μου έδωσε ό,τι προσωπικά ζητώ, ήταν στη διαδρομή Ναύπακτος-Αράχωβα. Η ανάρτηση στις υψηλές ταχύτητες περνά χωρίς πολλά δυσάρεστα ηχητικά και τα σαμάρια μέσα στη στροφή δεν το φέρνουν σε δύσκολη θέση.

 

Mια απ΄τις πρόσφατες βόλτες με το Greek Renault Club. Υπάρχουν πολλοί που εκτιμούν το 4D ανάμεσά τους. Τους ευχαριστούμε

Δεν υπάρχει άτσαλη υποστροφή. Αν δουλέψεις τις γραμμές σου, το αυτοκίνητο τις ακολουθεί ως πιστό κατοικίδιο. Τα όριά μου έρχονταν νωρίτερα από του αυτοκινήτου. Εννοείται… Οι μηχανικοί στη Διέπη έχουν κάνει δουλειά και δικαιολογημένα μας έχουν παρουσιάσει αρκετά από τα διαμάντια της προσθιοκίνητης,αυτοκίνησης.

Μοιραία, το αυτοκίνητο αυτό σου ανοίγει την όρεξη για να το δοκιμάσεις σε πίστα. Να εμβαθύνεις στη μεταξύ σας επικοινωνία. Δυστυχώς, δεν μπορώ να πω ότι ακόμη επικοινωνούμε. Όχι όπως θα ήθελα εγώ. Να είμαι έτοιμος για τη στροφή και να είμαστε δεμένοι! Οκ, θα υποστρέψει γλυκά στο όριο και ακούει τέλεια στο άσε-πάτα του γκαζιού. Ακόμη όμως το πλαίσιο δεν μου έχει αποκαλύψει τα μυστικά του.

Δύο φορές, χωρίς να έχω καταλάβει τι έκανα, ενώ πίστευα ότι η πίεση στην είσοδο της στροφής θα το κάνει να υποστρέψει γλυκά, έβαλε κάτω τη μούρη και έκλεισε την τροχιά του με ένα μαγικό τρόπο. Άτιμο μηχάνημα! 

Η αλήθεια είναι πως  ένα τετρακίνητο, θα σου έδινε μεγαλύτερη χαρά στις εκκινήσεις απ’ τα φανάρια. Το Altea Freetrack και το 2.5ΧΤ Forester που είχα κάποτε, κέρναγαν αβέρτα τσαγάκια στα φανάρια. Ιδίως το Forester. Ήταν κι αυτός ο άτιμος ο boxer που κελαηδούσε απ’ το αλλαγμένο τελικό…

Δεν ήταν, όμως, »petrolhead» αυτοκίνητα και στις στροφές οι κλίσεις σε περιόριζαν. Με το Μegane οι στροφές είναι σε άλλο επίπεδο. Τα χιλιόμετρα που βλέπεις στο κοντέρ στην έξοδο, γουρλώνουν μάτια.

Το αυτοκίνητο μου δίνει κάτι από αύρα »συλλεκτικού». Δε κυκλοφορούν πολλά. Αλλά συνάμα είναι και διακριτικό! Πολύ θα γούσταρα κι ένα Impreza STI, αλλά το (μέσο) προφίλ αυτών που τα έχουν απέχει αρκετά από το δικό μου.

H γυναίκα μου και η κόρη μου όταν το έβλεπαν στην αγγελία, ούτε να μου μιλήσουν δεν ήθελαν. Τώρα, ζητούν μεταμέλεια… 

Νομίζω ότι αρκετά έγραψα. Εν κατακλείδι, ακόμη δεν είμαι ένα με το αυτοκίνητο και δε ξέρω αν θα γίνω ποτέ… 

Το Megane II RS και αυτή η παρέα, δηλαδή το Greek Renault Club, ταίριαξε στη φιλοσοφία μου και θα συμβάλω με όλες μου τις δυνάμεις, να είμαστε δυνατοί και στο μέλλον!

Photo: Β. Μαραγκός 

Το 4Drivers δεν ταυτίζεται κατ΄ανάγκην με τις απόψεις των αρθρογράφων που φιλοξενεί, ενώ, ταυτόχρονα, ενθαρρύνει την ελευθερία γνώμης των contributors προς μια ευρύτερη αντίληψη της αυτοκίνησης.

Διαβάστε μας (και) στο Protagon

Ίσως να σ’ αρέσει