On the limit. Στο όριο της οδήγησης

Post date:

Author:

Category:

Τι, πραγματικά, σημαίνει »πηγαίνω στο όριο»; 

Που φυσικά το να πηγαίνεις στα 10/10 προβλέπεται μόνο στην πίστα.

Μόνο. Στην πίστα. Μόνο. Και ξανά. Ή σε αγώνα.

Γιατί στο δρόμο ήδη πάς στα 8/10 και πάνω σε φάση διακινδύνευσης.  Εσύ, οι άλλοι, ό,τι κινητό και ακίνητο.

Kι αυτό, όπως ήδη ξέρεις, συμβαίνει διότι απ’ το σημείο αυτό και πέρα πρέπει να ‘σαι τόσο εξοικειωμένος με το δρόμο, τη γωνία της στροφής, το συντελεστή τριβής, τις συνθήκες, το αυτοκίνητο και τον εαυτό σου που θα πρέπει να »έχεις φτάσει» στη στροφή πριν καν φτάσει αυτή σε σένα. Κι αυτό δεν γίνεται εύκολα και συνεχόμενα στο δρόμο. Ή γίνεται, αν είσαι παραμυθιασμένος για το τι πραγματικά σημαίνει όριο.

Γενικά μιλώντας, η διαβάθμιση από το 1 μέχρι το 10 (τυπικά, αυτή που ορίζει το βαθμό εξάντλησης των δυνατοτήτων ενός αυτοκινήτου σε δεδομένο χώρο) δεν είναι κάτι αφηρημένο. 

Στη σχολή ενός απ΄τους διασημότερους εκπαιδευτές σπορ οδήγησης, του Peter Krause, στη Βόρεια Καρολίνα των Η.Π.Α., κάθε κλικ πίεσης είναι μετρήσιμο.

Τι σημαίνει, λοιπόν, »πάω στο όριο»; Ο Krause λέει πως τα 10/10 σημαίνουν όταν ο βαθμός δεξιότητας ενός καλά εκπαιδευμένου και με αυτοπεποίθηση οδηγού συναντά τις δυνατότητες του αυτοκινήτου σε τέλειο βαθμό. Όταν, μιλώντας για άσφαλτο, το αυτοκίνητο κινείται στο όριο της πρόσφυσης σχεδόν στο σύνολο ενός γύρου. Ή και όταν γλιστράει σε γωνίες μεταξύ 7 και 12 μοιρών (ή λιγότερο αν το αυτοκίνητο φορά αγωνιστικά ελαστικά) σχεδόν σε όλο το μήκος των στροφών της πίστας. Όταν αξιοποιείται όλο το διαθέσιμο πλάτος της πίστας. Σε κάθε στροφή. Συστηματικά, σε κάθε γύρο. Όταν οδηγείς με τη μέγιστη δυνατή αυτοσυγκέντρωση. Ο Krause εξηγεί πως συνήθως οδηγεί στα 10/10 στους κατατακτήριους και για τους πρώτους γύρους του αγώνα ώστε να δημιουργηθεί ένα κενό (χρόνου αλλά και ψυχολογίας) από τους άλλους οδηγούς.

Αλλά και πάλι, είναι δύσκολο να διατηρείς το ρυθμό αυτό για όλο τον αγώνα. Στην πραγματικότητα, ελάχιστοι γύροι μπορείς να πεις ότι καλύφθηκαν οδηγώντας στα 10/10. Τότε είναι, λέει, που αισθάνεται πως αυτοκίνητο και οδηγός είναι σε απόλυτη αρμονία.

Χορεύοντας σε τεντωμένο σχοινί, κάνοντας μικρές, ελάχιστες διορθώσεις για τη ρύθμιση της τροχιάς, με κάθε μικρομετρική κίνηση να επηρεάζει ανεπαίσθητα τη ροή.

Όλο αυτό μας θυμίζει το μαγικό γύρο του Ayrton Senna στο Mονακό.

Τότε που δήλωσε πώς αισθάνθηκε σαν ήταν σε ένα τούνελ του χρόνου, σε μια επαφή με το Θεό, ένα κλικ πέρα από τό όριο του συνειδητού.

Δέκα δέκατα. Eίναι αυτό.

Photo: Google

Το 4Drivers δεν ταυτίζεται κατ΄ανάγκην με τις απόψεις των αρθρογράφων που φιλοξενεί, ενώ, ταυτόχρονα, ενθαρρύνει την ελευθερία γνώμης των contributors προς μια ευρύτερη αντίληψη της αυτοκίνησης.

Διαβάστε μας (και) στο Protagon

Ίσως να σ’ αρέσει