Το Audi TT. Το Τελευταίο. Τέλος

Post date:

Author:

Category:

Η Audi «σκοτώνει» το Audi TT. Ακούγεται σαν αχάριστη δολοφονία για το αυτοκίνητο που της χάρισε την εικόνα ενός κατασκευαστή-ηγέτη στο design. Πολλά «ταυ» έπεσαν στον τίτλο…

Audi TT

Αυτή ήταν η εμπειρία με ένα αυτοκίνητο που μπορεί να μην αγαπήσαμε αλλά σίγουρα συμπαθήσαμε. Έστω. Για το Audi TT Το Τελευταίο


Δεν θα υπάρξει συνέχεια του Audi TT, όπως το γνωρίσαμε εδώ και είκοσι ένα χρόνια. Το αυτοκίνητο που δύο δεκαετίες πριν σηματοδότησε τη διαφοροποίηση της Audi σε σχέση με την οδηγοκεντρικότητα μίας BMW. Ή την παραδοσιακή άνεση μίας Mercedes. Τετέλεσται. Με Ταυ κεφαλαίο

Το επόμενο Audi TT θα είναι, ως γνωστόν, τετράθυρο και ηλεκτρικό. Ο CEO της εταιρείας, Bram Schot, δήλωσε πως «μέχρι το 2025 το portfolio της Audi θα έχει περισσότερα από 30 ηλεκτροκίνητα μοντέλα. Θέλουμε να είμαστε οι ηγέτες με την ισχυρότερη γκάμα ανάμεσα στους premium κατασκευαστές».

Το Audi TT Το Τελευταίο

Όμως, το Audi TT έγραψε τη δική του ιστορία. Και είναι αυτή που του οφείλουμε ως φόρο τιμής. Στα 1230 κιλά, με ένα θεϊκό εσωτερικό και τη σταθερή αξία με τους τέσσερις κύκλους στο καπό, το 3ης γενιάς ΤΤ, συνέχιζε να αφήνει κόσμο με την μπουκιά στο χέρι.

Θα μπορούσες να το πεις και μια ήρεμη δύναμη στα γήπεδα των απανταχού coupe. Το «ήρεμη» αφορά στην εξωτερική σχεδίαση. Που όσο εντυπωσιακή μπορείς να την πεις, άλλο τόσο μπορείς να τη χαρακτηρίσεις συντηρητική.

Να εξηγούμαι για να μην παρεξηγούμαι. Ο λόγος έχει να κάνει πως αν και έχουν περάσει είκοσι ένα ολόκληρα χρόνια, το ΤΤ, ουσιαστικά, δεν έχει αλλάξει αισθητικά.

Τρείς καμπύλες ενώθηκαν όταν πρωτοβγήκε το ’98. Έκαναν θραύση. Επίσης, έκαναν τα υπόλοιπα coupe να δείχνουν συνηθισμένα. Περιλαμβανομένης της Alfa Romeo GTV που τότε γλυκοκοιτάζαμε αλλά και της μοδάτης Mercedes SLΚ.

Οι τρεις καμπύλες υπάρχουν και σήμερα. Και αυτό, αν μη τι άλλο, τονίζει την ευφυΐα της πρώτης φοράς. Το Audi TT, αισθητικά μιλώντας, αντέχει δυο δεκαετίες με μόλις τρεις γενιές στην εξέλιξή του. Τρεις μόλις γενιές είκοσι ένα χρόνια; Μοιάζει με αιώνα.

Ένα βράδυ στο Ζάχο

Μπορώ να σας βεβαιώσω πως ένα βράδυ, δύο χρόνια πριν, με ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία, εν έτει 2017, όταν πάρκαρα μπροστά από γνωστό σουβλατζίδικο των νοτίων προαστίων ακόμα και ο γύρος σταμάτησε τη λιπαρή του κεντρομόλο και όλοι έμειναν με την μπουκιά στο χέρι. Το ΤΤ συνεχίζει να μαγνητίζει τα βλέμματα. Ακόρεστα.

Χωρίς να θέλω να μειώσω το βαθμό «κεφαλοστροφής», ίσως έπαιξε ρόλο και η γενικότερη ύφεση. Τα τελευταία χρόνια δεν έβλεπε συχνά ο Έλληνας σχετικά ακριβό αυτοκίνητο. Πόσοι έδιναν €44.900 (που στοίχιζε η χειροκίνητη έκδοση) σε μια εποχή που καλά-καλά δεν ξέραμε τι νόμισμα θα ΄χουμε;

Αλλά αν το «απ’ έξω» συνέχιζε να «γράφει», ήταν το «μέσα» που έκλέβε την παράσταση. Με εξαίρεση την κλασική αίσθηση του κλειστοφοβικού κόκπιτ που ανέκαθεν είχε το ΤΤ, θα τολμούσα να πω ότι ήταν το ωραιότερο και πιο μασίφ σε συναρμολόγηση εσωτερικό που κυκλοφορούσε στην κατηγορία.

Το ταμπλό-υπερπαραγωγή προβάλλει τις όποιες επιλογές σου. Η καμπίνα είναι «ένα κομμάτι». Τα (έξτρα) καπιτονέ καθίσματα έχουν μια εσάνς από Lambo. Η αίσθηση αφής γιορτάζει.



