Πλούσιος για μια ώρα: με το Audi R8 στον Άγιο Μερκούριο

Post date:

Author:

Category:

 

 

- Διαφήμιση-

Γίνεται να έχεις στη διάθεσή σου, έστω για μια ώρα, το νέο R8 επί ελληνικού εδάφους και να μην αρπάξεις την ευκαιρία να το οδηγήσεις; Όχι, δεν γίνεται

Το μάτι έπεσε κατευθείαν στο ανθρακί R8 με τις ελληνικές πινακίδες.

Αυτό είναι το καρμικό με τα supercar. Kλέβουν την παράσταση.

Σαν μερικές γυναίκες που μπαίνουν σε ένα χώρο με δεκάδες ανθρώπους και ξαφνικά ο χρόνος σταματά.

 

Χαμηλό, με τους τροχούς ακροβολισμένους, πιο φαρδύ απ’ την προηγούμενη γενιά, πιο ”space”, καθαρά εξωτικό. Δεν μπορείς να περάσεις απαρατήρητος μέσα σε δαύτο, πόσο μάλλον σε μια μνημονιακή αγορά που τρώει τα κροσέ του Τάϊσον στο μαραζωμένο της υπογάστριο.

Στο κέντρο, το διάφανο κρύσταλλο σ’ αφήνει να χαζέψεις το ατμοσφαιρικό σύνολο. Να θυμίσουμε πως είναι ακόμα εδώ τα αρχικά FSI, υποδηλώνοντας την αντίσταση στη λαίλαπα των turbo και την παραμονή στο natural aspirated κι όχι στο συμπιεσμένο αέρα.

 

Δέκα κύλινδροι σε διάταξη V τόσο για τη ”μικρή” έκδοση με τους 540 ίππους όσο, φυσικά, και για τη μεγάλη με τους 610. Οδηγούμε τη μικρή – τρόπος του λέγειν.

 

Το ανθρακί αμάξωμα -ματ σε υφή αλλά με λαμπιρίζοντα στοιχεία κάτω από το χειμωνιάτικο ήλιο- είναι ένα έργο τέχνης. Οι αρμοί εξαιρετικά μικροί σε απόσταση, στα όρια του αδιόρατου. Δείγμα της εμμονής της Audi στην εξονυχιστική αυτή λεπτομέρεια αλλά συνάμα μια επίδειξη περίτεχνου craftmanship.

 

Eίναι γνωστό πως η ελάχιστη απόσταση μεταξύ αρμών είναι κάτι σαν το άγιο δισκοπότηρο των σχεδιαστών καθώς ενισχύει οπτικά την ιδέα ενός αυτοκινήτου φτιαγμένου από ένα κομμάτι μέταλλο. Για παράδειγμα, η Aston One-77 υπερηφανευόταν πως ουσιαστικά δεν υπήρχε μπροστινός προφυλακτήρας αλλά ήταν ενσωματωμένος στο υπόλοιπο αμάξωμα.

 

Χωρίς δεύτερη σκέψη πλησιάζω τον υπεύθυνο του παρκαρισμένου στόλου στο πλακόστρωτο.

Δηλαδή… μπορούμε να το οδηγήσουμε;” Το ”ναι” είναι μονοσύλλαβη λέξη αλλά μπορεί να γίνει και πολυσύλλαβη αν κρίνει κανείς την ταχύτητα με την οποία τόσο εγώ όσο και ο φίλος-συνάδελφος, Δ. Χατζητόλιος, μπήκαμε, στρογγυλοκαθίσαμε και εξαφανιστήκαμε.

 

Οι πόρτες έκλεισαν με ένα βαρύγδουπο γκουπ. Σφραγίζεσαι στο κόκπιτ. Λουσμένο με δέρμα και έντονες ραφές που το συγκρατούν στη θέση του. Τα φαρδιά ”μάγουλα” του μπάκετ συγκρατούν και σένα. Η θέση οδήγησης απολύτως ευθύγραμμη, η φαρδιά κονσόλα σε απομονώνει, ο ψηφιακός πίνακας έχει ένα σωρό παραμέτρους αλλά τέτοια (λίγη) ώρα τέτοια λόγια.

Συγκεντρώνεσαι για να ρουφήξεις την εμπειρία. Κάθεσαι χαμηλά, τέρμα, όπως πρέπει. Σιγά μη βλέπεις τις άκρες του αμαξώματος και άλλα μικροαστικά.

 

Η καμπίνα είναι το απόλυτο μασίφ, κατά παράδοση του Ίνγκολσταντ.

Το τιμόνι με τη χοντρή στεφάνη, τα πλήκτρα διαχείρισης των υποσυστημάτων αριστερά, το κόκκινο start button δεξιά.

 

Το πατάς και ένας βαρύς, μπάσος ήχος γεμίζει την καμπίνα. Ακούγεται έντονα ακόμα και με κλειστά παράθυρα. Τα ανοίγω.

 

Περνάμε τη διασταύρωση και ντουγρού για βασιλικά κτήματα. Τρέμε, Γλίξμπουργκ. Βγάζουμε ESP off.

 

Ο V10 γεμίζει το στροφόμετρο: 1η, 2η, 3η κάποια 170 km/h έρχονται στην ανώμαλη, όλο ”σπασίματα” άσφαλτο, πριν την κλειστή αριστερή.

Η κινηματική αποπνέει απόλυτη εμπιστοσύνη. Σημαδεύεις, περνάς, δεν διαταράσσεται πουθενά. Είναι σφιχτό, στα όρια του σκληρού.