Η Αουντίλα και το στρίβειν

Όσο ζω θα πιστεύω πως το μεγαλύτερο μέρος της γοητείας του Audi ΤΤ στους εν δυνάμει αγοραστές του θα είναι αυτή η αίσθηση της ξεχωριστής Αουντίλας. Αυτό το ξεχωριστό σχήμα. Η ποιότητα της καμπίνας. Η ασφάλεια παντός καιρού. Όχι, πάντως, η αποθέωση του λεγόμενου handling.

Το Audi TT ποτέ δεν ήταν το αυτοκίνητο που θα σε εξέλισσε ως οδηγό. Ακόμα και ένα ταπεινό Mazda MX-5 είναι. Το TT είναι άλλη πάστα. Πάει σφαίρα, στρίβει ξεάγχωτα, κάνει και για κόντρες – για όσους ενδιαφέρονται σε χαζά.

Αναγνωρίζω, ωστόσο, πως η παραπάνω δήλωση ενέχει μία αδικία. Γιατί στην 3η του γενιά το Audi TT ήταν καλύτερο και πιο ενδιαφέρον οδηγικά από ποτέ. Κατ’ αρχήν, αναλογικά, ζύγιζε ελάχιστα. Κάποια 1,230 kg. Όσο, δηλαδή, μερικά μικρομεσαία. Επίσης «πατούσε» εξαιρετικά σταθερά. Σύμφωνοι, αυτό το ‘χε πάντα.

Και τέλος, κουβαλούσε στη μουσούδα του έναν κινητήρα-κόσμημα. Ο τετρακύλινδρος «βενζίνη», σε επίπεδο μαζικής παραγωγής, δύσκολα γίνεται καλύτερος σε ευρυθμία λειτουργίας, απόκριση και δυνατότητες αναβάθμισης.

Έκανε τα 0-100 σε μόλις 5,3», είχε τελική 250 km/h και ροπή απ’ το ρελαντί. Το μειονέκτημα; Ποτέ, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες, δεν κατάφερα επουδενί να επιβεβαιώσω την κατανάλωση των 6.5 lt του μικτού κύκλου. Μονίμως έβλεπα σχεδόν τα διπλά. Και χωρίς φοβερό κυνήγι.

Η αίσθηση υπεροπλίας. Μονοδιάστατης, έστω

Οι 230 ίπποι, θεωρητικά, ήταν απλώς επαρκείς. Στην πράξη, σε επίπεδο ροής ελληνικών δρόμων, έφταναν και περίσσευαν. Οι αποστάσεις ενώνονται ταχύτατα με το TT και το στήσιμο συνέχιζε να δίνει την κλασική αίσθηση υπεροπλίας. Για τον μη ψαγμένο οδηγό, έστω.

Αν είναι ρυθμίσιμο; Λόγω quattro (Haldex τελευταίας γενιάς) θες χώρο και μπόλικη φόρα για να προβείς σε αποσταθεροποίηση. Και μέχρι εκεί. Το τετρακίνητο ΤΤ θα είναι συμπαγές, εύκολο και ασφαλές. Νομίζω πως το 95% της εν δυνάμει αγοράς δεν ήθελε κάτι διαφορετικό

Με την ευκαιρία, να πως ότι, ανάμεσα στις εκδόσεις του Audi TT τελευταίας γενιάς, ιδιαιτέρως εκτίμησα και το «πετρέλαιο».

Όσο κι αν ακούγεται περίεργο, το προτιμώ. Καθώς ήταν προσθιοκίνητο, ήταν πιο ζωντανό ως σασί. Πιο «χαλαρό» στις μεταφορές βάρους. Πιο επιδεκτικό στη μεταφορά βάρους. Άρα και με περισσότερο fun μεσαίων ταχυτήτων. Επίσης, κατανάλωνε θεαματικά λιγότερο. Εννοείται, δεν είχε την οξύτητα του TFSI. Αλλά ήταν μία απρόσμενα ευχάριστη έκπληξη.

Σε κάθε περίπτωση, δεν παίρνει κανείς ΤΤ για να πλαγιολισθαίνει. Το παίρνει για αυτή την ευκολία τού να γράφει γρήγορα, ανεξαρτήτως καιρού, χιλιόμετρα. Σε ένα υπέροχο κόκπτιτ με αύρα από μακράν ακριβότερη κατασκευή. Για αυτήν τη σέξι υποψία ενός 2+2. Τους τέσσερις κύκλους στο καπό. Και, ειδικά στην τελευταία του εκδοχή, μία ευρεία παραμετροποίηση.

Επί του τελευταίου και μία φιλική συμβουλή. Αφού πειραματιστείτε με τις ρυθμίσεις, αφήστε την ανάρτηση στη θέση »comfort». Και όχι στο »dynamic». Σε δρόμους τυπικά ελληνικούς αποδίδει καλύτερα. Και με λίγη προσπάθεια γίνεται πιο συμμετοχικό. Ένα κλικ καλύτερα από το μονοδιάστατο. Χαιρετούμε το κύκνειο άσμα.


Για την ιστορία, αυτή ήταν μία από τις τελευταίες συναντήσεις του Audi TT απέναντι στη νέμεσή του, στο ωραιότατο Μ235i της BMW αλλά και στην απρόσμενη Mustang.


Photo: Audi

Το 4Drivers δεν ταυτίζεται κατ΄ανάγκην με τις απόψεις των αρθρογράφων που φιλοξενεί, ενώ, ταυτόχρονα, ενθαρρύνει την ελευθερία γνώμης των contributors προς μια ευρύτερη αντίληψη της αυτοκίνησης.

Διαβάστε μας (και) στο Protagon

Ίσως να σ’ αρέσει