 

Το τιμόνι άμεσο αλλά όχι οξύ. Επίσης, λόγω ηλεκτρικής κρεμαγιέρας, δεν έχεις τη διάφανη σαφήνεια που μερικά χρόνια πριν θα θεωρούσες δεδομένη, ειδικά στην κατηγορία αυτή.

 

Επίσης, δεν προβλέπεται πλέον η μεταλλική χτένα του χειροκίνητου όπως είχε η προηγούμενη γενιά. Τα paddles δουλεύουν ταχύτατα, με ένα μικρομετρικά υπολογισμένο βαθμό πίεσης στα δάχτυλα.

 

Ο ήχος, το στροφάρισμα που σε κάνει να ξεχνάς το turbo, μια αίσθηση ιλιγγιώδους γεμίζει το κόκπιτ.

 

Οι κλίσεις ανύπαρκτες. Η απόσβεση στα μικρά σαμαράκια της διαδρομής από μέτρια έως πάνσκληρη. Ο Δ.Χ. που έχει περάσει με άπειρα αυτοκίνητα από τη συγκεκριμένη διαδρομή μου ομολογεί πως πρώτη φορά ανακαλύπτει ”σαμαράκια” εκεί που απλά δεν είχε εντοπίσει ποτέ.

Βάζουμε την ανάρτηση στη θέση comfort. Η διαφορά είναι ελάχιστη. Τουλάχιστον εδώ.

Η διαδρομή στο Μερκούρη γνωστή. Στεναδούρι, με υγρασίες εκεί που τα δέντρα κρύβουν τον ήλιο, με μικρά γιαμπς. Το R8, ακόμα κι εδώ, ξεδιπλώνει το βέβαιο πάτημά του. Χωρίς υποψίες υποστροφής, το ορίζεις με απόλυτη ακρίβεια, τσιμπάς το φρένα και η ουρά γλιστρά με ακρίβεια.

Είναι βέβαιο πως θα είναι ένα συμμετοχικό υπεραυτοκίνητο όταν του δοθεί ο χώρος.

 

Μπροστά μας πηγαίνουν αργά κάποιοι. Φυσιολογικό. Ψάχνεις με το μάτι την τελευταία χαραμάδα οπτικής μέσα απ’ τις φυλλωσιές και περιμένεις για να βγεις και να προσπεράσεις. Το R8 είναι φαρδύ, θα περάσεις σχεδόν ξυστά. Και μετά θα χαθείς. Στην ευθεία μετά το γεφυράκι βυθίζεις μερικά χιλιοστά το γκάζι (ούτε λόγος για μοκέτα…) και το πράμα αλλάζει το οπτικό περιβάλλον.

 

Τσεκάρισμα στο δρόμο που ΄ρχεται από δεξιά μη βγει κανένας αθώος, μετά ξανά, φρένα, αριστερή κλειστή. Λίγο πιο κάτω, μετά την κατηφόρα, επιτόπου και πάμε πάλι. 

 

Είναι στιβαρό, δεν έχει το ”γρέζι” μιας αντίστοιχης 911 Turbo, φαίνεται να θέλει λιγότερη προσπάθεια αλλά προσαρμόζεται πιο βατά στις ιδιαιτερότητες της ελληνικής ασφάλτου. Με εξαίρεση τα σαμαράκια στον Μερκούρη.

 

Φτάνουμε πίσω. Κατεβαίνω για να δω διάσταση στα λάστιχα: 305/30/20… Δύσκολη αποστολή. Τι μένει, λοιπόν μετά από, σχεδόν, μια ώρα οδήγησης;

 

Πρώτον, η αίσθηση του ατμοσφαιρικού V10. Διψασμένος για στροφές, αιχμηρός στο κάθε πάτημα του γκαζιού, με απόλυτη ακρίβεια στο πάτα-άσε, καθαρός ήχος χωρίς εφέ, ένας σοβαρός λόγος να μην παρασυρθείς στο μοντερνιτέ της υπερτροφοδότησης. 

 

Δεύτερον, ότι αν το αυτοκίνητο ήδη εντυπωσιάζει με τους 540 ίππους, μπορείς να αφήσεις κι άλλη φαντασία για τους επιπλέον 70 που ξεπερνούν το όριο των 600 ίππων.Σε προσωπικό επίπεδο, κάπου τόσο είναι το όριο του να ‘χεις κάτι πραγματικά γρήγορο, σχετικά χρηστικό χωρίς να εμπίπτεις στις παρυφές του dragster.

 

Εξάλλου με τα ηλεκτρονικά και την παραμετροποίηση μπορείς απλά να τσουλάς στην πόλη με ένα τέτοιο. Κάτι σαν το Golf σε supercar…

 

Τρίτον: είναι αβυσσαλέα η απόσταση από κάποια +€250.000 που μας χωρίζουν. Οκέϊ, το (ξανα)εμπεδώσαμε.

 

Ακόμα κι έτσι όμως, ήταν ωραία. Πλούσιος για λίγο.

Photo: 4Drivers

Το 4Drivers δεν ταυτίζεται κατ΄ανάγκην με τις απόψεις των αρθρογράφων που φιλοξενεί, ενώ, ταυτόχρονα, ενθαρρύνει την ελευθερία γνώμης των contributors προς μια ευρύτερη αντίληψη της αυτοκίνησης.

Διαβάστε μας (και) στο Protagon

Ίσως να σ’ αρέσει